19 Mayıs 2012 Cumartesi

çocukluk tespiti




(dün) az önce internet üzerinden dinlediğim radyoda Phil Collins'ten Easy Lover çalmaya başladı....o an koptum gerçek hayattan; gözümün önünde çocukluğumdan sıcacık kareler geçit bir bir...
mesela;

ben ilkokul yaşlarındayım, hayal dünyamın tavan yaptığı dönemlerimdeyim....yazın üç-beş gün ya da bir hafta halamlarda kalıyorum..kuzenim Arzu'cum var; benim için çok önemli bir örnek ve Sinan...sessiz ama insanı kahkahaya boğacak kadar neşeli ve neşelendireren, Tom-Miks kitapları okurken hatırladığım, yabancı kasetleri büyük bir merakla karıştırdığım, yırtık kot pantolonları ile o yaşta ilerideki tarzıma katkısı olan, kocaman yürekli bir insan...
her iki kuzenim de baştan aşağı güzel insan...

benim Arzu'yu peşinden ayrılmayarak onu rahatsız ettiğim ve aslında ondan çok şey ogrendiğim o yıllarda aklımdaki kareleri müziklendiren birkaç şarkıcı var; ilki Phil Collins, diğeri George Michael, bir başkası ise Gun's and Roses....Sinan'ı kocaman gri bir teybi vardı, orada çalardı demek ki ve oturma odasında, TV'nin altındaki rafta duran o gri dev teybin yanındaki kasetlerler bir hazine gibiydi benim için..o kasetlere bakıp, -o zamanlarda- ileride İngilizce konuşulan bir ülkede -muhtemel Amerika'dır o ülke :)- yaşayacağım, İngilizce konuşacağım ve dedektif olacağım günlerin hayalini kurardım. hatta şehir olarak San Francisco idi seçeneğim (TV'den gördüğüm kadarıyla, tüm dedektifler San Francisco'da yaşıyordu:)

bir ses, bir koku insanı beyninin gri, proteinli kıvrımlarında bankın nerelere götürüveriyor...şimdi şarkıyı dinleyin bence..çok konuştum..

NOT:
- yine diyorum; bir insanın tüm zenginliği, çocukluğundaki güzel gün sayısına bağlı...ve ben çok zenginim :)
- Arzu ve Sinan, sandığınızdan daha çok önemlisiniz benim için...iyi ki varsınız...

Hiç yorum yok: