...

iniş çıkış

2012-01-16T19:04:00.004+02:00

hep oluyor bu bana...

önce bir iniş, içe kapanma, bazen ağlama, kendini gücsüz hissetme ve güvende hissedememe...korkular sarıyor oramı buramı...'eylemsizlik' haline geçmek istiyorum işte o zamanlarda...konuşmamak, yürümemek, gülmemek, yemek yememek...

sonra telkinler, uyku, sessizlik derken geçiyor...o zaman bakıyorum her zaman gördüğüm şeylere, hayatımın akışına...diyorum kızım bundan 3 gün önce korkacak ne vardı da şimdi yok? bilmiyorum....inanın o korkuların, o güvensizliğin nereden, hangi karanlık delikten fışkırıp hayatımı ele geçirdiğini bilmiyorum..sonra da sessizce deliğine geri dönüyor görevini tamamlamış gizli bir ajan gibi...bir dahaki sefere kadar...

her şeyin kendi içinde gizli olduğu ilginç bir canlıyız biz...korkularımız ve ümitlerimiz..ne tetikliyor da korkuyor veya cesaretleniyoruz, bilmiyorum..anlamak için inanın çok şey verirdim..bilincimize ne kadar derin kazarsak o kadar çok soru çıkıyor...bazen yorulduğumu hissediyorum kendimden ve sanırım o zamanlar 'bırakabiliyorum'....

ve sevdiklerimiz...ne kadar çok olursa olsunlar, her şeyin başı da sonu da insanın kendisi, kendi bakış açısı, algıları...daha fazlası ya da eksiği değil...John Berger'in Görme Biçimleri diye bir kitabı vardır, güzel...der ki, ' düşündüklerimiz ya da inandıklarımız nesneleri görüşümüzü etkiler.' kendimi umutsuz hissettiğim zamanlarda hayatın ta kendisi olan -işim, sokaklar, otobüsler, insanlar vs- kaçılması gerekenler olarak geliyor bana..hiçbirine güvenmiyorum..güvenmedikçe üzerime daha çok geliyorlar sanki...sakinleşemiyorum bir süre...ertesi gün, her şey içimde sessizleştikten sonra, bakıyorum aynı yollar, otobüsler o kadar da zararlı değiller...niye bir önceki gün kaçtım o zaman ben onlardan, hım?

beynimin gri kıvrımlarına girip, aralarındaki tozu dumanı temizlemek isterdim...yapamadığım için beyni anlamakla ilgili çok kitap okudum, hala da okuyorum..ya da insan psikolojisini...kesin cevap önümde ama ben gör-e-miyorum...

en nihayetinde, öğrendiğim tek şey var...ne zaman korkular sarsa beynimi, damarlarımı; kendimi o korkutuğum hayata koşulsuz bırakabildiğimde, kontrol iplerini elimden attığımda geri geliyor ışık....tek öğrendiğim bu..hayatın kendisinin o gizli ajan olduğu ....aslında hep benim iyiliğimi isteyen...

hayat hayat deyip duruyorsun, ne ola ki o hayat derseniz de, cevabım şu; bazıları Tanrı der, bazıları Allah, bazıları Buda, bazıları İsa, bazıları ruh der....ben, yine BEN diyorum...Tanrı kendisinden koptuğumuzdan beri, bizi yine bize emanet ettiyse eğer, kaçıp kaçıp saklandığımızda, bulduğumuzda sevindiğimiz de yine kendimiziz...ve ben, kendimi ben olabilmek adına önüme çıkan ve çıkacak olan tüm o ihtimallere 'bırakabildiğimde', ben olabilme potansiyellerime bir koşul olmadan emanet edebildiğimde, rahatlıyorum....tek öğrendiğim bu...

foto buradan

Aradığınız kişi şu anda UYKUdadır...

2012-01-11T15:28:00.003+02:00

bazen depresyon alameti sayılır, bazen mutsuzluğun, bazen yorgunluğun, bedensel ya da zihinsel..ne için olduğu önemli değildir aslında, mesaj; vücudun kendini 'kapatmak' istemesidir. biraz beklemeye almasıdır...yoksa can dayanamaz...sinir yapar, huysuzluk yapar, karamsarlık yapar, bağısıklık sistemini zayıflatır, doğru düşünememize sebep olur...daha daha neler....

ben uykuyu sevenlerdenim, gece uykularına ve özellikle sabaha karşı uykularına zaafım vardır, gündüz uykusu değildir gözdem ama sabah erken uyandırmak demek beni, hele bir de tatil günümdeysem; işte risk budur... :)

bu konuda Defne Suman çok güzel yazmış. BU yazıyı okumanızı isterim...ve uykuya ihtiyacı varsa vücudunuzun, beyninizin; mesajı almanızı ;)

iyi uykulaarrrr! :)

acı bir öykü...

2011-12-19T13:00:00.001+02:00

geçenlerde, hayatımın üç farklı döneminde okuduğum bir kitabı yine yeniden bitirdim...

bir Türk ailesinin öyküsü...

kitap tam bir otobiyografi, ben severim otobiyografileri veya biyografileri ama bu kitap başkadır...ilk olarak sanırım üniversite yıllarımın başında, ikinci olarak, çalışma hayatımın ortasında ve son olarak da 2011'de okudum bu kitabı..Kitabın yazarı İrfan orga aslında bu kitabı 1950'de yazıyor ve kendisi İngiltere'de yaşadığından o dönemde, ilk olarak orada yayımlanıyor. ortalığı kasıp kavuruyor o zamanlar, çünkü birinci dünya savaşında yenik ve harap çıkmış bir büyük imparatorluktan bir yaşam kesiti sunuyor ve batılıların doğulu yaşam tarzını ne kadar merak ettiklerini bilriseniz, bu ilginin neden olduğunu-özellikle o yıllarda- anlamak hiç zor değil...küllerinden doğan bir ülkede yaşananlar...

kitabı benim için özel yapan şey, daha önce okuduğum (örneğin yine geçen aylarda okuduğum; bir imparatorluk çökerken) kitaplardan bir farkı olması. örnek olarak verdiğim kitabı da yiyip yutmuştum ama bu ailenin öyküsü, yeryer beni ağlatacak kadar hırpalayan bir hikaye...bazen okumayı bırakmayı bile düşündüm...bi de yaş ilerledikçe hepten duygusal oluyorum galiba..acının ne türü olursa olsun, kitapta dahi olsa, görmek, duymak hoşuma gitmiyor...

bugün, bazı 'zek' insanlar, savaş falan olursa, bize bir şey olmaz, yıkarız ederiz falan diyorlar ya, bir ülkeyi, en az iki kuşağı da nasıl yıkacağını hiç hesaplamıyorlar...birinci dünya savaşının izleri nerdeyse üç kuşak kalmış...acı acı hatırlanıyor...insanlar gencecik yaşlarda ölüp gitmişler..ya cephede ya da evlerde; açlıktan, bakımsızlıktan...

bu tip kitapları okuduktan sonra, içimdeki en büyük korkum -o da bu sanırım-YOKLUK, taşıyor...işte o zamanlar huzursuz ve daha sinirli oluyorum..sanırım okumamam gerek böyle şeyler ama gerçeklerden de kaçılmaz ya..

eğer tarih, biyografi seviyorsanız, savaşın ve cehaletin bir toplumu ne hale düşüreceğini bi de başkalarının satılarından görmek istiyorsanız, okumanızı kesinlikle tavsiye ederim..akıcı, güzel anlatımlı bir kitap...okuyan herkesin içinde bir yer kesinlikle edinecektir...

sonra da 'bir imparatorluk çökerken'i okuyuverin...kaçırılmayacak başka bir tarih kitabı-biyografi daha...

ayrıca İrfan Orga kim ola ki diye merak edenlere, buyrunuz..

iyi okumalar!

bu evrende bir tozsun tarih seni unutsun, haydi gel içelim!

2011-12-17T16:22:00.004+02:00

geçen haftadan beri böleyim...
kafamda vücudumu ve büzüşmekten iyice kendi içine kıvrılmış kafamı az gevşetmem gerek...
nasıl yapsam nın nım nım...?
gergin değil de, kafa dolu ya, onu da bi hizaya getirmek gerek değil mi? ;)

geçen hafta bu duygularla Cumartesi eve gidişim tam bir hikayeydi...otobüste bi bardak alkol ve bir cigara çekti canım...ama nasıl anlatamam..! o ikisinin de kaçarı yok, benim olacaklar!

büfeden gittim sigaramı aldım ama bu arada çoooook uzun zamandır ağzıma sigara falan koymuyorum, keyfen bile olsa...o derece uzaklaştım..zaten çok içmezdim ya...neyse...eve vardım, paltoyu attım..beni gören alkolik ve sigara tiryakisi sanır, o derece delirmişim..Allah'tan kocimik yok o sırada evde, aha da kadın kafayı yedi dicek! :)))

sonra, kafaya diktim alkollü bi şeyi, bi de sigara yaktım balkonda...buraya kadar iyi de..dedim ya sigara içmiyorum diye..hatta rahatsız oluyorum o derece bi ukalalık çökmüş üstüme:))) ay ben bi öksürme nöbetine tutuldum sormayın...ulen! dedim, al işte gevşe şimdi, öksüre öksüre gevşe...attım elimden (ama hoşuma da gitti hııı, demek no smoking bünyeye işlemiş, şiişşş;)

o içtiğim ii geldi, ertesi sabah da dersim var, pazar sabahı...o gevşeme bile, o kadarı bile iyi geldi...
ama bu hafta yine aynı hissediyorum, e nolcak? :)
hihihi
eve gidelecek ve aynı şey yapılacak...başka çare yok..sıfır sosyal hayat, en sosyal yer annemlerin evi ve bizim ev :)

arkadaş yüzü, iki arkadaş muhabbeti etmeyi özledim...saçma sapan şeylere gülmeyi, sonra 'seviom len seni!' diye arkadaş sıcaklığına kıvrılamyı...özledim...
işimle cicim ayları belki de bunlar...sonra belki kaytarmak isteyebilirim, kurnazlıklar düşünebilirim ;)))) bilmem...

hiçbir şeyin ortasını bulamayacak mıyım ben yahu bu hayatta?? :)

bu gece rüyamda eski iş yerimde yeniden işe girmek için kariyer.net'ten başvuru yaptığımı gördüm...popom açık kaldı herhal! :D
amma velakin nasıl istemiyorum nasıl istemiyorum! rüyamdan bi gözlerimi açışım var, yumruklarımı sıkmışım...bu kadar mı içine işler ya insanın..hayır neden başvuruyorsam?
servisi var ya, ondandır :))))))

ya benim kafa yine güzel işte..ama bu sefer eskisinden farklıyım..mesela az önce 5 saat ders anlatmama rağmen, çıktık öğrencilerimle dışarıda yemek yedik, sonra yine geldim derse girdim...yorulmaz mı bi insan..akşam anlıyorum yorulduğumu, o da vücut yorgunluğu, kafa idare ediyor, su kaynatmıyor kolay kolay :) bi muhabbet öğrencilerimle...sanırsınız lisedeyim, kendime şaşırıyorum vala...ya 1 sene önceki gökçe nerde acaba?
aman! nerdeyse orada kalsın! derler ya büyük teyzeler; benden uzak cehenneme direk!
şimdiki gökçe'yi ben çok sevdim..biraz sırtı ağrıyor ama boşver gitsin...!! :)
hı bi de alkol.. :)))

bu sabah kulaklığımdan bu şarkılar içime işledi...sanki biliyorlar kafamı, bana özel çalınıyorlar...ben dedim diyeceğimi, en kısa zamanda bana bi yumuşama seansı lazım, yanında dost muhabbetiyle..en körüklüsünden ama...üstüne alınan beni arasın :) öperim..

hadi hop!

****

Bir kadeh sessizlik doldurdum
Daldım gittim semaya
Güz geçti bahar geçti derken
Bir gün daha görsek ne ala
Dünya derdi sarmış dört yanımı
Yaşamayı öğrenemedim hala
Şimdi hayat ister çiçeklerle gelsin
İsterse vursun geçsin
En bilindik yalanlarından
Bir yalan seçsin gelsin
Ben bu yolda tekrar yürümem
Artık buralardan geçemem
Ben bu yaştan sonra ne kara kaşa göze
Ne de selvi boya hiç gelemem
Her kadehte bir yıldız tuttum
Söndürdüm avuçlarımda
Koşarak kaçtım güya çocukluğumda
Büyümeyi öğrenemedim hala

Ben bu yolda tekrar yürümem
Artık buralardan geçemem
Ben bu yaştan sonra ne kara kaşa göze
Söverim gelmişime geçmişime

:)

****
Bu evrende bir tozsun
Tarih seni unutsun
Haydi gel içelim
Topla da gel
Hepsini al da gel

Mazi kalbinde yaraysa
Unut artık ne varsa
Haydi gel içelim
Yerlere düşelim
Haydi gel içelim
Yerlere düşelim
:)

ne eksik ne fazla, neyse o...

2011-12-11T20:35:00.009+02:00

çok zaman oldu yazmayalı, değil mi?

hı hı, evet.. :)

hayatımda günlerin, gecelerin bu kadar hızlı aktığı başka bir dönem daha yaşamadım sanırım...

çok güzel arkadaşlıklar edindim..çok güzel paylaşımlar yaşıyorum...öğretmenlik hem bir öğrenme hem de öğretme süreci ya, karşılıklı devam ediyor...ben bir şeyler öğretiyorum, birileri de bana...bu böyle gidiyor...eskiden tek derdim 'ben olabilme potansiyelim kullanamamaktı' ya, artık öyle bir derdim yok...neysem oyum işte...düşüncelerim berrak, kalbim de..bu yüzden güzel insanlar var çevremde...içimi bulandıranlara da; 'sen de hoşgeldin, bakalım bize ne öğretmek için geldin' diyerek konuk ediyorum, sonra bir rahatlama ki sormayın gitsin...

şimdi hep beraber yaşayıp gidiyoruz :)

fazla söyleyeceğim bir şey yok daha daha...iyiyiz - çok şükür - afiyetteyiz...işimiz, dersler dışında susmak olmuş bizim....

yazının gerisinde teeee ne zamanlarda okuduğum bir romandan satırlar var...kendime de not niteliğinde ;)

haydi kalın sağlıcakla...

****

'...Lakin arayış tek başına olmaz; bize bir öğretmen, bir mürşit başka bir deyişle bir maşuk gerekir' s362

'...Böyle bir cennet olsa bile kendime yediremiyorum. Ben iyiliği, sadece iyilik olsun diye yapmayı seviyorum, kötülükten kaçınmayı, kötü olmadığım için yapmayı istiyorum. İyi olduğumda birinin bana ödül vermesi ya da kötü olduğumda birinin beni cezalandırmasından korktuğumdan değil. İyi olmak için bir efendiye ihtiyacımız yok kızım. İyilik de kötülük de içimizde, bizimle beraber doğdu, bizimle birlikte yok olacak. Önemli olan yaşarken neyi seçtiğin, hem de cennet ödülü ya da cehennem cezası olmadan. Hem de ölüp gideceğini bile bile. Perdenin ötesi diye bir yer olmadığının farkında olarak. Üstelik senden sonra gelecekleri hiç kıskanmadan, üstelik biz görmesek de onlar daha mutlu olsun diye çabalayarak. Benim payıma düşen de buymuş, teşekkürler hayat diyerek. Bence yaşamak bu kadar basit, aynı zamanda bu kadar güzel, bu kadar heyecan verici. Bütün mesele sahiden alçakgönüllü olabilmekte.' s365

'Bizim iyiliğimiz de, kötülüğümüz de karşılıksızdır' s.257

'Bir çocuğa beden verebilirsin ama onun kalbine, ruhuna tesir edemezsin. Herkes kendi hayatını yaşar, herkes kendini yaratır. Ama insanı, kendisine götüren köprü çok incedir, çok dar. Bir tek kendisinin geçmesine izin verir. Kan bağı bir imtiyaz değildir bu yolculukta. Aksine çoğu zaman aşılması zorlu bir engeldir, kırılması imkansız kalın halkalardan oluşmuş bir zincir. İnsanın elini kolunu öyle bir bağlar ki, hiçbir zaman kurtulamazsın.'

'Anlamadılar. Onlar anlamadıklarını kötü sayarlar.....! s159

Ahmet Ümit - Bab-ı Esrar

Padişah’ın selamı var

2011-11-17T10:49:00.007+02:00

Dikkat sürem üç saniyedir, mevzuları don lastiği gibi uzatmayı sevmem, fena halde sıkılırım... Gel gör ki, Abdülmecid ayaklarıyla Vahdettin’i anmakta ısrar ettiklerine göre, mecburuz.

(Atatürk’e diktatör deyip, Abdülmecid’i demokrasi kahramanı ilan edenler, iyi okusun!)

Bi kaç sene önce...

atv Haber’i yönetirken, Osmanlı soyundan değerli arkadaşım Neslişah Evliyazade’den rica ettim, ha bire Vahdettin’e giydirmeme rağmen, zarif kızdır, annesini de çok severim, beni kırmadı, aracı oldu, rahmetli Osman Ertuğrul’u ilk ve son kez canlı yayına çıkardım.

Kimdi o?

Abdülhamid’in torunu.

Hanedan’ın reisi.

Saltanat devam etseydi, “Dördüncü Osman” veya “Birinci Ertuğrul” adıyla “padişah” olacaktı.

Çıktı, geldi.

Oturdu odama.

Taht yok tabii...

Anca koltuk verdik.

Hoş geldin...

Beş gittin filan.

“Ne içersiniz” dedik.

“Çay lütfen” dedi.

(Ayıptır söylemesi, bu gariban kardeşinizin padişah’a çay ısmarlamışlığı vardır yani... Hatta, muhabbet uzayınca, pek keyiflendi, bi çay daha istedi. “Kusura bakma aga, maaşımızı İngiliz hazinesi ödemiyor” diyemedik haliyle... “Padişah’a şurdan demli bi çay daha kapın” dedik.)

Neyse, sohbet bitti.

Haber saati geldi.

Geçti kamera karşısına, naklen...

Şunları söyledi.

“Ailem için çok kötü oldu ama, Türkiye kazandı. Türk olarak doğdum, Türk olarak öleceğim. Mustafa Kemal, Türk halkı için muhteşem bir liderdi. Atatürk olmasaydı, İstanbul olmazdı.”

Bunu diyen kişi, saltanat devam etseydi, Fatih’in, Kanuni’nin tahtında oturacak olan kişiydi.

Ne öfke, ne kin.

Sadece minnet vardı.

Atatürk’e sövmek için padişah’ı övmeye çalışan dangoz aydın tayfası... Saltanat devam etseydi, o sarayda marangoz bile olamazdı!

Yılmaz Özdil

http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/19260233.asp

izindeeen izine 1

2011-09-26T16:26:00.005+03:00

bugün izin günüm, bi değişiklik olmazsa...iki kat yoğun bi haftasonundan sonra haftaya devam edebilmemin en iyi yolu Pazartesi günlerini evde geçirmek..

sızlanmıyorum, sadece hal durum paylaşıyorum ama öğretmenlik gerçekten de düşündüğümden yorucu bi meslekmiş..annemden de görürdüm ama yaşamak başka bir şeymiş...gerçi ilk başladığım zamana göre şimdi daha iyi idare ediyor gibiyim...ama yine de yorgunum..bi de bir işi hakkıyla yapıp yapmama takıntım olduğundan, baştan savma da yapamıyorum, bu da biraz daha yoruyor beni tabi. neyse, dedim ya alışıyorum sanırım, daha iyi olacak inşallah...

bi de bu hipoglisemi beni epey yıprattı. ilaç yetmiyor sanki, ya da ben adam gibi beslenemiyorum, o da sarsıyor olabilir. tedaviye başladığımdan beri 9 kilo verdim. evlendiğim zamanki mini bedene inmeme çok az kaldı. görüntü açısından çok ii tabi kilo vermek ama bazen elim kolum kalkmıyor gibi. biraz önce eczaneden güzel bi vitamin aldım, içi dolu c, b, folik asit..ne arasanız var...sabahları demir ilacı içiyorum...lakin ağzım burnum yara oldu, bi de bağışıklık güçlendirici içmeliyim..işte size günlük beslenmemi böylece açıklamış oldum :) ama itiraf edeyim, canım tavuk suyuna güzel bi çorba çekiyor bea.. :)

öğretmenlik yaparken, insanların gerçekten 'eğitim' olgusuna nasıl baktıklarını da daha iyi görüyorum. ' hocam sınavı geçir, gerisini boşver' mantığı hakim..e ingilizce de öğrenmek istemez misin bu arada diyorum, gülümsüyorlar...değişik tabi..ya da hep dediğim gibi; değişik olan benim aslında..öğrenmeden istediği notu alan biri nasıl olur bilmiyorum, gerçekten...biri anlatsın bunu bana..hele ki Türkiye'deki sınavlara bakacak olursak, bazı 'ipuçlarını' öğrettiklerini iddia eden nice öğretmen var, webde bulunuyor..onlar bu işi nasıl yapıyorlar anlamıyorum..gerçekten..bi de yataklarında nasıl rahatça uyuyorlar geceleri, onu da merak ediyorum..aldıkları paraların sıcağından uyuyorlar bi de..vay be! bu bir bakış açısı herhalde..ben oradan bakamıyorum, kör olmuşum o taraflara..

bu bir seçim, 'ulen, ben mi kurtarıcam dünyayı bee' deyip, yoluna bakan, insanların -yanlış veya doğru- istediklerini veren, vermeye çalışan öğretmenler; bi de poposundan ter damlaya damlaya, o ders alanlardan daha çok çalışan öğretmenler...hangisini seçildiği karakterle ilgili sanırım, hım? hayata nasıl bakıyorsa insan, her konuda o noktadan bakıyor, problem olmuyor bölece...

öğretmen falan diyorum ama bu tip şeyler her meslekte var. insanın olduğu her yerde her şey var...

bu durumda benden adam olur mu, ben de zengin olur muyum?

vala, benim düşünceme göre giderse, mutlu olurum, orası kesin de zengin olma işi biraz zor gibi, hım...ya da eğer benim gibi düşünen insanlarla karşılaşırsam, olur...onlar da bu gezegende nerdeler acaba? :)

bu arada, yazın Digitürk köleliğinden kurtulmuştuk biz. ayda dünyanın parasını ödemek istemiyorduk eşimle..dedik 'alın uleyn kutunuzu falan, istemiyoruz kutunuzu da yayınınızı da'. şimdi Tvsiydi, internet bağlantısıydı falan hala Digitürk'e ödediğimizden daha az para veriyoruz. yuh artık, nasıl kazıklıyorsa digi digi...çok ii bir karar vermişiz vala, hala bu kararın arkasındayım, çok şükür pişman olmadım-olmadık, değil mi sefkilim? :)

buradan aklınızı, bedeninizi, zamanınızı, ruhunuzu, herbir şeyinizi hapseden, kullanan tüm o prangalara bi kez daha 'yeter beaa!' nidası gelsin benden.. :)

kitap okuyamadığı halde kitap siparişi veren biriyim ayrıca..maksat; evde olduklarını bileyim. bi koma anında, ellerimi uzattığımda, tutsunlar ellerimden beni o kitaplar...iyileştirsinler..kitap iyidir, okumak candır, ilaçtır, hayattır..di mi?

akşama güzel bir yemek yiyip, erken yatıcam, lakin sabah çok baba bi dersim var...güzel yemek, güzel uyku, bi de üstüne yıllanmış, tadı iyice katlanmış koca sevgisi, cesareti olan 3 tane de kedi aşkı katar yanına..mis..seyit aral'ın deli mutfağı'na bir atıf olsun :)

'ödül kazandınız tl yükleyin gibi mesajlara itibar etmeyin' bi de... :))

otibiz maceraları vol.2

2011-09-19T16:52:00.002+03:00

otibizler çok kalabalık oluyor akşam saat 8 buçuk dokuz da olsa saat...bi de E-5 üzerindeki metro çalışmasını bu kalabalıkla toplayınca yolculuk ideal bir kitap okuma, uyuma vb etkinlikler merkezi haline geliveriyor.

Dün akaşm, bir amca ve teyze bindiler otibize, amca ve teyze tutuna tutuna geldiler otibizin ortasına, sonra amcadan çıkan cümle, ellerini de yana açarak 'e yer yok hanım!'. ben de tam önlerinde oturuyorum..amcaların ve teyzelerin otibiz ve mini-minibizlerde ayakta kalmamalarını savunmaktayım, hemen yer verdim... ay amca sanki 2 saniye önce isyan etmemiş gibi, 'yok hanımefendi kızım, sen otur', 'est. amca, siz ayakta dururken, oturmak ne demek...' 'yok yok kızım.:' .....bi süre böle devam ettikten sonra, önce teyzeyi sonra da amcayı oturttum! -hı bu arada yanımdaki çocuk da yer verdi, ben yer verince- sonra da amcaya dedim, artık ahbap olduk ya 'amca niye oturmak istemiyorsun, senin ve teyzenin oturması lazım' dedim. o ise bana şunu söledi, gözlerim yaşardı: 'hanımefendi kızım, biz erkekler centilmen olmalıyız değil mi? bi bayan ayakta dururken bizim oturmamız ayıptır, biz böle gördük. bak teyzen oturdu da ben oturmasaydım, sen ayakta kalmasaydın' dedi...bi an boş boş baktım amcaya..'amcaaa! sen gerçek misin? cimdik atabilir miyim?' demek istedim...canım, bacakları titriyor, ayakta zor duruyor, ama ayakta zor duran sadece bedeni; kibarlığı, insanlığı, inceliği hala dimdik ayakta! yaşlılığına da hiç değinmiyor, acındırmıyor da kendini...hani diyorlar ya, ne varsa eski toprakta var... vay be dedim...sonra ben de ona 'sağol amca, çok kibarsın ama ben bugün çok oturdum, yorgun değilim, ayakta durmak iyi gelir' gibilerinden bi cümle ile saçmalamanın sınırında kalarak, onu teselli ettim kendimce...

gerçekten dehşet bir şey dikkatimi çekiyor işten ayrıldığım ve sokaklara karıştığımdan itibaren..

inanılmaz kaba, boşvermiş, içi boş, kuralsız, öylesine bir toplum olmuşuz biz...inanamıyorum sokaklarda gördüklerime...hani trafik ışıklarına dikkat edilir vb. kurallardan bahsetmiyorum artık, onlar üst seviye kalıyor!..biri yanınızdan geçerken küüüüt! diye omuz atıp geçiyor -her gün yaşıyorum bunu- ve dönüp de arkasını bir 'pardon!' bile demiyor ya...tarlada yürüyor ya, öylesine işte..toplumsal açıdan özsaygımız kalmamış, kişiseli yok ki toplumsalı olsun, değil mi? her şey sadece mağazalar, vitrinlerdeki ve üstte baştaki kıyafetler, indirimler, elimizdeki cep telefonunun kalitesi, ağızdaki sakız, Amerikan aksanıyla konuşulan Türkçemiz, 'ben Amerika'dayken...' ile başlayan cümleler olmuş..bi üçkağıtçılık, bi açgözlülük, bi 'boşver yeaa, banane, ben mi düzelticemlik' gelmiş', iyice işlemiş içimize...gerçekten sokaklarda gördüklerimden hiç hoşlanmıyorum..belki uzun süredir böleydi de, ben ofiste sadece ofis içindekileri görüyordum..e o zaman ofis içindeki o tip insanlar da normalmiş meğersem de ben anormalmişim..yine!

çocuk yap diyorlar, bu insanların arasına mı diyorum? buraya mı? hiçbir yer cennet değil diyorlar, ben cenneti aramıyorum ki, o kutsal kitaplarda yazıyor, ben insanlık arıyorum hocam, İN-SAN-LIK...bu kadar basit...insanı insan yapan davranışları ve düşün-e-bilme - öğrenebilme becerisinin olması .bunlar yoksa alın size tam IDIOTRACY toplumu...

evet, bu da otibiz maceram da böle düşündürücü, biraz buruk bir macera oldu...bi dahakinde görüşebilmek dileğiyle..

foto: burdan

Kendini Yaşamak, Başkaları Adına Yaşamaktan Vazgeçmekle Başlar

2011-09-11T10:11:00.002+03:00

Gürültü patırtının ortasında sükunetle dolaş;sessizliğin içinde huzur bulunduğunu unutma.

Başka türlü davranmak açıkça gerekmedikçe herkesle dost olmaya çalış.

Sana bir kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak olsun.Bağışla ve unut.

Ama kimseye teslim olma.İçten ol, telaşsız, kısa ve açık seçik konuş.

Başkalarına da kulak ver.Aptal ve cahil olduklarında zaman bile dinle onları.Çünkü, dünyada herkesin anlatacak bir hikayesi vardır.Yalnız planlarının değil, başarılarının da tadını çıkarmaya çalış.İşinle ne kadar küçük olursa olsun, ilgilen. Hayattaki dayanağın odur.Seveceğin bir iş seçersen yaşamında bir an bile çalışmış ve yorulmuş olmazsın.Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol.Sevmediğin zaman sever gibi yapma.Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme.İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın kalmaz.Ve unutma ki, insanlığın yüzyıllardır öğrendikleri,sonsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek bir kum taneceğinden daha fazla değildir.Aşka burun kıvırma sakın. O çöl ortasında yemyeşil bir bahçedir.O bahçeye layık bir bahçıvan olmak için her bir bitkininsürekli bakıma ihtiyacı olduğunu sakın unutma.Kaybetmeyi ahlaksız bir kazanca tercih et.İlkinin acısı bir an, ötekinin vicdan azabı ömür boyu sürer.Bazı idealller o kadar değerlidir ki, o yolda mağlup olman bile zafer sayılır.Bu dünyada bırakacağın en büyük miras dürüstlüktür.Yılların geçmesine öfkelenme.Gençliğe yakışan şeyleri gülümseyerek teslim et geçmişe.Yapamayacağın şeylerin yapabileceklerini engellemesine izin verme.Rüzgarın yönünü değiştiremediğin zaman, yelkenlerini rüzgara göre ayarla.Çünkü dünya, karşılaştığın fırtınalarla değil,gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgilenir.Ara sıra isyana yönelecek olsan da hatırla ki, evreni yargılamak imkansızdır.Onun için kavgalarını sürdürürken bile kendi kendinle barış içinde ol.Hatırlar mısın doğduğun zamanları. Sen ağlarken herkes sevinçle gülüşüyordu.Öyle bir ömür geçir ki, herkes ağlasın öldüğünde, sen mutlulukla gülümse.Sabırlı, sevecen, erdemli ol.

Önünde, sonunda bütün servetin sensin.

Görmeye çalış ki, bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen dünya yine de güzeldir.

Xsentius İÖ 9. YY

otibiz maceraları vol.1

2011-09-09T14:00:00.000+03:00

işe otobüsle gidip geliyorum, problem değil ama yollarda olanları, gördüklerimi paylaşmak istiyorum çünkü bazen 'nasıl ya?' ya da 'haddiii beee!' vb. dedirtecek şeyler yaşanabiliyor

ilkini hemen sölemek istiyorum; yolda bi tane bi 'lokanta' vardı (lokanta dedim dikkat..) ismi de Gökçe İŞKEMBE idi!!!! ben bunu her gördüğüm de sinir oluyordum. benim adımı işkembeciye nasıl yakıştırırlarrrr! zaten işkembeyi de sevmemmmm! diye edepsizleşiyordum..sanki isim benim tapulu malım, ego sıkışması yaşıuyordum işte..derken, dün ne göreyim, aa ismi FENERBAHÇE İŞKEMBE olmamış mı! ay ne mutlu oldum! utanmasam oynıyacağım otobüste..işkembe de zaten ancak fenerbahçe'ye yakışırdı diip bi de pislik yaptım, kendimce çirkeflik yaptım...

hiç düşünmedim o an, ya yeniden çevirirlerse o ismi veya daha beterini başka bir yerde görürsem diye...

çiğ süt emmişiz işte emmi, bu yüzden böle oluyor bu işler, hım? ;)

ağustos böceği ile karınca

2011-09-07T10:19:00.009+03:00

işten ayrılmamın bir güzel yanı da, ev hanımlığına gönlümce vakit ayırabilmem oldu...evimde zaman geçirdim, istediğim kadar sildim süpürdüm, organizayonlar yaptım, kedilerimle bi o koltukta oynadım bi bunda... :)

ağustos böceği'nden beter yayılırken hayata, onun kadar da p...o büyütmedim, son zamanlarda yazlıktaki bostandan getirdiklerimle ve bizim pazarımızdan aldıklarımla kışa karınca misali de hazırlandım...

güneşten yanakları kızarmış bostan biberlerimin bir kısmı kızartılıp afiyetle yenirken, daha çoğunu küçük küçük doğrayıp buzdoloabına attım..

kırmızı biber turşusunu hazırlayıp kavanozuna yerleştirdim..şimdi ya bi misafir ya da bi can çekmesi anını bekliyor sessizce :)

salçalarım...mis salçalarım...yazlıkta kırk kilodan yapmıştık annemle, ben burada 6 kilodan yaptım, bu haftasonu da bulabilirsm alacağım..biraz zayıf ihtimal ama denicem..nasıl da güzel duruyor güneşin meyvesi değil mi? bunları biberlerimle karıştırıp içine yaz tadı hapsolmuş menemenler yapıcam kışın soğuğunda...

işte en sevdiğim reçellerden! şeftali reçeli...cancağızlarımmm...bi de kuru kayısıdan reçel yapacağım önümüzdeki günlerde..

pancar turşusu, yavuklumun en sevdiklerinden, ona yaptım zaten...otursun yesin yesin :)

şirinler'in evleri vardı ya, hıh işte onlar! :) sevgili mantarcıkların yarısı kendi suylarıyla azıcık pişip bütün olarak buzluğa kaldırılırken, diğer yarısı ufak ufak doğranıp poşetlendiler..makarlarımızı veya yemeklerimiz şenlendirmek üzere sevgiyle uykuya daldılar..

ve sultan: yaprak sarmalar! bir Marilyn Monroe filmi izlerken gerçekleştirdiğim eylemim :) güzel incecik, kılçıksız Kastamonu yapraklarına sardığım dolma içini, arada bir tırtıkladım itiraf edeyim :) ama vala bereketiyle var ya hep doğa, bana rağmen yetti o iç pilav tüm bu 0 (sıfır) beden yaprakçıklara :)

bunlar dışında; maydanozlar - dereotları aldım mevsimlik, ufak ufak doğrayıp attım buzluğa, patlıcanlarımı közledim sarımsaklı -hem de mezelik- patlıcan salatası yaptım, mantılarım hazır, kızikler (ufak hamur parçaları-kızartılıp çorbaya konur-bir Kars çorbasının parçasıdır) hazırlandı,yeşil mercimek, buğdaylardan haşlandı buzluğa konuldular..Çilek bile var biliyor musunuz? ufak ufak doğrayıp, kışın bir pastada can verecekler yiyenlere...bir de güzel bir kuru fasulye bulunca onu da haşlayıp buzluğa koyacağım, çünkü bunlar kışın geç gelmişseniz eve tam birer kurtarıcı oluyorlar...hım unutuyordum, karnı yarık hazırladım, onu da koydum buzluğa, pişirmek istediğimde çıkarıp, salçalı suyunu hazırlayıp pişireceğim son kez...hehe!

böyle işte...karıncaya inat yazın yattım amma sonradan kalktığım depar her şeyi kurtardı :)

yemekten bahsederken acıktım ben...

afiyetle yenecekler listesini gördünüz, bekleriz :)

yürekteki acıyı süpürmek

2011-08-28T16:48:00.007+03:00

gazete okumak, haber dinlemek istemiyorum!

boğazıma bir şeyler oluyor, tıkıyor bir şeyler, nefes alamıyorum sanki!

bir yerden kulağıma yanlışlıkla bir haber çalınsa, içime dönüyorum, bilerek kulaklarımı tıkayabiliyorum artık ben, biliyor musunuz?

Müziğin ideolojisi yoktur, dini, ırkı, politikası, entirikası, yalancılığı yoktur! sadece yüreği titretir, insan olduğunu hatırlatır insana tekrar tekrar...

Ahmet kaya'nın bu şarkısı ben daha ilkokul 4. sınıftayken beni ağlatırdı...ne severdim 'Şafak Türküsü' isimli albümünü...

kulaklarımı bir tek müziğe tıkamıyorum artık, ağlatacaksa o ağlatsın anasını satayım!!!

....

Beni burada arama anne
Kapıda adımı sorma
Saçlarına yıldız düşmüş
Koparma anne
Ağlama

.....

Alaca şafağında ülkemin
yıldız uçurmak varken
Oturup yıldızlar içinde
Kendi buruk kanımı içtim

Ne garip duygu şu ölmek
öptüğüm kızlar geliyor aklıma
Bir açıklaması vardır elbet

.....

Yaşamak ağrısı asıldı boynuma
Oysa türkü tadında yaşamak isterdim

ölmek ne garip şey anne
Bayram kartlarının tutsaklığından aşırıp bayramı
Sedef kakmalı bir kutu içinde
Vermek isterdim çocukların ellerine
Sonra
Sonra benim güzel annem
Damdan düşer gibi
Vurulmak isterdim bir kıza

Gecenin kıyısında durmuşum
Kefenin cebi yok
Koynuma yıldız doldurmuşum
Koşun çocuklar çocuklar koşun
Sabah üstüme
üstüme geliyor

kısacası güzel annem
Bir çiçeği düşünürken ürpermek yok
Gülmek umut etmek özlemek
Ya da mektup beklemek
Gözleri yatırıp ıraklara

ölmek ne garip şey anne
Artık duvarları kanatırcasına tırnağımla
şaşkın umutlu şiirler yazamayacağım
Mutlak bir inançla gözlerimi tavana çakamayacağım
Baba olamayacağım örneğin
Toprak olmak ne garip şey anne

...........

...

mikro dünya

2011-08-18T22:37:00.009+03:00

fotoğraf çekmek çok keyifli...hele ki bi de tatildeyseniz...elime almışım makro objektifi, kurmuşum tripodu, çiçekler de bana açmışlar kollarını e çekmezsem ayıp...ben de attım kendimi güneşin altına, çimenlere...
sanat için güneş altında yanmak da iyidir, yorulmak da...amma velakin zormuş makro foto çekmek, bunu da belirtmeden geçmeyeyim...

** en sondaki fotoğraf da makro kedi :)))))

fotoğraflar: benden

Just pide

2011-08-12T23:24:00.002+03:00

hadi hep beraber, oturmaya mı geldik!

insanoğlunu anladığım gün, kafamı kırıcam zaten!

2011-08-10T22:30:00.006+03:00

evet evet biliyoruz...
demeyin, tekrar tekrar izlemekte fayda var...

zaten videoda söylenen de bu :)

ve sakın saçma bir paradoksa girmeyin..'eee bu izlediğimiz de bir 'TV show' değil miii, bu da başka bi aldatmaca olamaz mııııı?' diye...akıllı olmak gerek, adam olmak gerek, azıcık algıları havalandırmak gerek, beynimizin gri kısmına iyi bakmak gerek değil mi?

akıllı kitleler olmak gerek..

hadi gerisini amcam anlatsın size, o daha iyi anlatıyor :)

not. bi video daha vardı, uzundu epey. ekonomi denilen şeyin nasıl yaratıldığı, aşağıdaki video mantığında insanları köleleştirdiğine hem bilimsel hem de detaylı dikkat çeken bir video idi. ama bulamıyorum...hatta kitabı da mı vardı neydi..neyse anlayan bulan varsa paylaşır mı?

hadi izleyin şimdi, sustum!

*****

http://www.hazirtv.com//21021-silinmeden-herkez-izlesin.html

olmadı buradan da izleyebilirsiniz.

şimdi çocuuum, flash demek, şöle açıkliim .....

2011-08-07T16:45:00.006+03:00

genel olarak blog camiasında bi sessizlik, bi rehavet..tam yaz durumu...yayılmışım kumsala, güneş damlar tenime durumu... e olmazsa olmaz değil mi?

güzel haberler vermek istiyorum bugün, güzel yaz haberleri...

ilk öncelikle en güzel bloggerlardan RECTOA, yani malingozu'nun yazarı sahibi konuşkanı, askere gidiyormuş ve yazı yazmadan duramayacağını belirterek, askereden döndükten sonra yeni bi blog açacağının haberini verdi..e biz de sevindik, pek bi sevindik hemi de...di mi Kabuto'cum? :)

evet, diğer bi haber ben deniz'den geliyor efenim. ben deniz derken şarkıcı olan değil, ben yani biberli, yani gökçe işte ya, ufs..nasıl kastım!

evet, bildiğiniz üzre, mart ayı sonunda, niceedir kurtulmak için yol yordam aradığım sevmediğim işimden ayrılmış ve de kendimi yapmaktan hoşlandığım işime hazırlıyordum..(hazırlamak için yaptığım şey; Tatil:) 5 aydır özgürlüğümle, evimle, kedilerimle, sevgilimle, kitaplarımla ve de hislerimle mutlu mesud yaşıyordum...artık tek fark: sevdiği işe girmiş ama hala sevdiği bu hayata devam edecek bi insanım beeen! ivit, geçen hafta bir dil okulunda tam zamanlı ingilizce öğretmeni olarak sözleşmeye imzamı atmış bulunuyorum! Allah utandırmasın diyorum...sadece sınavlara yönelik eğitim veren bir kurumun öğretmenlerinden biriyim artıkın..bu sınavlar; ÜDS, KPDS, IELTS, TOEFL ve de TOEIC...ben bu derslerden hepsine gireceğim...1 eylül itibariyle derslere başlayacağım...biraz yoğun bir çalışma planı olacak tabi. haftanın altı günü ama olsun..fiziksel yorgunluk gönül yorgunluğundan çok daha önemsiz bir şey..bunu öğrenecek kadar çok şey deneyimledim :)

artık CELTA belgesi olanlar da dil okullarında öğretmenlik yapabiliyorlar. CELTA'cılar! ne yapiim ben şimdi demeyin! ben 2 sene bekledim, siz hiç zaman kaybetmeyin derim ve hemen eğitim kurumlarıyla haberleşmeye başlayın...sizi görüyorlar, duyuyorlar merak etmeyin...hatta formasyonum yok diye bile üzülmeyin, lakin bildiğiniz üzere CELTA devletin dayatması olan klasik formasyonun en az 10 katı iyi ve bi de üstüne üstlük tüm dünyada geçerli bir belge, siz kendizi gösterip, işiniz iyi yaptığınızda tüm kurumlar sizi bünyelerine katmak istiyorlar...

efenim bu güzel haberi burdan paylaştıktan sonra, darısı hayatında istediği değişiklikleri yapmak isteyenlerin, aynı cesareti bulmak isteyenlerinin başına diyorum! mutluluk getirecek her şey için para da zaman da kaybetmeye değer bence!

dün umo-nazo ve nilo ile ekürileri bizdelerdi...umo tee AnGara'dan geldi buralara Stardust beyefendi ile..e artık umo hanım AnGaralı :) nazocan ise içinde büyüyen bebeciği ile daha da güzelleşiyor gitgide...çıksa da o velet bi koklasak...nilo ise yorgun..mesai kuşu olmuş..hem mesaici hem nişanlı, zor tabi :) uzun zamandır bu kadar çok konuşulan ama pek de bi şey anlatılmadan bol bol gülünebilen bi ortamda olmamıştım...nasıl hafifliyorum ben onlarla anlatamam...neye güldünüz derseniz, aynı cem yılmaz gösterileri gibi derim, çok şey var ama o ancak yaşanır anlatılmaz :)) iyi ki geldiniz çocuklar, ayağınıza sağlık! öperim!

efenim benim ders hazırlamam gerek...bu sene çalışma senesi, üretme senesi...yıllardır yokluğunu hissettiğim 'üretme' hissimi tatmin etme senesi, bu yüzden biraz fiziksel anlamda yorucu olabilir amma velakin sonrası daha güzel olacak...olm ben mutsuz 10 yıl yaşadım kariyerimde, bir (rakamla 1) sene ne ki! peeeh!

saygılar bizden efenim!

görsel: benden :)

Marilyn Monroe

2011-08-03T21:24:00.008+03:00

01.06.1926 - 05.08.1962

Ölümünün 49.yılı

Marilyn Monroe.

Sırf adı bile herkesin aklına farklı görüntüler getiriyor. Bazılarına dişiliği ve şehveti çağrıştırıyor. Güzellik. Zerafet. İncelik. Diğerlerinin aklınaysa güvensizlik geliyor. Perişanlık. Trajedi. Bu gizemli yıldızın karmaşık ve büyüleyici hayatını layıkıyla ele isteyen birinin önce tüm önyargıları bir kenara koymaya gayret etmesi gerekiyor. Ama Marilyn gibi bir ikon siz konusu olduğunda bunun hiç kolay olmayacağı kesin. s1

Belki Marilyn'i tam olarak anlamanın ilk adımı, onun adıyla bütünleşen bütün o canlı görüntülerin gerçek olduğunu kabul etmek........' diyerek başlıyor J. Randy Taraborrelli kitabı 'Marilyn Monroe ve bilinmeyen hayatı' isimli kitabına.

Bu kitabı okumayı çok istedim aldığım ilk dakikadan itibaren ama içimde hep bir burukluk vardı..Marilyn Monroe'nun hayatını Kennedy'ler tarafanından öldürülmüş olabileceği dedikodusu dışında. bi de çok ama çok güzel bi kadın olduğu gerçeğini bilmek dışında...

kitabı okudukça hüzünlendim, hüzünlendikçe yer yer okumak istemedim ama bırakamadım. en sonunda bütün hayatını göz önüne alınca, bir insan hayatında bu kadar büyük iniş çıkışlarla ancak belki de onun yaşadığı şekilde başa çıkabilirdi diye düşünmeden edemiyorum...

anneanne Della, çok güzel bir kadın, aynı Marilyn gibi. ama özellikle doğumlarından sonra belirginleşen ruh hastalığı ilerleyen yıllarda tamamen hayatını ele geçiriyor ve bu hastalık onu 'başka' biri yapıyor ve hayatı bu şekilde sonlanıyor.

Annesinden yana da şanslı değildir gerçek adıyla Norma Jeanne Baker. Annesine de paranoyak şizofren teşhisi konuyor yıllar içinde, ayrıca Norma üzerinde de değişik bir kontrolü var ve her ne kadar Norma onu hayatının merkezine koymasa da, bir türlü ondan tamamen de uzaklaşamıyor. Çocukluğundan itibaren korkmaya başlamış içine kapanık, duygusal ve duyarlı Norma 'acaba ben de annem ve anneannem gibi delirecek miyim?' diye. bu korku onu hayatı boyunca bırakmamış. Bu arada büyükbabasının da ağır depresyondan kendini asarak intihar ettiğini de söylersek, sanırım Norma'nın korkularının boşuna olmadığını da kabul etmiş oluruz.

Norma, 1 Haziran 1926 da doğmuş, sapsarı masmavi gözlü, pırıl pırıl bir bebek olarak doğmuş. anne Gladys ise annelik yapabileceğinden hiçbir zaman emin olamadığından, anneanne Della tarafından zorlamayla, henüz 15 günlükken bir koruyucu aileye veriliyor. Koruyucu ailenin yanında hayatı boyunca kalsaydı belki de Norma'nın hayatı bu kadar trajik gitmeyecekti ancak mental dengesini tamamen yitirmiş annenin Norma 7 yaşındayken geçirdiği bir kriz, Norma'yı koruyucu anne ve babasından uzaklaştırmasına yetmiş. Bu sefer küçük kız, evde annenin yanında kalamayınca, bu sefer bir kimsesiz çocuklar yurduna yerleştirilmiş. Bu arada, Marilyn Monroe'nun babasının kim olduğu kesin olarak bilinmiyor ancak annesi hayatı boyunca Marilyn'in babasının Charles Stanley Gifford olduğunu iddia etmiş ve bir kez bile bu lafından geriye dönmemiş. Fotoğraflarına bakında ikisinin benzerliği de göze çarpmıyor değil aslında...

daha çocukken, şu ana kadar hepimizin yaşadığından fazla karmaşa ve mutsuzluk yaşamış bu kadını nedense daha iyi anlamamız gerekiyor diye düşünüyorum...çünkü insanoğlu genelde yaftalamayı pek sever ve de dramatize etmeyi ve suçlamayı...hayatının nasıl son bulduğu ile ilgili bilgilerin bir kısmı 'kayıt altına alınmamış' ya da 'değiştirilmiş-çevrilmiş' olabilir o zamanın politik kaygıları içinde...kısaca öldürülmüş veya intihar etmiş olabilir -ki intihar fikri, tüm hayatını okuyunca, hakkında ağır bir manik depresif teşhisi konmuşken, günde 15 adet hap alırken ve de daha önceki girişimlerini ya da farkında olmadan aldığı yüksek dozdaki uyku ilaçlarını da göz önünde bulundurunca hiç de şaşılacak bir şey olmuyor. hatta Kennedy'ler tarafından öldürülme teorisi çok daha 'zorlama' bir senaryo gibi.

Marilyn Monroe'nn hayatı, başta da dediğim gibi beni çok ama çok etkiledi...Bir insan nasıl bu kadar acı içinde yaşarken bir yandan da kamera karşısında bu kadar parlar diye de çok düşündüm..kamera acaba hep hissetmek istediği 'aidiyet duygusu'nu mu yoksa 'sevilme duygusu'nu mu veriyordu, bunu hiç bilemeyeceğiz...aynı soru Türkan şoray için de çok defa sorulmuştur, bilirsiniz.

Kitabı alıp, okumanızı tavsiye ederim. Bu güzel ama şanssız kadının hayatını, acılarını, umutlarını, içindeki çocuğu ve entellektüel kişiliğini, evliliklerini, aşklarını, zayıflıklarını, güçlü yanlarını, filmlerini, arkadaşlarını ve de kaçamaklarını buyrun siz de okuyup düşünün...Bu kitabı okumak ne kazandıracak deyip, Marilyn Monroe'yu sadece bir 'aptal sarışın' kategorisinde tutarsak, bu belki de hepimizin içinde bulunan ufak ya da büyük bütün 'arızalarımızı' da yok saymak olacaktır diye düşünüyorum, lakin hepimizin içinde belki bilerek belki bilmeyerek sakladığımız 'arızalarımız' yok mudur? Bunları saklamak uğruna, bazen başka bir şey ya da başka biri gibi davranmak istemez miyiz hiç???

Daha fazla açılmadan, sizlere kitaptan bir iki pasaj sunmak istiyorum...

Şimdiden iyi okumalar..

* .... ' Hiç kolay değil', diyecekti Marilyn, Berniece'e kariyerini kastederek. 'Bir aktris kötü filmleriyle ünlü olmadan önce kaç kötü film yapabilir bilmiyorum!' s 195

* ....Marilyn'in çekimlere geç kalmamak için elinden geleni yapacağını düşünüyor. Ama bu onun tarzı değildi. Bir gün aktör Gregory Ratoff, 'Bu kız büyük bir yıldız olacak!' dediğinde, Celeste Holm gözlerini devirerek ' Öyleyse neden herkesi bekletiyor?' yanıtını verdi. Yıllar içinde Marilyn'in geç kalmasıyla ilgili bir sürü şey söylendi. ..........Evet, sinir bozucu bir alışkanlıktı ama Marilyn, Marilyn olduğu için herkes katlanıyordu. Haksızlık etmeyelim, buna değdiği de bir gerçek. Bir şey kesindi: Varlığıyla bulunduğu yeri aydınlatıyordu. Bir keresinde, ' Sorun benim gecikmem değil herkesin bu kadar acele etmesi' demişti. s 174

* Kariyerine ilk başladığında çektirdiği çıplak fotoğrafları ünlü olduktan sonra patlamıştı. İşte bu olay ile ilgili kitapta şu cümleler ilginç: ....Marilyn asla özür dilemedi. 'Yoğun bir günün ardından işinden evine geldiğinde bu fotoğrafa bakıp canlanacak ve Vay canına! diyecek bir adam arıyorum' dedi. ................En iyi yorumu Frank Sinatra yaptı. 'Limondan limonata yapmayı bilen bir kadın varsa o da Marilyn Monroe'dur.' Hatta bu mesele de limonlu turta yapmayı bile başarmıştır. s 205

* 2 düşüğün ardından hızla kötüleşen Marilyn: '...........Ama Marilyn umudunu yitirmedi. İlerleyen aylarda Los Angeles'taki Mocambo'ya şarkıcı Diahann Carroll' ı dinlemeye gitti. Carroll o günü iyi hatırlıyordu. 'Kızım Suzanne'e hamileydim. Marilyn o kadar hüzünlü ve güzeldi ki. Bir merhaba demek için kulise uğradı. Karnına dokunabilir miyim, diye sordu. Tam şuraya dokun hayatım, dedim, ve dua et. Umarım bir gün dileğin gerçekleşir. Gözlerinde yaşlarla bana baktı. Ah, ben de. Ben de öyle umuyorum, diye mırıldandı.s345

*Marilyn'in hayatında bunca sıkıntı varken profesyonel amaçlar uğruna kolayca Marilyn Monroe'ya dönüşebilmesi arkadaşlarıyla tanıdıklarını daima şaşırtmıştır. Sanki Marilyn gerçek mutluluğu sadece kamera önünde buluyordu. geri kalan her şey -güçlükle sürdürdüğü özel hayatı- o halinin yanında sönük kalıyordu....s 419

* ...'Yarı çıplaktı' diyor Weinstein. ' Ölmek üzereymiş gibi görünüyordu. Ya da en azından ilaç komasındaydı. Bunu neden yaptığını anlayamıyordum. Bir gün önce o kadar neşeli olup sonra bu hale gelmesi çok endişe vericiydi. Doktor Greenson onu bir şekilde ayılttı. O kadar sarsılmıştım ki bir türlü kendime gelemiyordum. Greenson sürekli, Merak etme, iyileşecek, diyordu. Daha önce defalarca buna şahit olmuş gibi gayet sakindi. Ama ben şoktaydım. s. 464

* Marilyn Monroe, hayatının son döneminde iddia edildiği gibi aşık olduğu JFK'nin doğum gününde Mutlu Yıllar şarkısı söyleyecekti. Bu tarih 19 Mayıs 1962'dir. Yani ölümünden 3 ay öncesi. İçi çökmüş olan Marilyn o geceki parıltısıyla hiç de 'kafasının içinde sesler duyan, bu sesleri ilaçlar ve içkiyle susturmaya çalışan, hayatı boyunca gerçek sevgiyi ve mutluluğu bulmamamış ve en sonunda tutunmayı bırakmış' Marilyn'i işaret etmiyor. Bu konuda kitapta şu satırlar var: Marilyn o geceki performansını mümkün olduğunca kışkırtıcı hale getirmesi tuhaf bir seçimdir. Özellikle de o döneme kadar ki kariyeri düşünüldüğünde. Kim bilir kaç yıldır aptal sarışın imajından şikayet etmiyor muydu? O imajı silmek için 20th Century-Fox ile ters düşmemiş miydi? Yıllardır insanların onu karakter oyuncusu olarak görmesini sağlamaya çalışmıyor muydu? İnsan düşünmeden edemiyor, bu önemli gecede neden yıllardır gömmeye çalıştığı imajını tercih etmişti?..s477

bu şarkı onun hayatının son şarkılarından biridir...buyrunuz dinleyiniz..

foto: buradan

Marilyn Monroe ve Bilinmeyen Hayatı, J. Randy Taraborrelli, Artemis Yayıncılık,2011.

rüzgar üstü deniz altı gökçesi

2011-07-29T00:11:00.004+03:00

ivit, yararlı bir tatil ile yine başbaşayım :)

bu tatilde sörf yapmayı öğrendim, rüzgar sörfü...vala 6 derste olur dediler - ayıp mısır sölemesi bilmem amma sölüyorum - 3 derste olayı kaptım..bugün sabah hocamla açıldık teeee uzaklara...çok ama çok zevkli bir spor. ancak çok ciddi kol ve bacak kuvveti ve denge getiriyor. olayı daha açıklamak gerekirse, ben 3 saatte öğrendim amma velakin, sanki dayak yemiş gibiyim. bacaklarım mosmor ve ezik çürük içinde, ayrıca geceleyin beni uyutmayacak kadar bedenim çizik içinde, özellikle göbek, bel ve diz kısımlarım. ellerim de ise 3 parmağımın derileri soyuldu, kırkırmızı et çıktı...bu kadarcık diyeyim ama acıyı da zevki de bana sorun :)

doğru rüzgarı yakalayıp, kuş gibi suyun üzerinde kaymak özgür olmanın başka bir hayat bulmuş hali oldu benim için...muhteşem bir şey! adalara doğru giderken, hele ki rüzgar kaymak gibiyken, gözlerimi kapatıyorum, işte o zaman deniz üstünde uçan martılar gibi oluyorum gerçekten...

bu kış kol kaslarının güçlendirilmesine adanacak gibi gözüküyor, seneye daha güçlü gelmek istiyorum. ama işn sırrı çok pratik yapmak...doğru denge duruşlarını ve pozisyonları, dönüşleri öğrendikten sonra, eğer kaslar güçlü değilse, o yelkenle kavga etmek insanın yarım saatte haşatını çıkarır...bugün akşam üzeri, artık kollarımdaki ve bacaklarımdaki tüm hal tükenmişken, surf tahtamı alıp açılalım dedik Burak Hoca ile, ama arada karadan esen rüzgar ve de benim sabahtan beri bumba'yı tutmaktan gücü tükenmiş kollarım bana kelek yaptılar ve ben kendimi tahtanın üstünde rüzgarın tersine sürüklenirken buldum :) neyse çıktım bi şekilde karaya ama hala (saat 00:27) oturduğum yerde bile tahta üstündeymişim gibi sallanıyorum sağa sola :))
işte bu huy da ii mi değil mi bilemiyorum; bir şeyi sevdim mi canımı veya canını çıkarıncaya kadar, ortası yok :))))

surf yapmadığım zamanlarda ise su kuşları gibi denizden çıkmıyorum..normalde buruşunca çıkarım ya da üşüyünce ama burada ikisi de yok...artık ağzım burnum tuzdan yanıyor da o zaman çıkıyorum....bugün bi daldığımda dedim içimden, keşke yüzgeçlerim olsa diye...pırt deniz altında pırt deniz üstünde...hayat o zaman bana güzel olurmuş yauv :)

burda günlerim çok keyifli mşallah...düşünecek bir ofis yok, tarihi belli tatiller yok...ay günlerim bitti diye üzülmeler yok..sadece ve sadece anın tadını çıkarıyorum...yıllardır yapmaya çalışıp debelendiğim 'anın tadını çıkarma' noktasındayım artık...ne yarın ne dün..an var ve o benim için çok değerli...

bugün akşam, annem ve babamla denizden çıktıktan sonra, sahildeki bostana gittik, tarladan dalından domates, patlıcan, biber topladık...çocukluğumdan beri ilk defa gerçek domates kokusu duyuyorum sanırım...nasıl güzeller nasıl çıtır çıtırlar...akşama yemekte o domatlar ve biberlerler mis gibi bi menemen yaptık..tadı başka oldu vala..

burada tek sorun, sevgilimi ve kedilerimi özlemem oluyor...malum, sevgilim işinin başında eve getirme telaşında...şanslı'nın geçen seneki mantarı azmış yine...neyse az kaldı, evime dönüp seveceğim kocimiki ve çooocuklarımı :) ama sonra yine gelicem, ehe surf var olmi kalır mıyım istanbul'da...? hem iyice pişeyim ki, bir sonraki hedefim Alaçatı'da surf yapmak...ona da gelir sıra inşallah...

annemin emeklilik partisini verdik cumartesi.oynadık göbecikler attık, mis gibi şaraplar içtik, yemekler yedik...inşallah heeeeep böle gider kendisi için...darısı emeklilik hayalleri kuranların başına...

vala böle işte...günler ay çiçek ay deniz derken geçiveriyor. ama bakmayın böle dediğime yapılacak öle çok şey var ki, tatil biraz popoyu devirip yatmaksa, biraz da sevilen işlerle uğraşma vakti bence...ben çoğunu yaptım da, bi makro objektifle haşır neşir olamadım, ona yanıyorum..ne yapayım, o da 15-20 gün sonraki gelişimde artıkın... :)

efenim Çandarlı'nın rüzgarlı, mis tepelerinden selam ederim, bi de iyi geceler dilerim...ben hala sallanıyorum, gideyim dinleneyim, yoksa rüzgar beni alır götürür, siz de üzülürsünüz...üzülürsünüz di mi? ehe.. :)

Tam ortasındayım yolun

2011-07-20T12:58:00.004+03:00

tatilden yeni döndüm ama yeniden yola çıkıyorum, ailemin yanına, yazlığa...

istanbul'da sıcak yapışkan bir şey, vıcık vıcık...

bakmayın böyle dediğime; insanoğlunu mutlu etmek kolay değil ne de olsa, değil mi?

tatil güzeldi, iyiydi...dinlenirken, bazı konularda kendimi test etmeye çalıştım. bazılarından geçtim bazılarına ise daha sıkı çalışmam gerek...

özgürlük benim için ölümcül bir şey...bir şeye, bir yere bağlanmak -bağlanmaya çalışmak beni yok eden bir şey...ama öğrenilmiş korkuların beni - ve benim gibi bir çok insanı- illa elle tutulur gözle görülür şeylere bağlanmaya, onları kontrol etmeye çalışmaya ittiğini inkar edemem...son zamanlarda- en az bir yıldır- bırakabilmeyi daha çok çalışıyorum.

ağaçların gölgesinde yatarken sahil kenarında, insanları izlerken, kitap okurken, yüzerken

farkettiğim şey çok kuvvetli...her şeyi bırakabilirim, bir çoğunu da bıraktım ama nereye gidersem gideyim, korkumdan değil sadece ve sadece sevgimden bırakmak istemeyeceğim (bırak-a-mayacağım değil) tek şey, sevgilim en en iyi arkadaşım, eşim....

bunu test edercesine bu konuda bir çok konuşma, bir olay, sohbet geçti orada....hisler, hayatımıza bakış açımız bizi kontrol ediyorsa eğer, ben ne getirecekse getirsin açığım ona...sevgilim dediği bir cümle vardır bana: sen neredeysen benim evim orası....

çok özel, güven verici ve özgürleştirici....

kendimi özgür kılmak adına attığım adımların meyvesini işte o sahilde, o çam ağaçlarının gölgesinde almaya başladığıma inanıyorum...ben neysem oyum, daha fazlası ya da eksiği değil. bir insanın kendinden ya da en yakınlarındaki insanlardan sürekli daha fazlasını UMMASI, o insanın hayal kırıklıklarını ve en çok da güvensizliklerini korkularını işaret ediyor...bu, kendi kendimize yaptığımız, hayat boyu süren bir işkence...

kendi başınıza özgür olmak, sevdiğiniz insanla özgür olmak, diğer ilişkilerinizde özgür olmak, seçimlerinizde özgür olmak, öğreneceğiniz derslerde özgür olmak....nasıl tatlı geliyor kulağa değil mi?

heh, bi gün ne fark etmiştim biliyor musunuz?

garanticiliğimin tepe yaptığı zamanlardan bir tanesinde, korkunun kendisinden korktuğumu farketmiştim...nefes almamı engellediğini, korkmak istemediğim için korktuğumu farketmiştim...

her gün bir adım daha ileri gidiyorum ve fark ediyorum ki, insan kendinden başka hiçbir şeye ihtiyaç duymuyor aslında. geriye kalan her şey, geldikleri şekilde kabul edildikleri-direnilmedikleri takdirde- kişinin hayatına seçtiği özgürlüklerdir...işte, sevdiğim adam da benim özgürlüğüm...ben zaten özgürken, onunla daha da özgürüm...sevgi özgürleştiricidir, korku ise tutsak edici...

bir kişisel gelişim kitap lafı gibi oldu ama kim yalan diyebilir..??

dedim ya tatil iyiydi, en azından bana iyi geldi...yorgun değildim tatile giderken ama içimdeki sisi kaldırmama çok iyi geldi...

her gün, hala, o güzelliğe gidebilme ve o güzelliği görebilme özgürlüğümüz, şansımız olduğu için şükrediyorum...ve her sabah evimden çıkıp istediğim yere gidebilme özgürlüğüm olduğu için...korku tarafını değil sevgi tarafını SEÇEBİLME ÖZGÜRLÜĞÜM OLDUĞU için...sevebildiğim, sevildiğim için...

ve bunları farkedebildiğimi farkettiğim için....

şükrediyorum...

görüşmek üzere..

foto buradan

beyin bedava!

2011-07-13T19:00:00.001+03:00

ne kadar zaman önce okuduğum ama blogdan paylaşmadığım güzel kitaplardan biri ile yine buralardayım işte...girdiğim her kitapçıda 'EN ÇOK SATANLAR' rafında duran şirin kitaplardan kendisi: her şey beyinde başlar: aklınızı başınıza toplama klavuzu! - mümin sekman

okuduğum en eğlenceli yazı dili kullanılmış ve beyine önemli bir oyuncak gibi davranılmış ilk kitap bu...okurken o komik benzetmeler ve renkli açıklamalar eşliğinde sadece gülmüyorsunuz, öğrendikleriniz beyninize de kazınıyor..ezberci eğitimin bir kez daha beyaz bayrağı diktiği an bu kitap...

Mümin Sekman, boynumuzun üstündeki yuvarlak, ağır kütleyi en dışında içinin en minnacık noktasına kadar çok güzel anlatıyor.

peki neden? beyin ne yapıyor içeride de biz bi sabah kalktığımızda kendimizi 'sersem' gibi hissediyoruz ya da neden sigarayı bırakamıyoruz, eylemsizlik durumundan sıyrılamıyoruz...? neden?

insanoğlunun istediği gibi bir hayatı yaşayabilme veya hayal ettiklerine kavuşabilme konusunda kendi kendini baltamasını Mümin Sekman aşağıdaki gibi anlatıyor:

Ters çaba ile zihin kontrolünü kaybetmek: Bir şeye takılıp kalmış nöronlar

Nöronların en ilginç özelliklerinden biri, 'ters çaba' kuralına göre çalıştıkları anlardır. Başınıza gelmesinden en çok korktuğunuz şeye odaklanırsınız, nöronlar onu size çeker, korktuğunuzu başınıza getirirler!

Buna ters çaba kuralı denir. Bataklığa düşmüş birinin, çıkmaya çalıştıkça kendi çabasıyla dibe gömülmesine benzer. Sevgilisinden ayrıldıktan sonra, unutmaya çalıştıkça unutamayanlar ne demek istediğimi bilir!

Tutkulu bir aşk bitmiş, ayrılık zamanı gelmiştir. Asilce veda edilir. Sezen Aksu şarkıları dinlenir. Kişi tam 'ondan sonrasına odaklanacaktır ki', bir sorun çıkar. her şey onu hatırlatmaya başlar. Akıl bütün baskılara rağmen, nöral ağlar eski sevgiliyi unutmamaklta/unutturmamakta direnir.

Akıl kendince politikalar uygular, onu karalar. Oysa nöronlar için kötü düşünmek işe yaramaz. İyi düşünmek de işe yaramaz. Hatta 'düşünmemeye çalışmak' bile işe yaramaz!

Nöronların çalışma yasaları, aklın yasalarına benzemez. Nöron yasalarına göre, düşünmek 'canlandırmaktır'. Kişi hakkında iyi ya da kötü düşünmenin önemi yoktur! Canlandırılan düşünce güçlenir. Güçlenen düşünce unutulmaz!

Peki, elimizde ne kalıyor? Zaman ve odak yönetimi.

Sigarayı ve eski sevgiliyi unutmak için yapılması gereken, onları unutmaya kendimizi zorlamadan, düşüncelerinizi bastırmaya çalışmadan, nöronlarınızı oyalayacak başka ilginç alanlara odaklanmak, anıların kayıtlı olduğu nöral ağı kullanmayarak zamanla zayıflayıp sönmesini beklemektir. s 62-63

****

bir söz de Kant'tan gelsin bakalım: s 67

biz gerçeği olduğu gibi değil, olduğumuz gibi görürüz.

kişisel ve/veya toplumsal yargılar, algılar üzerine 10 numara bi laf değil mi? :)

bu iki örnek dışında, eğer yabancı dil öğreniyor ve ezberleyememekten dert yanıyorsanız ya da hafızanızı tazecik tutmak istiyorsanız, çocuğunuzun bebeciklikten itibaren beyninde neler olduğunu merak ediyor ve onun beyninin neye en çok ihtiyacı olduğunu öğrenmek istiyorsanız ve insan davranışlarını anlamak istiyorsanız, o zaman mümin sekman bu kitabı sizin için yazmış...

Kitap piyasaya çıkalı 5-6 ay oluyor sanırım ve hala en çok satılanlar listesinde..bu kadar ince bi kitap ne anlatabilir ki demeyin, mutlu olacaksınız, vala bila kulağımı kerim çarpsın.. :)

iyi okumalar..

Kaç yıl oldu saymadım köyden göçeli

2011-07-07T21:05:00.005+03:00

Kaç yıl oldu saymadım köyden göçeli
Mevsimler geldi geçti görüşmeyeli
Hiç haber göndermedin o günden beri
Yoksa bana küstün mü unuttun mu beni

Dün yine seni andım gözlerim doldu
O tatlı günlerimiz bir anı oldu
Ayrılık geldi başa katlanmak gerek
Seni çok çok özledim arkadaşım eşek
Arkadaşım eş arkadaşım şek arkadaşım eşeeeeek

...

bloga uzun zamandır yazmıyormuşum, yeni yazı sayfasını açınca aklıma ilk geken şarkı bu oldu vala :)

bunları yazarken bu yaz yediğim 50. kilo kirazı bi yandan da mideye indirmekle meşgulüm. geçen yaz da çilek beni böle sapıttırmıştı..her sene ayrı bi meyve ile aşk yaşıyorum anlayacağınız...meyve iyidir, meyve yararlıdır, meyve candır!

geçen haftaları hatırlamamakla birlikte, bu haftanın zor geçtiğini biliyorum ama yarın tatile gidiyoruz ben, sevgilim, wicked_stardust ve de sevgilisi...güzegah, bizim iki yıl önce gidip, fikirlerimizi de o zaman bu blogdan paylaştığım Bördübet...evet, ağaca, kuşa, denize, oksijene doymaya gidiyoruz...

bugün gidecekleri hazırlarken, mayoları da çıkardım tabi ve burnuma beni çocukluğuma götüren mayo kokusu geldi oturdu. sizler de sever miydiniz her yaz ortaya çıkan mayoların kokusunu? o koku beni çocukken nasıl heyecanladırırdı anlatamam, tatile gideceğimiz o mayoları görünce, koklayınca kesinleşirdi benim için..

bugün de öyle oldum, demek can çıkmadan huy çıkmıyormuş gerçekten ;)

bir de, geçen günlerden birinde, bi dolabımı toparlamaya kalktım. ooo-hooo neler çıkmadı ki! Bir sürü defter ve o defterlerin oralarına buralarına alınmış notlar ve bir sürü geyik! :)

Bir iki örnek paylaşmak istiyorum:

- Cenetle cehennem arasında karar veremiyorum; iki yerde de dostlarım var -- Mark Twain

- Alkolle probleminiz mi var? Evet, içki alacak param yok...

- Her on erkekten sekizi dolmakalemle yazıyor, diğer ikisi ne yapıyor dolmakalemle?

- To do is to be - rousseau

To be is to do - sartre

Do be do be do be - sinatra (aslında Fred Çakmaktaş daha uygun olurmuş:)

böle işte..iki ve dört favorim oldu yeniden, yıllaaaaar sonra bile güldüm bunlara :)

bi sürü kitap okudum ama hiç onlardan bahsedemedim değil mi blogda? tüh! bak bunu da not almalıyım defterime, yapılacaklar listesine..

Ama hadi, aralarından bi tanesini şiddetle tavsiye edeyim hemencik;

Bir dönem bir çocuk - Altan Öymen.

Altan Öymen'i hatırlar mısınız bilmem, eski CHP genel Başkanı ama aslında gazeteci..üç cilt halinde hayatını anlatıyor.

ilk cilt olan 'bir dönem bir çocuk'ta, 1930 ve 1940ların genç Türkiye'sinde ve dünyada olanları yıl yıl ve detaylarıyla anlatıyor. Dünya ve memleket tarihini yorumsuz yazılmış bir kitaptan okumak ve öğrenmek isteyen herkese öneririm.

İkinci dünya savaşı sırasında ve sonrası Türkiye'nin içine düştüğü durumu anlatan ne bulduysam hep okumuşumdur, ancak bu kitap Türkiye'nin -ya da o dönem savaşa girmeme konusunda üstün bir başarı kazanan İnönü'nün- stratejesini; Almanya'nın, İngiltere'nin, Fransa'nın, Rusya'nın ve sonradan savaşa girererek savaşı bitiren Amerika'nın tavrını -asıl niyetlerini- çok daha net bi şekilde gözler önüne seriyor..

Eğitim müfredatlarımızda -en azından bizim zamanımızda- ikinci dünya savaşına gelmeden 'Yakın Tarih' dersleri biterdi. Bizim hocamız vermişti gerçi ama o bilgi pek tabi dünü sorgulayıp bugünü görmek ve yarını hazırlamak için yeterli değildi. O dönemler-bence- özellikle de tarihle çok ilgisi olmayanlar için, hep eksik kalmıştır. haliyle de bugün neden ülke içi ve/veya dışı bu olaylar yaşanıyor bilinmiyor. kimin, nerede, nasıl yanlışlıklar veya güzellikler yaptığını bilmek gerek...bu kitap güzel bir başlangıç bence, özellikle de anı-biyografi okumayı sevenler için...

Bir de, tarihi öğrenmek için en zevkli yollardan biri de bence anı kitapları. Anı-biyografi kitapları, tarihi 'tarih' olmaktan çıkarıp, capcanlı karşımıza dikiyor sanki..ben hatırat okurken o insanların yanlarına gidiyor, onlarla özdeşleşiyorum, hem de nasıl, bildiğiniz şuursuzluk hali :)

günler günleri kovalarken benim aklıma gelen klavyemde can bulan durumlar bunlardır...başka bir şey aklıma gelirse, not alıcam, söz...

efenim, her nerede yaşıyor ve de yaşatılıyorsanız, iyi geceler.. ;)

ben tatile kaçanzi..cüüüzzzz! :))

Neler oluyor bizee??!!

2011-06-20T22:28:00.005+03:00

31 yaşındayım, doğduğumdan beri İstanbul-Türkiye'de yaşıyorum. Haftada en az iki defa Kadıköy'e giderim...ama hiç bu kadar tedirgin gitmedim bugünkü kadar....

Son zamanlarda iyice yükselmiş olan umutsuzluğum ve mutsuzluğum, sabah okuduğum bu haberle yüzlere katlandı...Sanki, sevdiğim memleketimin sevdiğim insanı bana düşman olmuştu da birden bire, ben kendimi korumalıydım onlardan...Yani tehlike dışta değil, başucumdaydı sanki...

Aşağıdaki haber, 'Hani türkiye'ye şeriat gelecekti, hani insanlar birbirine düşman olacaktı, bakın! 2002'den beri hiçbir şey olmadı..!' diyenlere, çağdaşlıktan, özgürlükten, GERÇEK demokrasiden bahsedip sonra aynı haberdeki gibi cahil ve bağnaz zihniyetleri savunanlara, dillerinden 'HAK'kı düşürmeyip, haklara, başka 'canlara' ve değerlere yüz çevirenlere, bir gün hepimizin başınıza geleceklere belki bizden daha fazla üzülecek olanlara gelsin...çünkü o gün, o inandıkları makyajlı demokrasilerinin makyajı akmış olacak.

O makyajı gerçek sananlar, siz daha hayal kurmaya devam edin e mi?

İyi uykular Türkiye'm, her nerede uyuyor ve uyutuluyorsan!

******

Olay, önceki gün saat 17.00 sıralarında Kadıköy Altıyol’daki bir pasajda meydana geldi. İddiaya göre Kocaeli Üniversitesi’nde yüksek lisans öğrenimi gören İrem Pehlivan ile annesi Sema Pehlivan, merdivenlerde türbanlı Filiz Bucak ve çarşaflı kardeşi Derya Duman ile karşı karşı karşıya geldi.

Duman, üniversiteli genç kıza çarptı ve yoluna devam etti. Bunun üzerine anne Sema Pehlivan, kızına hitaben “İnsan bir pardon der” dedi. Ancak Filiz Bucak “Siz kime bağırıyorsunuz. Kime çirkeflik yapıyorsunuz” diye karşılık verdi. Ardından da İrem Pehlivan’ı çarşaflı kardeşine omuz atmakla suçladı. Genç kız, abla kardeşe “Böyle giyinecekseniz Suriye’ye gidin” diye bağırdı. Aldığı karşılık ise “O zaman siz de Amerika’ya gidin” oldu. Kadınlar arasındaki kavga, çevredekilerce yatıştırıldı.

YUMRUKLAMA İDDİASI
Yine iddiaya göre anne kız, kendilerine ait Söğütlüçeşme’deki dershanelerine girmek üzere yürümeye başladı. Peşlerinden gelen abla kardeş, anne Sema Pehlivan’ı yumrukladı. Pehlivan’ın gözlüğü kırılırken vatandaşlar durumu polise bildirdi. Olay yerine gelen polis ekipleri 4 kadını İskele Polis Merkezi’ne götürdü. Burada karşılıklı olarak birbirlerini omuz atmakla suçlayan kadınlar şikâyetçi oldu. Karakol çıkışında basın mensuplarına koşuşan İrem Pehlivan, şunları söyledi:

KIYAFET TARTIŞMASI
“Açık giyimli olduğumuz ve özellikle de sarışın olmam nedeniyle abla-kardeş bize saldırdı. Çarşaflı bayan bana omuz attı. Anneme ‘Kızının şu kıyafetine bak’ dedi. ‘Kıyafetimde ne var’ deyince de ‘Yüzde 50 oy aldık. Defolun gidin bu ülkeden. Amerika’da yaşayın’ diye konuştu. Ardından da küfürlü hakaretler birbirini takip etti. Kavgayı görenler hemen yardımımıza koştu. Onlar ortadan kayboldu. Babamın Söğütlüçeşme’deki işyerine yürürken arkadan saldırdılar. Sokağın ortasında annemin gözlüğü kırıldı. Yumruk ve tokat darbelerine maruz kaldık. Yüzümü çarşaflı olan bayan çizdi. Türbanlı bayan da boynumdaki, elimdeki çiziklere neden oldu.” Yaklaşık 10 saat karakolda ifade veren Filiz Bucak ve Derya Duman ise suçlamaları kabul etmedi. İki kardeş, görüntü alınmaması için karakolun arka kapısından çıktı.

http://www.haberturk.com/yasam/haber/640781-yuzde-51-oy-kavgasi

Balkon sefası

2011-06-17T15:12:00.003+03:00

12 haziran'da Başbakan seçim zaferi konuşmasını balkondan yaptı, bi de Atakule'yi ışıklandırdılar, derken aynı anda Çankaya'nın elektrikleri gitti..ama herkes mutlu..ooo bi aydınlandı ki insanlar Atakule mosssmor ışıklandırılınca...hayırlı olsun...biz hala aynı salon ışığında takılıyoruz sade hayatımızda...

Kılıçdaroğlu, o naifliğiyle seçim sonrası konuşmasını yaparken, CHP'nin oy oranlarının arttığından bahsetti, evet arttı da..amma velakin Antalya'yı kaybetti...kısmet...artık ben kendimce her şeyi 'kısmet' diyerek yaşamaya karar verdim zaten...her neyse, CHP de benimle aynı kararı almış sanırım ki, bir şükretme hali var..hım bi de Kılıçdaroğlu için naif demiştim di mi?

MHP deseniz, meclise girdi...bi sonraki seçime daha güzel videolarla hazırlanacaklarmış...bu yetmemiş..daha çok dil sürçmesi ve espri istiyoruz!

eveeet gelelim bizim balkona...günlerdir o balkonda ne misafirler ağırlanmadı, ne sohbetler edilmedi ki! vala en kral zamanını yaşıyor bizim balkon...bi de pancurları koküne kadar açınca, tadından doyum olmuyor manzaranın....hatta cumartesi gecesi, yandaki sitenin havuz başında bi kutlama vardı sanırım, havai fişek patlattılar burnumuzun dibinde! böle bi balkon bizimki işte, diğer balkonlar da neymiş, peeeh!!

evet efenim. bi de karar verilmiştir, türkiye topraklarında yaşamaya devam şimdilik..ben, ay öle mi yapsam böle mi yapsam derken, benim adıma başka şeyler karar vermem yardımcı oldular sağolsunlar! heh, üzgün müyüm? yoo...dedim ya, 'kısmet' diyerek yaşıyorum ben artık...

:) kedilerimi de bırakmama gerek kalmadı..hehehe...

bizim balkondan haberler böle...arkadaşlar, sohbetler, alınan kararlar, yeme içme, manzaraya dalma gitme tam gaz...şimdi yakında gideceğim tatili iple çekiyorum...kuş börtü böcük...sonra 2011'in ikinci yarısından kaldığımız yerden devam ederiz...

efenim, balkonumuzda izlemede kalınız..sefgiler :)

seçim üzüntüsü

2011-06-08T21:22:00.003+03:00

üzülüyorum...

memleket seçimlere dolu dizgin koşuyorken, sokaklar durulası değil...her yer gürültü, her yer garip garip şarkı türkü...bi de bi sürü partinin değişik bayrakları...kendini neye, evet gerçekten neye adadığını bilmediğini düşündüğüm elleri bayraklı bi sürü kadını erkeği...

değişik, tam bir sosyoloji araştırma konusu...

seçim sonucunu bi vatandaş olarak elbet ki ben de heyecanla bekliyorum ama abartının, 'laf sokmanın', saygı sınırlarını aşmanın, kişisel fikirlere saygısızlığın ilişkilere yardımcı olmadığını düşünmekteyim. bırakın ilişkilere yardımcı olmayı, gerginlik yaratmaktan başka hiçbir şey yapmıyor bu tip konuşmalar. hep karşı durulduğu tezahüratı yapılan BEN - SEN ayrımı güçlendirmekten başka bir şey yapmıyor halbuki..

özellikle de memlekette 2002'den itibaren hiç olmadığı kadar 'demokrasi'den bahsedilirken...demokrasi eğer senden olmayanı yontmak, aşağılamak, hor görmek, 'biz bir şey yapmadık, siz bilmem kaç sene bilmem ne partisinin iktadarının yaptıklarına bakııın!' naraları atmak olsaydı, bugün zaten bunları konuşmamıza gerek yoktu, demek ki doğruyu yapıyorlarmış derdik amma velakin madem eleştiriliyor eski ve yerine yenisi isteniyor, o zaman aynı hatayı yapmamalı...empatik olmalı, kibar olmalı, cahil olmamalı, körü körüne saplanmamalı, uç sempatizan olmamalı...böyle yürüseydi bu işler bugün dünyanın hiçbir yerinde savaşlar, direnişler olmazdı. demek yol, böyle değil..

diyeceğim şudur ki; toplum olarak 'saygı' ve 'kişisel fikir-özgürlük' kavramlarına hala çok uzağız. iki farklı görüşteki insan birbirlerine karşı fikirlerini seslerini dahi yükseltmeden, bel altından vurmadan, bağırmadan, horozlanmadan, kibir taslamadan göstermiyor...'bugün biz güçlüyüz, siz ötekiler susacaksınız!' ifadesini tartışmalarında saklayamıyor...

biz-siz biz -siz...biz kimiz öteki kim?????

12 Haziran sonunda kim neyi kutlar bilemem, kutlama denilen şey umrumda da değil. şahsen umurunda olanlar da umurumda değil...

netice de A başa gelse de burası benim memleketim B başa gelse de...her şekilde buranın insanıyım ben...

kutlanacak bir şey varsa, o da uygarlığın, insanlığın bir an önce kafamıza dank etmesi olacaktır..

gerisi fasafiso...

bilmeli mi bilmemeli mi?

2011-06-05T23:39:00.003+03:00

geçen hafta Stardust ile pek bi mesudduk, değil mi canım? ay bu 'ev kadınlığı' ne şeker şeymiş yahu...gezdik durduk...

amma velakin kafa o kadar da boş değil canım, şimdi yalan demiyeyim de...kafa bi çoooook uzaklardan gelen kabule cevap ver, git oralara diyor...bi de yok yeaa otur oturduğun yerde burada yap ne yapacaksan diyor...bi de üçüncü var ki hiç sormayın o ne diyor..o hepten delirmiş, konuşuyor kendi kendine :) bi de sevgili koca sesi var, o hep aynı şeyi diyor zaten....

neyse efenim bu kadar konuşanın arasında ben kendi sesimi duyabilir miyim acaba? cıks!

saat 23:44 ve ben sanırım son 6 saattir bilgisayarın başında cevap arıyorum..ne cevabıysa bu?

cadı iç ses:

kızım kendin bulacaksın cevabı kendin! a deli kız! 3o küsur oldun da aklın başına gelmedi...

sen hala kendine karşı kürek çekiyorsun gökçekız! oldu, çocuk doğur, otur, bebek bak evinde, 15o kg ol, kendin bile kaldırama o koca poponu!!! böle kızıyorum sana...! rahat batıyor sana rahaaaat! puuuuuhhh!

ben:

uzaklar çok uzak...ama bi o kadar da yakın ve güzel, hep hayalimdeki gibi..

20 yaşında göstermem gereken cesareti bu yaşta göstermeye kalktığım için oluyor bütün kafa karışıklıkları..cesaret dediğim, sadece yeniden öğrenci olmak değil. o kolay iş, benim bünye ders çalışmayı çoook sever zaten bilirsin, zor olan sanki 23-24 yaşında gibi davranmak..bırakmak bir şeyleri, tam kökler alışmışken toprağına...bakalım oranın havasına suyuna toprağına uyabilecek mi, bakalım yaşayabilecek mi? peki ya o kadar ortaya dökülecek para-pul? ya geri dönmek durumunda kalırsam?

belli, o yaşlardan kalan ve susturulamayan heyecanlar sıkışmış kalbin orasına burasına, şimdi birer çatlak buldular ya, avazları çıktığı gibi bağırınıyorlar! buna kısaca, yaşamı kaçırmak da diyebiliriz ve belki bu istekler için son çırpınışlar, hım?

cadı iç ses:

ayyy edebiyata bak! serseri, ağzın laf yapıyor da, kafa tekliyor bu aralar, hıh!

ya hayaller...işi bırakamam diyordun, bıraktın bak deli kız! onu niye yapamayasın, değil mi? isteyip de elini attığın kaç şeyi yapmadın sen? hım? yeter ki iste..hı canım istemiyor dersen, yapmazsın bak biliyorsun. zamanını da paranı da hayallerini de ziyan etme! sen kime çektin böyle yaa, aaaa! kalk git.bak sevdiceğin de destek sana..bi tek bazı arkadaşların kal deyip, ağlıyorlar..annen bile git diyor öte yandan...hep korktun bu yaşına kadar, neden? garanticiliğinden, sağlamcılığından mı? neden? demek ki senin kısmetin buymuş, 31 yaşında 23 gibi davranmak! a benim salak kızım! çocuk yok bir şey yok, al git başını..hayallerine git hayallerine...sonra yapmadım diye pişman olacağına, git gör ne olacaksan öle ol....ahhh inatçı aahhh! ne bekliyorsun, kıçına tekmeyi mi basalım haa!????

ben:

doğru konuşur musun lütfen, blog camiasına rezil etme beni..gören duyan da pısırık bi şey sanacak beni...kararsızım sadece, ne bağırıyorsun? kolay mı? kocanı bırak, aileni arkadaşlarını kedilerini pazarını yemeklerini havasını suyunu bırak...bende o tip bi maceracı duygu yok sanırım..hep kendimi kandırdım gibi :(

cadı ses:

puuuu! kızım geçenlerde sen değil miydin kocanın yakasına yapşan, oraya da gidelim buraya da gidelim..gidelim gidelim diye bağrınan...aa şşşiişşş, kız kaldır kafayı bi silkelen, vala geliyor beş kardeş...!!

ben:

ay hep tehdit hem kaba kuvvet işin hıı! beni anlamaya çalışmazsan, bi sonuç çıkmıyor işte..ben anlıyorum da seni..

cadı ses:

tamam...ay sıcak bastı sinirden...millet aya gitti bu daha 25 saatlik yere gidemem diyor, deli mi ne? vala benim kızım olsaydı, ben derdim ona git diye...ülen kaç defa gelicez dünyaya?

akıllı ses:

şiiişş, hepimiz sessiz olur ve de kafamızı toplarsak, bulanık sular durulur, cevap gözükür...cadı, ben'i rahat bırakır mısın lütfen..zorla güzellik olmaz, gökçekız'a hiç olmaz, bilmez misin? şşiiişşşş...

ben:

hay canını sevdiğim akıllı sesi! bak ben sustum...bu konuyu düşünmeden bi uyuyayım değil mi en azından... şu cadıyı da al yanımdan lütfen, sinirimi bozuyor saçını başını yoluvericem şimdi! sırtımda ağrıdı...bu hafta içi kendimle başbaşa kalmak istiyorum sanki...sessiz sedasız...

çok konuşmasız...şşşiiişşşş...

hadi ben yatıyorum...

iyi geceler...

Bilmeli mi bilmemeli mi

Yoksa hiç öğrenmemeli mi

Ama ben öğrenmezsem, hiç olamam ki....

hippopotamus ve ben..?

2011-05-28T20:25:00.006+03:00

işi gücü bıraktığımdan beri çok da salmış sayılmam gerçi..günlerim düzenli olarak alıştırmalar yaparak, yürüyüşlere çıkarak vb geçip gidiyor..amma velakin bir ay kadar önce bir gün bir yaprak titremeye başladım kendi kendime, gözlerim karardı, ellerimse titremekten bana ait değillermiş de kalkıp giderceklermiş gibiydiler...hayatımda hiç bayılmadım, öyle huylarım da yoktur ancak o gün bayılacak gibi oldum ilk kez...sokaktaydım ve korktum...ağzıma iki lokma atayım dedim bir bardak ayran ile..işe yaradı, halbuki çok uzun zaman da olmamıştı yemek yemeyeli..neyse efenim, benim mide ayranı görünce coştu, kendine geldi o gün ama dediğim gibi ben korktum, ne oluyor bana diye...

bu olay en son olarak şiddetini attırarak tekrarladığında ise evimde misafir ağırlamaya hazırlanıyordum kiii, yine aynı şeyler oldu ve ellerimin titremesine elimdeki tabaklar dayanamayıp kendilerini yerlere attılar...işte o gün dedim, bende bir terslik var...

kalktım gittim doktorcuğuma, şeker yüklediler vücuduma, 2. saatte nakavt olmaya başlamıştım bile..sonuç kesindi; nurtopu gibi yeni hipoglisemi insanı doğmuştu işte küllerinden..vay be dedim kendi kendime, insan bu kadar da şeker olmaz ki, bak her tarafım glukoz olmuş da glisemik glisemik dolaşıyormuşum etrafta...eehe..

neyse şimdi ben bu durumumla hippopotam arasında şirin bir bağ kurup, neye gönderme yaptım sizce peki? hemen söliim, büyümesinden korktuğum POPO kısmına tabi!.

çünkü hipoglisemik olanlar yani vücutlarındaki kan seviyeleri hııızla aşağılara düşenler, bunu yükseltmek için, farkında olmadan aynı hızla tatlıya, hamur işlerine geçiş yaptıklarından sonradan kocaman bir hipPOPOtam oluveriyorlar..dikkat etmezlerse tabi...artık hayatımda çikolata yok, kurabiye yok, kek yok..oysa çikolatasız bir hayat hiç düşünmemiştim ben, hayatımın en kilolu zamanlarında bile...(burada belirtmek isterim ki, 'en kilolu zamanlar derken' mübalağa yapmıyorum, elimde kapı gibi fotolarım var :) artık yemekler arasında içilen bir ilacım ve de yemek olarak da bolcana protein ve çiğ sebzeler var hayatımda..aralarda da birkaç cevizcik veya gün kurusu...

tabi çikolatagillerden kopmak zor amma velakin çaresi olmayan şey vermesin Tanrı diyerek gözlerimi çeviriveriyorum caanım Nutellalardan :(

he bi de bu kullanmaya başladığım ilaç var ya, vücuttaki insülin seviyesini ayarlamakla kalmayıp, aynı zamanda 'anti-aging'miş, yani yaşlanma etkilerini eşekler cennetine gönderiyormuş..hehehe, sanırım 'şarap gibi kadın/erkek' sözleri sanırım bu ilaçtan sonra söylenmeye başladı, hım? ;))

bünyedeki fazla pekmezi akıtıyorum işte bugünlerde :) bakalım benim tuzlum nasıl olacak? :)

efenim, insülininize iyi bakınız, sağlıklı günler dilerim.. :)

notcuk:

bu konu başlığı ile ilgilenenler daha detaylı bilgi için 'Türk Diyabet Vakfı' sayfasına tıkıldattılar...

uçtu uçtu kuş uçtuuuu!

2011-05-27T13:39:00.028+03:00

Geçen günlerden bir tanesinde sevgilim beni 'bir sürprizim vaaar!' diyerek tuttu kolumdan bir yerlere götürdü...ben kontrol manyağı olarak tedirgindim biraz tabi :) ama sonunu beklediğime kesinlikle değdi!

Sevgilim beni uçurdu!

Tüm İstanbul gözlerimizin önünde, tüm güzelliklerini ayaklarımıza serip, çirkinliklerini gizlikleyerek pırıldadı...Boğaz'ın başka bir eşi var mı gerçekten dünyada bilmiyorum...Bu şehir çok güzel yukarıdan..

ama en güzeli yukarıda olmak, uçabilmek! çocukluğumdan beri hep sevmişimdir yükseklerde olmayı...düşünmek bile nefesimi kesen bir şey! hala uçağa binerken heyecanlanan bi tipim ben, düşünün...

ama bu, uçak değil, helikopterdi...pervanelerinin tıkı tıkı tıkı sesleri altında, eskiden taşı toprağı altın şehrin semasında süzüldük, ağzımız beş karış açık!

mutluluk hormonlarım çıldırmış gibiydiler o gün, bi çığlık atmadım herhalde meydanlarda :))))

biliyor musunuz, bazı evlerin çatılarında teraslar var ve bu teraslarda da havuzlar! vay be! biz yerdekini zor bulurken, millet ayda yapacak havuzunu nerdeyse :)))

çekebildiğim tüm güzel fotoları buradan sizlerle de paylaşmak istedim..

ilk fotodaki çizgi gözlü, topuzlu adam ise işte beni altı yıldır uçuran kahramanım... :)

uçuyooruuuuz! yihuu!

Uçan balon! bak ben de uçuyorummm!

Dede'm, melek olup yükseldiğin gün Siyami Ersek'ten göğe, sen de bu kadar beğendin mi İstanbul'u yukarıdan?

Salacak...

ve Üsküdar meydanı - iskelesi...

bu neyin çamuruydu anlamadım...? Çengelköy tarafları...

Anadolu yakası...

Boğaz! hep güzel boğaz!

Karadeniz'e doğru kaybolurken boğazın ucu..

Avrupa Yakası...

Köprüden sonra son çıkış...levent :)

Dolmabahçe...

İnönü stadyumu ve Beşiktaş...

Hezarfen'e selam olsun! :)

Topkapı sarayı...

Sarayburnu...

Marmara'ya giriş...Masmavi uzaklar...

özgür kadınlar dosta kaçtı

2011-05-20T10:41:00.000+03:00

dost kaçamağı böyle olur detirtecek bir geziydi...doktorum civanım kapı gibi bir uzman doktor artık, tee antalya'da...e bize de onu bol bol özlemek, özledikçe de yollara düşmek kaldı :)wicked stardust'ımla yollara düştük...bir can ile başka bir canı görmeye...ben çok mutluydum...

kendimi uzun zamandır bu kadar iyi hissetmedim sanırım...ait olmak böyle bir şey...bazen kızsan bile, her seferinde daha büyük bir sevgiyle geri dönebilmek....

antalya bizi gri bir havayla karşıladı, sanki kafamıza düşecek gibiydi bulutlar ama bizi yıldırmadı bu hava, doktorumuzun akşam işten gelmesini beklerken star'ım dust'ımla dolaştık, yemek yaptık, akşama keyif sofraları kurduk :) demlendik, dinlendik, dinledik, anlattık, kafalar güzel olunca hafif sallandık ama yıkılmadık :)

kale içini fethettik, güzel bir restoran bulduk sandık, yemekleri kötü ama manzarası muhteşemdi...yılın ilk iyot kokusunu orada çektim içime...yaz havasına girmiş ilk dalgaları ve kumsala dizilmiş ilk şezlongları orada gördüm...dolunaya dönmesine iki gün kala, yaza bizim gibi kendini koşulsuz açan ayı da ilk orada gördüm...belli ki o da sıkılmış gri bulutlardan...

kedi özlemimizi ise kedilikten koyunluğa terfi etmiş olan kibar Miço ile tatmin ettik...patilerinin arasından dahi fışkıran tüylerini özleyeceğim :)

son günümüzde ise sezonun ilk denizini tattık...su soğuktu tabi ama o yemyeşil, tertemiz suda parmaklarım büzüşme yarışına girdiler..en güzel taşlar ise bulundukları yerin değerini bilmeyip, istanbullara getirilmek içn ayaklarıma doküldüler... :) oksijen sarhoşu olmak, güzel yemek sarhoşu olmak, deniz sarhoşu olmak...hepsi o gün yaşandı...ancak yine de düşünmeden edemiyorum; olimpos ve çıralı insanoğlunun gözünden kaçsaydı yani hala bakir olsaydı, çok daha güzel olmaz mıydı?

sırası gelmişken; doğayı sev, hayvanları koru, ayıyı öp :))

gezinin jübilesini ulupınar'da muhteşem bir akşam yemeğiyle yaptık...mezeler geldi gitti geldi gitti...biz aç kurtlar gibiydik..sonra güzel yemeklere pek yer kalmadı bende tabi ama idare ettik :) gerçi tatlı gelince gıkımı bile çıkarmadan hüplettim..sanırım kilo aldım zaten, bu da yemek içmek de dahil her şeyi birlikte yapmaktan zevk aldığın arkadaşlarla beraber olmanın sonucu olsa gerek, değil mi? :)

bu yazının sonu gelmez, ağzım açılırsa daha da konuşurum..orada ne kadar söyledim bilmiyorum ama ben bu kızları ve onlarla gelenleri seviyorum....

rakıydı, denizdi, balıktı bunlar bahane, yirmi yıllık bu dostluğu yaşamak şahane! :)

Not: Site üzerinde bir iki stop ışık farklılığı gösterse de, Antalya'da çekilmiş tüm sanatsal (!) fotolara www.biberlifoto.net adresinden 'Antalya' kategorisinden ulaşabilirsiniz, .... :)

o tabak bitecek....

2011-05-10T12:46:00.002+03:00

annem bana göndermiş bu videoyu e-posta yoluyla...altına da şu notu eklemiş:

'Bak bakalım, beni hatırlatan şeyler var mı arasında....'

olmaz mı annem, olmaz mııı... meselaa;

eve geç kalma, e söylemiştim ben sana, gözüm pek tutmadı, bir kere de peki annecim de, nereye koyduysan ordadır, hadi yemek hazır, sana ne desem azdır...

ve birinci ben sana güveniyorum, etrafa güvenmiyorum

:)))

annem seni çok seviyorum, iyi ki varsın..

oturmaya mı geldik bea, hobaaa!

2011-04-26T23:07:00.004+03:00

havalar amma gri gitti ya, sanırsınız İskoçya diyarlarına geldik, uf! ruhum sıkıldı bea...

ama bugün güneşliydi hava, hakkını yemeyeyim...sabah uzuuun uzuuuun yürüdüm, hem işim de vardı dışarıda, mis mis hallettim...eve geldiğimde camları açtım, kedilerim güzel kokan bahar havasını koklamak için hemen camların kenarına üşüştüler...ben de onlara katıldım sonra...

bugünlerde hem benim hem de sevgilimin dilinde yukarıdaki tipin söylediği aşağıdaki şarkı var..bu bir reklamın şarkısı aynı zamanda, biliyorsunuzdur ve o reklamı güzel yapan şey biraz da bu şarkı sanırım...ama biz sadece alors on dance kelimelerini bildiğimizden ve söyleyebildiğimizden, durup durup oraları söylüyoruz, bi de ritm tutuyoruz bol bol :))

Alors On Dance 06style

bana göre Fransızca gerçekten kulağa hiç de hoş gelmeyen bir dil..derler aşkın dilidir, şarkının dilidir diye ama bikaç şarkı dışında bana hiç hitap etmedi...bu şarkının neyse ki müziği güzel, katlanabiliyorum ;)

bu da son zamanlarda sadece benim dilimdeki şarkılardan biri yine...seksendört hiç dinlememiştim daha önce, radyolarda vs denk gelmelerin dışında, bu hoşuma gitti..klibi de ayrıca sevdim..hım bu arada seksendört sex and dirt kelimelerinden geliyormuş...bu da günün bilgisi olarak kalsın aklınızın bi kenarında :)

Gurup seksendört Hayır Olmaz Orjinal Klip 2011... yamur_tanesi

en sevdiğim yeri ise;

Dağılın laaan!!

Efkarım vaar!

Çalsın sazlar
Oynasın kızlar

hadii bakalım hoopppp!

saçlarımı diktim, dinliyorum!

2011-04-23T17:59:00.005+03:00

23 nisan kutlamasını evde "acaba dünyanın tümünü photoshoplasak nasıl olur" gibilerinden bi yere varmayacak sorularla geçirirken, bir yandan da en son yaratacılığımın üzerinde çalışıyorum: pul pul dökülen yüzüm! kimyasal yüz soyma (peeling) ve benim sonra bi de soyulmuş deriyi gözardı edip, taze deriyi keselemem suretiyle oldu! yüzüm şişt, kızardı, izler oldu, hassaslaştı...
evet itiraf ediyorum, son zamanlarda böyle bir salaklık yapmamıştım! ay intihar gibi bir şey yahu bu!çok canım yandı çoookkk!

saçlarımı kestirdim..evet oğlan çocukları gibi oldum, neredeyse dik dik :) ama çok sevdim..elimi atıyorum kafama, aha saç yok...kalkıyorum yataktan biri bi tarafa yatmış öteki bi tarafa, ama düzeltmesi 30 saniye :) bi de Fransızlara benzetildim bi kaç defa...bu koca kafayla nasıl benzettilerse... :)
dün gördü Umo, çok beğendi, "kocaman gözlerin çıkmış ortaya" dedi, gözlerimi kırpıştırdım, babam gördü "seni uzun saç hem kilolu hem de yaşlı gösteriyor, iyi olmuş böyle" diyerek bam telime bastı :), annem görünce "ayyyyyy" diyerek kafamı sevdi, yanaklarımdan öptü, sevgili sevgilim görünce -ki kapıyı elinde fotoğraf makinesiyle açtı- çok güzel olmuş kızııııım, ehii dedi, sarıldı öptü, çok bi sevindim..
bazı kadınlar aaaa nasıl kıydın saçlarına dediklerinde anlamıyorum onları ben...yahu çıkar ne olacak ki! hem bu daha güzel...biz kadınlar niye saçlarımızı hep uzun tutma arzusuyla dolaşırız ki? daha kadınsı mı hissediyoruz kendimizi...? bu kadar mı yani? başka bir his varsa bu konuda, vala ben bilmiyorum ya da bi eksiğim ben, zaten saçlarımda 3 numara, aaaa, rezalet :)

dün Taksim'deydim. günlerdir hava açacak diyorlardı, evet güneşliydi ama afedersiniz yine de popomuz donduuuu, gece koca bir sıcak su torbasına sarılarak yattım kemiklerim ısınsın diye...sabah kalktım ki burun tıkalı, boğazda bi sızı...beni hep bu güzel havalar mahvetti diyerek iç geçirdim...

bugün bir sürü çocuk kutlamalara gitmiştir..neden, çünkü bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı...Çocukların "tatlı, sevimli, gelecek, saflık, çiçek vb1 kelimelerle en çok bağdaştırıldığı tek gün!!!!
ama ülkemdeki bu sahte kutlamaların yanında, gerçek, "taraflaştırılan" ve istenirse "sokaklara dökülecek" 5-10 bin çocuğun-gencin varlığından bahsediliyor. e hani çocuktu, gençti onlar?? hani idealler, hayaller, geleceğimiz falan dı? ne oldu geleceğimize???
bi de şu mayınlara basarak ölen çocuklar var, onlar ve aileleri neyi kutlayacaklar??

hıh, bi de mahkemelere çıkan EŞŞEK kadar adam olmuş ama çocuk mahkemesinde ağırlanan pardon yargılanan bi "çocuk" var...o ne yapıyordur şimdi 23 Nisan'da? adam yerine mi konuyordur yoksa eline balon mu veriliyordur??????

tarihî not: bugün çocuk bayramı olmasının yanında, TBMM'nin açılışının 91. senesi...(23 Nisan 1920)...

böleyiz işte ben ve memleketim...
her zamanki gibi her telden çalan, çaldıran, kafası güzel...
aman size bi şey olmasın canııım :)

yeni misafirlerimiz ve kitaplarım

2011-04-14T16:47:00.004+03:00

insanın işe gitme derdi olmayınca nasıl da akıp gidiyormuş zaman..ama öylesine ya da sıkıcı değil, daha dolu sanki...
havalar kötü, Nisan ortası, gri ve yağışlı, hatta soğuk...dışarı çıkma isteği uyandrmıyor bende henüz. ufak tefek çıkıyorum ama ben fotoğraf makinemi kucaklayıp, sokak keşifleri yapmaktan bahsediyorum. henüz o çekiciliği yok İstanbul'un... ben de kitap okuyup, kedi seviyorum bol bol :)

balkonumuza bir güvencin ailesi yerleşti. anne güvercin bebeklerinin üzerinde oturuyor, erkek olan da arada bi gelip gidiyor...bizim evin kedileri mutfak kapısı açılır açılmaz tam balkon kapısının önünde bitiveriyorlar :) o güvercin bebeklerini büyütünceye kadar çok dikkatli olmalıyız ben ve sevgilim...bu yavrucakların da şansı işte, geçenlerde sevgili stardust'ın haklı bi yorumu oldu bu konuda; sen kedi köpekten korumak için git 10. kata bi balkona yerleş, sonra orda karşına 3 kedi çıksın! :)) haklı vala ama dikkaliyiz...güvercin büyükannesi olucam, niyetliyim :)))

son dönem okuduğum kitaplardan beğendiklerimi aktarmalıyım bu arada:

Ayşe Kulin'in son kitapları Hayat ve Hüzün. ben yutarcasına okudum iki kitabı da. seviyorum su gibi anlatımını ayşe kulin'in..
bu kitaplar bence birer anı kitabı olmalarının yanında, okuyanlara satır aralarında verdiği önemli mesajlar da var.

ilki; Türkiye'mizin tarihi gerçekten çok acı ve kanlı. genelde hep uzaaak geçmişle avunur dururuz ama yakın geçmişimize ve bugün ne durumda olduğumuza objektif olarak bakabilsek, hala avunur muyuz ki acaba?

Diğer bir konu da; kızınızı-oğlunuzu ne kadar severseniz sevin onu her kötülükten koruyamazsınız. çocukken belki evet ama artık bir birey olup, hayatını kendi yönlendirmeye başladığı vakit, geçmişte korumak istediğiniz şeylerin çok daha kötüsüyle karşı karşıya kalır ve siz isteseniz de istemeseniz de, çocuğunuz incinir...bu konuda bence çoğu ebeveyn hayal dünyasında olmayı gerçeklerle yüzleşmeye tercih ediyor. Ayşe Kulin örneğinde de olduğu gibi, arkadaşlara hep dikkat edilmiş, eve gelip gitme zamanları, yanındaki arkadaşları hep sıkı sıkı izlenmiş. genç kızken en çok istediği şey olan danslara gitmesi izin verilmemiş, bir yere kadar özgür bırakılmamış. sonra ne olmuş? artık istediği gibi dansa gidebileceğini bildiği için hayatını mahveden bir adamla yaşı daha 18 iken ve kalbinde üniversite okuma hayali varken, evlenmiş...2 çocuk doğurmuş , iki hayali de suya düşmüş...

üçüncüsü ise, bir baba ve kızın ilişkisinin -eğer doğru iletişimle, sevgiyle yöndirilirse- ne kadar kutsal olduğu. Ayşe Kulin tam bir babacı. Annesiyle ise anlaşamıyorlar. Baba ile siyasetten tutun eşiyle ilgili sorunlarına kadar konuşabiliyorken, annesi bu tip konularda çok daha korumacı ve biraz da eski kafalı hareket edebiliyor. Evet kızını korumak istiyor ama ... işte yine yeri geldi o lafın:

Cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla örülüdür.

bazen iyilik yapmak isteriz karşımızdakine ama acaba her yardım ettiğimizi düşündüğümüz zaman, bunu gerçekten başarabiliyor muyuz? Yoksa uzun ya da kısa vadede başka felaketlere davetiye mi çıkarıyoruz? bunu iyi düşünmek gerek. sadece ebeveynler değil elbet, hepimiz!

Ayşe Kulin öyle hoş bir akıcılıkla ve samimiyetle anlatıyor ki, sürüklenip gidiyorsunuz 1941-1983 arası Türkiye tarihinde ve Kulinlerin hayatında... Kesinlikle tavsiye ederim...
İyi okumalarrrr :)

özgür kadının ilk günleri

2011-04-06T21:39:00.006+03:00

eveet, özgür kadın olmamın ilk haftası bazen sakin bazen şenliklerle devam ederken, sabah uykularım problem bana. "alışmış kudurmuştan beterdir" sözüne ithafen sanki işimden ayrılmamışım gibi, sabahları "servisi kaçırıcam" diye huzursuz bi şekilde yatakta kıpırdanıyor, sonra uyanıp "yahu ben işten ayrıldım, ne servisi" şeklinde kendimi UYARIYOR ama beş dakika sonra aynı şeyin tekrarlıyorum. Sabah uykularımı böylece ziyan ediyorum işte...ama alışacak bu bünye. kolay değil yılların alışkanlığı...olsun, insanoğlu her şeye alışıyor değil mi? ;)

Pazartesi, Salı, Çarşamba derken günler ne hızlı geçiyor yahu..iş yerinde böyle olmuyordu :) yarın özgür kadın olmamın birinci haftası doluyor. vay be! vala işsiz bir haftadan sonra, kendimi cimdikledim, dürtükledim, gözlemledim, sordum soruşturdum ki; meğer iş bırakıldıktan sonra gerçekten de kıyamet kopmuyormuş! :)) yahu amma stres yapmışım zamanında...hıh bu da ders olsun bana ve benim gibilere... neymiş? ne olursa olsun, dereyi görmeden paçayı sıvamayacakmışız, pire için yorgan yakmayacak mıyız? yoksa bu atasözleri uymadı mı? amaaaan işte anladınız siz :)

bugün teyzişlerimle komşuculuk oynadık :) ben onları ziyarete gittim sabahtan. güzel bir kahvaltı. güzel olan yediklerimiz değil, sohbetimiz...arkadaşlarım gibidir teyzelerim benim. dolup dolup boşalan çay bardakları, pastalar, börekler, eski fotoğraflar, anılar, kahkahalar, hiç kaybolmayan anneanne-dede kokusu ve özlemi...hepsi o evde...daha önce de demiştim, yineliyorum. bugün bu yaşımda, ne yaşarsam yaşayayım hala ayağa kalkabilmemin en büyük nedenidir yaşadığım sevgi dolu, mutlu çocukluk...işte o çocukluk da, o evde o insanlarla süslü hep... artık akşam olduğunda, teyzemlerle bir dahaki sefere bizim evimizde komşuculuk oynamak için sözleştik ve ben evime yollandım usul usul...ne de olsa evde dört ayaklı çocuklar bekler beni :)

yarın neler olcak bilmiyorum...? dışarı çıkar mıyım, evin keyfini mi çıkarırım? bilmiyorum. önceliklerim var elbet ama an bi karar da verebilirim durumuma göre...ofisteyken bugünden yarının üç aşağı beş yukarı nasıl geçeceğini biliyordum. iş ya işte..bilgisayar başında, şöle böle..şimdi, daha fazla seçenek var. benim üzerinde daha çok kontrol hakkına sahip olduğum seçenekler hem de...Çok şükür! bunları yazabildiğime bile inanamıyorum hala ve nazar değdiricem diye de korkuyorum.. aaa elem tere fiş kem gözlere şiş! ya da kış kış cinler kış kış yallah cinler yallah! hıh işte aynı kemal sunal'ın canlandırdığı sosyete şaban'da olduğu gibi :))))))))

***

seçimler yaklaştığı için biz vatandaşlara işkence de başlamış oldu. bayraklar açılmaya başlandı mesela, tam bir görsel kirlilik! pazar günü kadıköy meydanı'nda bir partinin mitingi vardı ve tüm otobüs terminali ile minibüs durakları bomboştu çünkü araç girişini yasaklamışlardı. evlerine gitmek isteyen herkes ya E-5'E ya da acıbadem dörtyol'a kadar yürümeliydi. ben bunu görünce sinirlenmiştim ama yolda yürürken iki tane yaşlı teyzenin de ellerinde bastonlarla minibüslere yürüdüğünü görünce kan beynime sıçradı!

ya şimdi bu partiler ne diyorlar, neyin ahkamını kesiyorlar? hak hukuk? demokrasi? eşitlik? insan hakları? neyin ya bilmek istiyorum vatandaş olarak! ve eğer bunların ahkamını DÜRÜSTÇE kesiyorlarsa, neden benim yaşlı teyzelerim yorgun bacaklarıyla taa öteki uca yürümek zorunda kalıyorlar evlerine ulaşabilmek için?????!!!!!

NEDEN?

ya bu partilerin hepsi aynı işte..ister sağcısı olsun ister solcusu...hepsi aynı! demokrasi ve eşitlik nidaları atan, eline mikrofonu almış o ÜSTÜN kişiler (!), Türkiye'yi nasıl daha iyi hale getiririz (yontarız) diye bu kadar düşünmüşler de, halkın en çok kullandığı merkezlerden biri olan Kadıköy'de, haftasonu, gündüz vakti düşüncelerimizi paylaşacak bir miting yaparsak halkın hali ne olur diye mi düşünememişler??? bu kadar basit bir şeyi mi düşünememişler???

bravo demiyorum ve ayakta alkışlamıyorum!

yok kardeşim, bu kadar kendine yontan hiçbir zihniyet benim ülkemi yönetemez...kendisine oy vermesini isteyenleri bu kadar eziyorken, yönetemez! yönetmemeli!

o teyzeler evlerine nasıl vardılar hala merak içindeyim :(

ve halk olan bizler kendi değerimizi bilmeyip, kendimizi doğru ifade etmediğimiz sürece, hep elinde bastonla ve titreyen bacaklarıyla uzaklara yürümek zorunda bırakılan bir kuşak olacak...ve hala haktan, eşitlikten, demokrasiden bahsedenler de...

bir vardı bir yoktu...

2011-03-31T09:58:00.008+03:00

yıllar süren iç savaşlarım, kızgınlıklarım, çabalarım, kendimle hesaplaşmalarım, yer yer hayal kırıklıklarım, uykusuz gecelerim, isteklerim, hayallerim, gevezeliklerim...

hepsinin meyvesini bugün alıyorum.. bugün oksijensiz işimde ve ofisimde son günüm...

hep cesaretli insanlara imrenerek geçti yıllarım. ben çok garantici bir tipim. ama bir yerden sonra garanticiliğin sonu korkaklığa çıkıyor. bunu kabul etmek istemedim belki önceleri...korkaklıktan korktum yani... nasıl yani dedim, ben mi korkağım! kimseden korkmam ben! lafa gelince ooohooo gırla. deliliğimle övündüm hep, öfkeme, hazır cevap oluşuma, hızlı düşünmeme, çalışkanlığıma, inadıma güvendim. mutluyum ben, mutluluğumu bozanı asarım keserim diye nara attım..

sonra bi gün geldi...
mutluluğumu bozanın "BEN" olduğunu farkettim.
yıkıldım...

güneşe zıplamanın ilk basamağı; dibe çakılmak, kafayı-canı acıtmak...

işte bunlar yaşanırken beynimde, geçen seneden beri üzerimde esen değişim rüzgarları beni bugünlere getirdi. akıllı ve özgür olmakla, kapanda deli cesareti göstermek arasında bir fark var, öğrendim. önce ilişkilerimle ilgili adımlar attım. arkadaş dediğim ama ruhumu emen bazılarını hayatımdan çıkardım, bazılarıyla anı geçirdim hoş, geriye kalanlar ise ömrümüz oldukça benimle yaşlanacaklar, isteklerimi veya şikayetlerimi içimde tutmamaya başladım (anladım ki, kimseyi kırmayayım diye bir şey yok. illa birileri kırılıyor. başkasını kırmamayayım diye, kendimi çok kırmışımdır mesela), gerçekten umurumda olan şeyleri "gerçekten" umursamayı öğrendim, parlamadan önce son bir nefes almayı (dersler devam ediyor:), daha çok ve daha açık iletişim kurmayı, çözüm odaklı olurken daha çok pozitif olmayı, birazcık bencil olabilmeyi :), bardağın boş tarafından daha çok dolu tarafını da görmeyi, daha çok "seni seviyorum" demeyi, en önemlisi; öfkemi-kızgınlıklarımı-korkularımı bırakıvermeyi ve hayallerimin peşinden koşmayı...

korktukça hayatımızı küçültüyoruz aslında. en sonunda ufacık bir delikten bakarken buluyoruz kendimizi ve sonra bi de sızlanıyoruz "ben genişlikleri hakketmiyor muyum?" diye. e biz yarattık ya o ufacık deliği, orayı hiç düşünmüyoruz. kendimize toz kondurmuyoruz ya da sorumluluk almaktan kaçıp, kurban rolüne sığınıyoruz. "aslında ben istemiyorum da, o-bu şöle böle yaptıkları için, ben de böle davranıyorum", "aslında ben her gün ofise güler yüzle gelirim de, müdürüm beni sinir etmese, başkası bana yan gözle bakmasa, beni hep anlasa insanlar, benim içimdeki iyiliği güzelliği görseler, benimle ilgilenseler..." bıdı bıdı bıdı...

ooohoooo, dünyanın işi gücü yok, evrende aslında birer noktacık olan her birimizin kişisel kaprisleriyle uğraşacaktı böyle!

yukarıdaki tarzda şikayetlerim olmadı benim pek, genelde kendi doğru bildiğimi okumuşumdur ofiste, müdürümden/arkadaşlarımdan onay-takdir ya da beni sevmelerini beklememişimdir ama zaman zaman başka beklentilerim olmuştur. ne olursa olsun, kendi değer yargılarımızla yarattığımız beklentilerimiz, en sonunda hayal kırıklığı getiriyor. bir gün yine kendi penceremden bakarken enerjim düştü ve iyice yerlere indim en sonunda, o an çok güçlü farkettim ki; Tanrı bize akıl vermiş yahu. tamam, hep yanımızda ve bize hep yardım ediyor ama bizden de verdiği aklı kullanmamızı bekliyor. sen! diyor, yola çık ben sana yardım edeceğim. tek isteği var aslında, ne istediğimizi bilmemiz, kendimize dönmemiz, kendimizi, gücümüzü farketmemiz. hayatımızın dümeninizi elimize almamız. duygularımızın, ilişkilerimizin, işimizin, paramızın vs. sorumluluğunu almamız..

defne suman da buna benzer şu lafı yazmıştı kitabında; "Önce kendini bul, önce kendine yardım et, ancak ondan sonra belki diğerlerinin yoluna ışık tutabilirsin"

sevilmek için önce sev-e-bilmek, güven duyulabilmek için önce güven duy-a-bilmek, özgür bırakmak için önce özgür ol-a-bilmek, mutluluğun ne olduğunu anlamak ve kaybetmemek için önce mutsuzluğu yaş-a-yabilmek gerekiyor... bunları biz kendi kendimize başarabiliriz sadece. kimse dışarıdan bize yardım edemez ki!
attığımız her adım, aldığımız her nefeste tek başımızayız bu anlamda..

ve efenim, nihayet, hayatımın dümenini elime aldım.
bakalım şimdi ne olacak?
bazen rotayı kaybedebilir miyim? evet. ama o kayıp rota da benim... :)

hep birlikte izleyip göreceğiz :)

******
sevgili Umo aşağıdaki satırları kaleme almış benim için... ben de gittiğim yere beraberimde götüreceğim bu satırları. gönlüne sağlık Umo, seviyorum seni...

biliyorsun...

Gökçe'me...
bir vardı bir yoktu...kış geçmiş dereler coşar, ılık rüzgarlar eser olmuştu..
olduğu yere sığmayan bişi vardı..
gittikçe genişlemiş büyümüş ve olduğu yer dar gelir olmuştu..
bütün bir kış onu saran sarmalayan bu küçük yuvayı terketme zamanı idi...
ve işte ona sesleniyordu hayat...
şimdi güzelliklerini gösterme zamanı idi..
açtı kollarını rengarenk.. kocaman güneş vardı...
kısıp gözlerini selam verdi usul...
ufakça bi ürperdi..
bir vardı hiç yoktu..
uzun zamandır susmuştu..
şimdi kendi sesini merak ediyor ama korkuyordu..
çıkan sesin ne diyeceğini bilmiyordu..
o kadar uzun zaman mı kalmıştı kendiyle?
o kadar uzun zaman kalıp uzaklaş mıydı sesinden..
ne anlatırdı sahi kendiyleyken sesi ona?
hiç vardı o yoktu..
şimdi artık dedi sesini duyarak, ışıldama zamanı..
mışıl mışıl zamanı geçti..
mırıl mırıl öpüşme zamanı..
güneş güldü..
ışık vardı bulut yok..

taze çıkanlar...

2011-03-30T15:46:00.009+03:00

portre ve detay... çook lezzetli iki fotoğraf türü bence... aşağıdaki fotoğraflarım son denemelerimden...10 dakikada hep bakıp görmediğimiz güzelliklerin objektifime yansımaları... acele de olsa, hayatı sanatla süslemek güzel.. :) ehi..

"başka türlü bir şey" kitabı

2011-03-28T14:55:00.006+03:00

"ait hissetmek", dengesinde olduğu sürece, insanın en büyük ihtiyaçlarından biri...

sevgiliye ait hissetmek, çalışılan şirkete ait hissetmek, bu dünyaya (!) ait hissetmek, evine ait hissetmek...

peki ya bi kitaba ait hissetmek kendimizi? bırakabilmek sayfalarına kendimizi olduğumuz gibi..?

mümkün değil mi?

ben son zamanlarda "Mavi Orman" isimli kitaba ait hissettim kendimi, sayfalarını kendimi de açarcasına okudum, güvendim...

o da güvenimi boşa çıkarmadı, uyum sağladı bana.

bir arkadaşla, eşle, sevgiliyle, aileyle uyumlu yaşamayı anlarız da, kitapla uyumlu yaşamak ne demek demeyin. tam zamanında gelen, sizin gibi (duymaktan korktuğunuz cümleler dahil) cümleler kuran, bi de üstüne üstlük sizi anlayan kitaptır işte o...

Defne Suman, bu kitabı benim için yazmış diyecek kadar ileri giderek, bencillikte tavan yapıyorum, okudum bitirdim, bi daha okudum..hala aynı düşünüyorum. :)

zaten bu kitap işi bencil bir iş o ayrı da, Mavi Orman söz konusu olduğunda, ayrı sahipleniyorum. Böyle sahiplendiğim bir kaç kitabım daha olmuştur. Tanrı ile Sohbetler 1 mesela..veya Kenan Kalecikli'nin Sevgi Günlükleri, Doğan Cüceloğlu'nın kendini anlattığı "İnsanı Ararken" kitapları...bu kitapları gayet sinestetik biçimde, deniz kokusuyla çağrıştırıyorum ben, zihnimi açıp, özgür kıldıkları için beni.

bunların arasına Defne Suman da Mavi orman ile katıldı..ne iyi etti de geldi, ben de onu bekliyordum...

gerçekten...

kitabı okumanız gerek ama ben buradan elimden geldiğince anlatmaya çalışacağım size...

Defne Suman bir yoga öğretmeni. ancak bu yola girmesi, bu yolda ilerlemesi öyle çok lay lay da olmamış hani. kendine karşı zaman zaman direnen, kendini anlamak için belki kendi canını sıkan, eylemsiz durmaya gayret eden, düşünen, irdeleyen, kafası zehir zembelek çalışan, özgür ruhlu, dolaşan, hala olmaya çalışan, hoş bir bayan...

Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji bölümünde yüksek lisansını da yaptıktan sonra, İngilizce öğretmenliği vasıtasıyla Tayland'a konuveriyor. orada yoga ile tanışıyor, çok seviyor...sonraki hayatını en iyi özetleyecek kelime oluyor YOGA. yoga için, yogayla beraber dünyanın bir çok yerinde eğitime katılıyor, hem "öz"ünü hem de bedenini eğitmeye çabalıyor. kızıyor kimi zaman kendine. aşklar gelip geçiyor hayatından, ağlıyor ama o yine her sabah güneş doğarken kalkıp yoga çalışmalarını yapıyor, aksatmıyor. çünkü tutkuyla bağlı gerçekten...

kitapta da okuyacağınız üzere, yurtdışında, yurtiçinde geçen hareketli yıllar sonrasında, bugün memleketinde. yoga hocalığı yapıyor yine. her sabah erken kalkmaya devam :)

kendini arıyor belki hala, tam buldum derken...aynı biz gibi, ben gibi, sen gibi...

gölgelerinden kurtulmaya çabalıyor. yolunu kesen gölgelerden, hayatını yavaşlatan, kendine ait ama yine kendini mutsuz eden gölgelerden...ve çok samimi yapıyor bunu...

mutlu olduğunu, kitabının sayfalarından fışkıran enerjisinden anlıyorsunuz. ya da moralinin bozuk olduğunu ya da kafasının atmış olduğunu...! :)

Yoga'nın kelime anlamı birleşmek imiş ya, o da satırlarıyla birleştiriyor yogalı hayatını bizimki ile...

böle biri benim gözümde Defne Suman...çok tatlı yani :)

ve şimdi kitaptan kısa kısa:

- Arkadaşlarımla, annemle, babamla ilişkilerimde her gün yeni bir taş çıkıyor yoluma. ve her tökezleyişimde hala şaşırıyorum. Ben bunları/bunlardan geçmemiş miydim? Ah şu insan nefsi nasıl da oldu bittiye getirmeye çalışıyor her şeyi. Çiçekleri çeke çeke büyütemeyeceğimizi biliyoruz da, kendimizi (ve dahi birbirimizi) düşmeden kalkmadan tanıyamayacağımızı bir türlü algılayamıyoruz. s25

- Yani kızıyorsak, küsüyor, kırıyor ya da köpürüyorsak, bütün bunlar kendimizi ilişkide güvende hissetmediğimizden ya da ihtiyaçlarımızı dile getirecek olgunluğu gösteremememizden ve dolayısıyla sınırlarımızı doğru dürüst çizemediğimizden oluyor. s27

- Yoga içinde bulunduğumuz anda olup bitenle kurduğumuz samimiyettir ve yaşadığımız an, elimizdeki tek gerçekliktir. s55

- Bunca yıllık hayatımda hiçbir şey öğrenmediysem şunu öğrendim: belli bir tip davranış kalıbı beni çileden çıkarıyorsa, kendi içimde bir yerlerde aynı davranışın gölgesini taşıyor olabilirim. s59

- Hayattan memnun kalmak için insanın kendine inanması gerekiyor. Kendi doğrusuna, doğru bildiğine. Diğerlerinin sundukları doğruya değil, kendisinikine. Çoğunluk tarafından takdir görmedikleri halde inandıkları doğruya sadık yaşayanların destanı bu kitap. diğer destanlar gibi bu da savaşlarla dolu... s62

- Yoga kendimize dönüştür. Daha derine, daha gerçeğe, daha çok kendimize. Yoga "Kendini unut ve diğerlerine hizmet et" demiyor. "Önce kendini bul, önce kendine yardım et, ancak ondan sonra belki diğerlerinin yoluna ışık tutabilirsin" diyor. s63

- Utanç, sorumluluktan kaçma mekanizması. s115

kitaptan aktarabileceğim, altı çizilmiş, yanına yıldızcıklar konulmuş, beynime de işlediğim nice düşünce var aslında. ama hem kitabı okumak isteyenlerin keyfini çok kaçırmamak hem de telif hakları konusuna dikkat ettiğimden bu kadarı şimdilik yeterli diye düşünüyorum.

lezzetini aldınız mı? sıcacık, yumuşacık üzümlü bir kek gibi bence :)

bugün kendinize bi güzellik yapın ve hava mis gibiyken çıkın sokaklara, dalın bi kitapçıya ve satın alın bu kitabı, sonra kitabınızla beraber sakin - sıcak bi kafede okumaya başlayın.

bugün hem kendiniz hem de daha hoş bir hayat için adım attığınızı düşünürken yüzünüze siz farketmeden kocaman bir gülümseme yerleşecek, farkedeceksiniz.

vala çok seveceksiniz ya, aaaaaa... :)

***
bi de;
Defne'cim, bu şarkı sana çok yakışacak ;)

coştum yine dal-ga-la-nıyorum beeeeeen!

2011-03-27T19:29:00.007+02:00

günler su gibi akıp giderken, mutluluk hormonlarım - maşallah:) - beni uyutmak ve zamandan çalmak istemiyorlar :) bu yüzden sabahın köründe fışkırıyorum yataktan. evet, kalkmıyorum, fışkırıyorum! :))

kitaplar okuyorum ve bu ay sonu itibariyle geçeceğim çalışmayan ama sosyal kadın formatımla ilgili planlar yapıyorum...yaptım aslında. fazla günüm yok boş olarak, ehe...
planım sabahları erken kalkıp yol almak :) yol derken, iş-güç işte..

neyse onlardan zamanı geldikçe bahsedeceğim...daha "yola"a çıkmadan konuşmak, dereyi görmeden paçayı sıvamaya benziyor, hım?

*****

Defne Suman'ın Mavi Orman isimli kitabını mutlaka okuyunuz...O kadar samimi o kadar açık yazılmış bir kitap ki, sohbette gibi düşünüyorsunuz kendinizi...annem Defne'nin karakterini bana benzetmişti, kitabı okumamı tavsiye ederken. Heh benziyor, evet. ama benim daha cesaretli halim :) neyse...başucu kitaplarım arasında yer aldı..şu anda okumuş olmama rağmen, nereye gidersem onu da taşıyorum yanımda. bazen açıp bazı yerlerini tekrar okuyorum, üzerine düşünüyorum...sohbet gibi dedim ya..

bu kitap üzerine bi yazı yazacağım daha sonra, şimdilik bu kadar... :)

*****

Dün fotoğraf atölyesi'nde kadın konulu bir fotoğraf yarışması vardı, ben de 3 foto ile katılmıştım. kazanamadım amma velakin süper bir deneyim. birincisi; kanınız kaynıyor ama hırs yapmadan da bir yarışmaya katılmanın tadını yaşıyorsunuz, ikincisi; Çerkes Karadağ'ın-Fotoğraf Atölyesi'nde "Portre" dersleri de veren yılların ünlü fotoğrafçısı- çok değerli yorumlarını duymak ve bilgi birikiminden faydalanıyorsunuz, üçüncüsü; kendinizi denemiş oluyorsunuz, dördüncüsü ise; bir dahakine daha güçlü olmak için çalışma heyecanınız tavan yapıyor...
bu arada edinilen arkadaşlıklar da bonusu... :)
Öyle bir fotoğraf kazandı ki yarışmayı, ilk gördüğüm anda, evet bu kesin kazanmalı dedim. Türkiye'de kadın olmayı çok iyi anlatan belgesel tipinde sşyah-beyaz bir fotoğraftı. önümüzdeki günlerde iyi fotoğrafçılığın en iyi örneklerinden biri olan bu fotoğrafı blogumda sizlerle de paylaşacağım.

*****

50mm, f:1,8 lik, ilk kendi objektifimi aldım! ehe! seviyorum avuçlarımın içinde o güzel ufacık şeyi..bi de circular polarize filtre aldım, onu da seviyorum...darısı daha iyilerine inşallah. hım, isteyenlerin de darısı başına canııım :)

****

Blog dünyası yasaktan kurtuldu mu?

*****

Photoshop kursu tam gaz gidiyor..hep demedim mi, ben sanat insanıyım, ne işim var ofislerde, yalandan üretim toplantılarında! photoshop'ta kendi hayatımı da tasarlayıp, daha da renklendirirsem, şaşırmayın sakın. bu aralar her telden çalabilirim! :))

****
neyse, gevezelik, hep gevezelik! şimdi gidip Merlin'i seyretmeliyim CNBC-E'de...sonra da CSI: Miami...bi de Lie to me vardı bi ara, ama şimdi kayboldu. o hangi kanala ve/veya saate geçti, bilen varsa haber etsin, lakin Tim Roth'suz bir hayat ayransız simide benziyor :)))))))

şımarıklığın fotoğrafları :)

2011-03-17T15:04:00.005+02:00

bu zibidi sarı kedicik bizim iki numara, Şanslı Bey :)

bu fotoğraflar Şanslı'nın sevilmeyi ne kadar sevdiğinin, ne kadar şımarık ama sevimli olduğunun birer kanıtıdır.. :)

geçenlerde işe gelmediğim günlerde, bi daha ve daha kuvvetli farkettiğim bir şey var ki; ben ne zaman evde olsam, onlarla uyansam, onlarla oynasam veya onlarla hiçbir şey yapmasam ama sadece evde olsam, uyandıklarında beni görseler, uyurken ben gidip o sıcacık ve kuru burunlarından öpsem...aynı bir çocuğun annesiyle olması gibi onlar da mutlu oluyorlar...

örneğin, en duygusal böcük olan Şanslı'nın burnunun çevresinde bir yara vardı ve bir türlü geçiremiyorduk. ama ben evde olunca, onunla daha iyi ilgilenince, onunla oynayıp zaman geçirince, kucağıma alıp onunla konuşunca, o kucağımda mırlayınca...bi sabah uyandım ki o yaranın yerinde artık pespembe tatlı mı tatlı bir burun var :) hemen öptüm o burundan, hemen "seni çok seviyorum oğlum" dedim...patilerini mutluluktan sıkarak ve gözlerini baygın baygın kapayarak cevap verdi bana... :)

biliyor çünkü gerçekten onu çok sevdiğimi, söylememe bile gerek yok da...

biber...evimizin paşası, o poposunu yerinden oynatmayan kedimiz ise ben evdeysem ve onunla ilgileniyorsam, hemen artistçe hareketlere giriyor, bi sağa bi sola koşturuyor, şanslı'ya bulaşıyor, yerde bana bakarak yuvarlanıyor, suratına muzip ve sevimli bir ifade gelip konuyor..kısaca; mutluluktan hareket ediyor :)))

kızımız Pakize ise, kucak delisi, mırlama delisi ve burundan koklama, yalama delisi oluyor...kısaca hep deli zaten o... :)

hep dediğim gibi, eğer bir gün çocuğum olursa, evde benimle büyümesini istiyorum. onunla zaman geçirmek istiyorum ama sosyal de olsun istiyorum...bi denge içinde...

ben çalışan bi annenin kızıyım. annem çalışmasına rağmen, çocuklarıyla ilişkisini koparmamış ve bizimle hep ilgilenmiş bir anne ama mesela okulda arkadaşlarımdan eve gideceklerinde annelerinin evde olduğunu, onları beklediğini duyunca imreniyordum, ne yalan söyliyeyim. :)

bi yıl, hangisi hatırlamıyorum, annemin bir günü boştu-perşembe günü- o günler nasıl hoşuma giderdi. annem açardı kapıyı bi kere, anahtarımla soğuk bi eve girmezdim, kek yapmış olurdu, çay kokusu gelirdi mis gibi...işte bana güven duygusu veren anılarımdan biri...

çocuk, anneyi "çalışan kadın", "eş", "arkadaş" vs gibi düşünmüyor, anne olarak düşünüyor sadece. başka bir tanımlamaya da gerek yok ki zaten!

kısaca; dört ayaklı olsun, kuyruklu olsun, tüylü olsun, miyavlayan olsun hiç farketmez...ben doğurmadım, dokuz ay karnımda taşımadım, bu da farketmez...annelik biyolojik bir şeyden çok daha fazlası bence...hissetmekle ilgili...

bu yüzden, ben bir anneyim ve çocuklarım evde onlarla zaman geçirmemi, onları şımartmamı istiyorlar :) konu budur...

yakında, çok yakında olacak...

evimin kadını, kocamın karısı ve çocuklarımın anası olacağım :))))))

dinimiz amin ;)))

günlerin kareleri

2011-03-16T12:01:00.003+02:00

daha iyi fotoğraf çekebilmeyi öğrenmeye başladığım günden beri, daha mutluyum...
gözüme ilişen, beni mutlu eden renkleri, yüzleri, ifadeleri, manzaraları, "AN"ları dondurabilmek, en sevdiği işlerden biri "DÜŞÜNMEK" olan bana çok iyi geliyor...

fotoğraf çekmek sanki düşünme yolumun somutlaşmış hali benim
için...düşündüğümü "lekelerle" ifade ediyor, lekelerle ifade ettilerim
üzerine düşünüyorum.

*****

Yukarıdaki fotoğraf bizim kedi kızımız Pakize Hanım'a ait. cep telefonuyla çekilen bu fotoda, kendisinin poz vermeye nasıl yatkın olduğunu görüyorsunuz :) ameliyat sonrası buzdolabı üzerine zıplamak suretiyle dikişlerini açan ve ödem yaptıran bu hanfendiye, yarasıyla uğraşmaması için çoraptan elbise yaptım. nasıl olmuş? şık değil mi? :)

Evde hayvan besliyorsanız ve dişleriyle ilgili bir problem varsa, çok iyi bir veteriner diş hekimi biliyorum. İsmi Efe...Cihangir'deki Anipoli Veteriner Kliniği'nde veteriner kendisi ve özellikle diş alanında uzmanlaşmış. Efe, Pakize'nin iki köpek dişini flap yapıp güzelce çekti ve bir kırık köpek dişini de-ki çapı 1 milimetre olan bi dişten bahsediyorum- kanal tedavisiyle dolgu yaptı ve dişi kurtardı. kızımız artık daha mutlu, hala çok çok yemek yemiyor ama bu da onun fitlik sırrı sanırım... :)
Anipoli Veterinerlik: Akarsu Cad. Havyar Sok. No:4 Cihangir-beyoğlu İstanbul 34433 tel: 0212 244 66 94 faks: 0212 244 73 67 - Veteriner Hekim Efe Onur
*****

dedim ya fotoğraf benim için yeni bir düşünme ve arınma şekli. heyecanlanıyorum fotoğraf çekerken...seratonin çılgını oluyor beynim...çooook uzun zamandır bu kadar iyi kendimi ifade edememiştim..ofisteki son günlerimi katlanır kılan yeni bir üretme yolu benim için...ama bu sefer mutluluk üretiyorum, umut üretiyorum, güzellik üretiyorum...
makinemle arama girmek isteyen olursa hırçınlaşabilirim... :)

yukarıdaki bayanlar, bana modellik yapan canım arkadaşlarım..adları bende saklı ama güzelliklerini bütün dünya görsün istiyorum... :) sağolun kızlar...

*****

işte böyle...hayat sevgi, saygı, üretme ve özgürlük üzerine kurulu....ama ben yokken bunların hiçbiri de yok, o yüzden 31 yaşında yine yeniden kendimi varediyorum....en azından çabalıyorum....en büyük gücüm ise; umut etmek ve cesaret...
dua ediyorum
...

kitap umuttur...

2011-02-21T13:10:00.000+02:00

son günlerde hooop diye bünyeye kattığım bi kitap...
okursunuz okumazsınız, inanırsınız inanmazsınız...çok tartışmaya açık bi konu değil bence, bu yüzden de çok yorum yapmayacağım...kendime göre almam gerekenleri alıp, yoluma devam edeceğim...nacinaze tavsiyem budur ;)

bi-iki bölümü paylaşmak istiyorum bu kitaptan...

Ceremayel'den (Jeremiel)

"Ben değişimin güzel ışığını getiriyorum sizlere. Aslında her dileğinizin ardında bir değişim saklı. Bir şeyler ölür ve bir şeyler doğar gerçekten de -ister küçük, ister büyük değişimler olsun- yine de bu olur. Aslında sizlere güzellik ve ışık getirir her değişim, her yenilik. Ama bazen size zor gelen, bu olayların ardındaki ışığı ve güzelliği fark edebilmek. Halbuki bu, aslında sadece bakış açınıza bağlı. Çok ufak bir düşünce, minik bir kıvılcım, en zor değişimleri bile ardındaki cevheri, hediyeyi, güzelliği görmenizi sağlayabilir. Ve o zaman her şey değişir. Her şey!

Ben size her durumda, her anda, en karanlık anınızda bile, o
durumla ilgili ufak, küçücük de olsa var olan hayrı bulmanızı tavsiye ediyorum.
O durumdaki hayır, o durumdaki "iyilik" ne? Mutlaka ve mutlaka birinin öğrendiği
bir şey, yaşadığı bir deneyim ve aldığı bir hediye vardır. Bunu gördüğünüzde
sevgili arkadaşlarım, en zor anınız bile kolaylaşır.

Bilin ki, her şeyin ardında bir düzen, bir neden var. Ve sizin de bu düzende çok önemli bir rolünüz var. Kendinize sorun; benim bu senaryodaki görevim ne?
Cevabı bulacaksınız. Ve o zaman her şey netleşecek. ve bu da geçecek. O hayal ettiğiniz, istediğiniz an gelecek. ve o an bileceksiniz ki, o anın tadına varmanız için bu zor dönemler gerekliymiş.

Sizden hayatınızın bir çetelesini çıkarmanızı isteyeceğim sevgili arkadaşlarım.
Ne iyi, ne kötü gidiyor şu an yaşamınızda? Neyi bırakmalısınız? neyi yaşamanıza dahil etmelisiniz? ne eksik, ne artık gereksiz? Buna zaman ayırın ve benden artık ihtiyacınız olmayan her şeyi; korkularınızıi alışkanlıklarınızı, gereksiz ilişkilerinizi bırakmak için yardım isteyin. Ben yanınızda olacağım. Beni çağırın ve tüm istemediklerinizi teker teker bir nefesle bırakın. Ben onları alıp, ışığa dönüştürmekten sevinç duyacağım." s.112

ve diğer yazıda şu;

"Affedebilmek çok büyük bir meziyettir. Affedebildiğinizde en çok kendinize ve sevdiklerinize iyilik yapıyorsunuz aslında. Çünkü o içinizde beslediğiniz duygular, sizi ve ilişkilerinizi zehirliyor. Şu ana kadar hepimiz sevgiden, kusursuz sevgiden söz ettik sizlere. İçinizde zehir tutarken koşulsuz sevgi nasıl var olsun? O verimli bahçenizi zehirli otlarla, sarmaşıklarla kaplamayın ki, sevgi yeşersin yüreğinizde. Işık saçın, karanlığı barındırmayın." s.113

"...Bilin ki affetmek, onun yaptıklarını doğru anlamına gelmiyor. Sadece
kendinizi ona karşı duyduğunuz zehirlerden arındırmak olarak düşünün bunu. Bir
çeşit duygusal detoks gibi.
...." s.112

work sucks!

2011-02-16T12:26:00.009+02:00

kalbimde bi ferahlık var artık..

ferah ferah, ofis hayatını geride bıraktıktan sonra ne yapacağıma dair hayaller kuruyorum :)

oohhhh...ne çok planı itiklemişim beynimin kuytu köşelerine...şimdi birer birer çıkarıp, özenle tozun alıyorum hepsinin..fakat o kadar çok şey var ki, her gün yeni bi şey çıkıveriyor karşıma..

ay beynimi seveyim beeen :)

şurada fazla zamanım kalmadı ya, girişim pazarlamının altını üstüne getiriyorum, ama en çok luna ile kitap siparişi vermeyi özleyeceğim sanırım...annemi de ortamıza katıp hadi sipariş verelim deyip, basıyorduk paralarımızı kitaplara...deseler markafoni alışverişi yapıyoruz katıl, ıı ııh..

ofisteki canlarla görüşmek için bol bol bahane yaratacağım gibi duruyor..

mesela:

*hım hım, kitaplar gelmiş, gidip Luna'dan onları almam gerek. bu arada kızlarla bi de öğle yemeği yeriz :)

* aaa girişim'den benim için verdikleri siparişler gelmiş, onları almam gerek, bu arada bi yemek de yeriz... :)

* hahhaytt kuaförüm ofise yakın değil mi? oraya gitmişken, kızları da koklarım, bi de yemek yeriz.. :))

* sonraaa, aaa buldum, ismail abi'nin yerini özledim, gidim bi görim..kızları da görürüm..

* aa kızlar öğle yemeğinde balıkçıya gidip, cuma keyfi çatacaklarmış, du bende damliim, kızları da yerim balığın yanında :)

* cuma akşamı iki bira içmeye gideceklermiş, şu evimin işlerini toparlayayım da, peşlerine takılayım :)

vs...

az daha düşünsem, kaç sebep daha bulurum acaba?... :)

sadece zevkten buralara gelmek daha güzel olacak.. :)

en kötü karar bile kararsızlıktan iyidir demişler di mi, hı
hı evet..
kahramanca tercih ettiğim yeni hayatım birçok risk taşıyor olabilir ama
ne böyle değil ki zaten?

her sabah servise binip ofise gel-e-bilmek hep yeteri kadar büyük bi
riskti benim için zaten.. :)

ehe, artık sabahları servise doğru değil, evimizin önünde yeni yapılan parka doğru yürüyeceğim..

tabi sadece zevk-ü sefa peşinde koşmayacağım yahu..

yıllardıııııırrr hep özlemini duyduğum şeylere ulaşmak içn çabalayacağım...plan yapıp, çalışmam gerek...hayatımı harcamak istemiyorum artık...sevdiğim şeyler için çabalamak, çalışmak -ne kadar çok çalıştığım hiç önemli değil ama sevdiğim şey olsun - elimden geleni yapmak ama en sonunda da hayırlısı için geri kalanını hep Tanrı'ya bırakmak istiyorum..O bilir en iyisini benim için...

bu karar kolay değil...ama iş hayatı ile ilgili hevesimi, idealistiliğimi, çalışkanlığımı, özsaygımı, yaratıcılığımı yeniden kazanmak istiyorum, henüz yaşım ve sağlığım buna müsade ediyorken...

bana şans dileyin ve dualarınıza beni ve benim gibi olanları da katın lütfen...

artık mutlulukla renklendirilmiş yazılar yazmak istiyorum bloguma...

hadi bakalım,

o zaman bu şarkı gelsin de azıcık havamızı bulalım :)

kafamın içi

2011-02-14T09:21:00.005+02:00

* kaç kişinin böle bir maskesi yok acaba?

* kayınvalidem hala hastanede...hastaneler evet çok tatsız yerler ama ihtiyaç olduğunda da eksik olmasın ister insan...refakatçi kalınca bile bir süre sonra insan orayı evi gibi bilip, acaip bi şekilde yayılıyor falan...değişik bi tecrübe..bakalım doktorlar bugün bir şey diyecekler mi?

* "kan bağı" hiçbir zaman belirleyici unsur olmamıştır benim ilişkilerimde...bi insanı "akrabam" falan diye de illa sevmedim hiç..

son zamanlarda eşimin yaşadığı sıkıntılar, az önce söylediğim o düsturu onaylıyor bir kez daha..ailem var, kardeşlerim var vb. cümleler ne garip ki, herkesi aynı şekilde güvende hissettirmiyor...oysa dışarıda hiç beklemediğiniz biri size yardım edebilmek için kendini parçalayabiliyor...konu "kan bağı" değil, "kalp bağı" ile ilgili bence...bi insan istediği kadar zeki olsun, umurumuzda değil, vicdan bizim için ilk sırada...onun için, en yakınımız dahi olsa, vicdansızlardan korusun Tanrı hepimizi...

* bugün 14 şubatmış..vay be, 2011'in nerdeyse 2 ayını devirmişiz yani...

* en en en iyi arkadaşım, eşim, sevgilim, ruh ikizim...gözüm üstünde hep, unutma hı? :) bak bu şarkıyı da sana armağan ediyorum, Karabiber'im ;)) hobaaa :))

* diğer sevgililerim: annem...kardeşim...kedilerim...bir elin parmaklarını geçmeyen gerçek arkadaşlarım....hepiniz, benim sevgililerimsiniz ve sizleri çok seviyorum...

şimdi karar verdim: hepinizi toplayıp kendi haremimi kuracağım..niahahahahaha :)))

* az kaldı, çok az kaldı...su akıp kendi yolunu çizecek ya, işte o güne çok az kaldı...bu cümledeki "su", benim ;)

* bu arada, bu karmaşa içinde kitaplarımı okuyamıyorum tabi...okuyamamak, su içememek gibi aynı, içimi kurutuyor...bu akşamki büyük planım, sayfalarca okumak...inşallah!

hadi kaçtım ben..öpenzi!

bazı günler vardır hani...

2011-02-08T10:11:00.004+02:00

hava güneşli de olsa farketmez..

küfretmek istersin, ağız dolusu....

bağırmak çağırmak istersin..

kibar olmak, anlayışlı olmak, empatik olmak, "insan" olmak anlamını yitirmiştir...

sinirini bozan insanlara "ya bi s..tir g.t ya!" demeyi istersin, sesinin en yüksek perdesinden...

hiçbir şey umurunda değildir...umurunda olanların bir çoğunu da yaşanmışlıklar içinde kaybetmiş olabilirsin, önemli değildir artık eskisi gibi..bitmiş, tükenmiştir...son nefesini vermiştir...

en çok önemsediğin bir-iki şeyi ayırıp kendine, geriye kalan ne varsa kumar masasında ortaya koyup, "ya hep ya da hiç"e doğru gitmek istersin...
ya da
sen bırakamamışsan, onlar bıraksınlar istersin seni....
yüzündeki ifade ile kalbinin atışı birbirine uyum sağlamak için can atar ama izin veremezsin...henüz değil! bu oyuna bir son vermek istersin...ama henüz değil diye diye acı çekersin...

işte bugün öle bi gün istanbul'un bi köşesinde...

hemşerim senin memleket nere?

2011-02-07T10:30:00.006+02:00

dedim ya yahu: "bu dünya benim memlekeeet"

barış manço'nun bir şarkısından gelen bu önemli iki mısra ile açtım bugünkü yazımı..hadi hayırlısı..

* bugünlerde istediğim gibi bir kitap okuyamıyorum. aslında hangi ruh halindeyim onu da bilmiyorum, bu yüzden belki de..en sonunda dün akşam "ye-sev-evlen"nde karar kıldım...böle bir roman güzel bir tad bırakabilir değil mi ağzımda..? hem kafam da dinlenir..di mi?

* geçtiğimiz hafta yollarda, başka şehirlerdeydim. Önce Konya'ya...2 gün değişik ve rahatlatıcı bir atmosfer soluduk..çok güzel insan Ahmet'in gerçekten çok güzel bir insan olduğunu kendi gözlerimizle gördük...

Konya'da Mevlana ve Şems'in ilk karşılaştıkları yerde kurulmuş olan Selçuk Otel'de kaldık. güzel otel idi. annem ve diğer arkadaşlarımız otele özgü bitki çayı olan Selçuk çayına bayıldılar...akılda tutmakta fayda var...

ve tabi Konya'nın ayazında üşüdük... :)

* İstanbul'a dönüp, bir gün geçirdikten sonra, bu sefer istikamet Ankara idi...bir sınava girmek için gittik sevgili sevgilimle...Ankara da buz gibiydi ama güneşliydi..Sabah Ankara'ya indiğimiz anda hoop Kızılay, oradan Çankaya...sınav merkezini keşfediş, kahvaltı, sınav derken, öğlen çıkıp akşamki otobüs saatimize kadar gezdik..Sevgilim üniversiteyi Ankara'da okuduğundan, o daha çok seviyor orayı...bense zaman içinde alışıyorum sanırım...alışamadığım bir tek şey var, o da ; hiçbir ev/bina nereye gidersen git, ne kadar yükseğe çıkarsan çık, deniz görmüyor ya! çok acayip geliyor bana..bunu düşününce de sanki kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. iç anadolu'da olduğumu beynim reddediyor...öle işte..deniz ve denizli şehirleri seviyorum ben..üzgünüm..

sonra Tunalı Hilmi'de yürüyüş, Lezita'da güzel bir karnımızı doyuruş, derken o enerji ile yürüyerek hooop Tunalı Hilmi , sonra Atatürk Bulvarı'ndan aşağı kaptırıverdik Kızılay-metro-AŞTİ ve evimiz...düşünün nasıl yediysek :))))))

Ankara'da dikkatimi yine çeken bazı noktacıklar:

1. "merdivenlerden sağdan inilir, sağdan çıkılır" kuralına çoğunluk uyuyor..ne güzel..kimse karışmıyor birbirine..

2. korna sesi nerdeyse yok..ya bu kornalar bi tek istanbul'da mı böle fütursuzca çalıyor acaba?

3. olmayan trafiğe de trafik var diyorlar, şaşalıyorum...yok Ankara'da trafik falan yok kardeşim. atmayın yaaa!

4. ne çok otobüs var...EGO'ları iyi çalışıyor demek ki..vala bi sürü otobüs..birini kaçır, 2 dakka sonra öteki kesin geliyor..süper!

5. "biz Ankara'da yaşamıyoruz" dediğimiz herkes, önce bize hep "hoşgeldiniz" dedi.. :)

Allah'ım bunlar normal olan şeyler değil mi? böyle şeylere hayret etmesek artık keşke...

* saçlarım kestirdim nihayet...bana bi geldiler...belime kadar olan saçlarımı bir tek an bile düşünmeden kırptırdım..oh be! şimdi saçlarım daha sağlıklı olmakla birlikte, kafam daha hafif ve ben daha genç gözüküyorum ;) hala üniversite öğrencisi sanıyorlar beni. yaş mevzusuna kafayı takmasam da, bu ifade hoşuma gitmiyor değil ve içten içe gevrek gevrek sırıtıyorum :)

* sevgilimin abisi, Asım, nam-ı diğer Nolan, ülkesine döndü..kanada yollarında havadadır şimdi...akıllı adamlara ihtiyaç var, Asım da onlardan biri bence...ayrıca çok iyi aşçı ve barmen..neyse bu seferkinde fazla fırsat olmadı ama bi dahakine inşallah, daha çok mutfağa sokacağım onu (kendi adıma verdiğim bi karar bu...Asım henüz bilmiyor, bilirse bi daha gelmek istemeyebilir:)))

* Önce Defne Joy Foster gencecik yaşında ölüverdi...üzüdüm..bu sabah da Gary Moore'un bir otel odasında ölü bulunduğunu okudum gazetelerden...buna da üzüldüm...ne oluo leeyyyn! :(

* fotoğraf gezisiydi, konya idi, ankara idi derken gıcık olduğum öksürük geçmiyor..az önce de böle gıcık olayla yazımın başından kalkmış bulundum...

bu yazıyı da hemen şu şarkı ile bağlayayım istiyorum...

kalın sağlıcakla...

"olmaya devlet cihanda, bir nefes sıhhat gibiiii"

Usta terzi dar kumaştan bol gömlek diker-Doğru tartan esnaf rahat huzurlu gezer-Eğrinin ve doğrunun hesabı mahşerde-Dünyada biraz huzur her şeye bedel-Sağlığın nasıl gülüm sen ondan haber ver-İlaç neye yarar vade gelmişse eğer-Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi-Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi-Han senin hamam senin konaklar senin-Tarla senin çiftlik senin bağ bostan senin-Diyelim ki dünya malı tümünden senin-Ağız tadıyla yersen bir şeye benzer-Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi-Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi-Barış der biraz tuzum ekmeğim olsa-Buz gibi pınar suyundan bir testim olsa-Bir de şöyle püfür püfür bir çınar gölgesi-Kaç kula nasip olur ki keyfin böylesi-Bir lokma ye, bir yudum iç, bir oh çekiver-İlaç neye yarar vade gelmişse eğer-Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi-Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi

su olup akmak

2011-01-27T13:03:00.005+02:00

diyor ki:

"Huzur, gürültünün, sorunun ya da zor işin olmadığı yerde olmamak demek değildir. huzur, bunların ortasında olmak ve hala sakin kalabilmektir."

****

güzel şarkı, güzel dans...sakinleştirici...

su gibi aksa hayatımız hep keşke, aynı bu dans gibi....

İETT şoförü

2011-01-25T10:42:00.006+02:00

kimlere deli derler? normal olmak ne demek? dünyadaki icatların çoğunu "normal olmayanlar" yapmamış mıdır? deliler mi normaldir, normaller mi deli?

birkaç gündür aklımda...ben yeni tanıştım Deli Yaşar ile..Deli Yaşar bir İETT şoförü. bir süredir, Kadıköy'den bizim eve giden otobüs hattında şoförlük yapıyor. neden deli demişler adama, anlatacağım.

ben otobüse binerken, şoförlere "iyi günler", "kolay gelsin" vs. gibi laflar ederim. ama onların çoğu hiiiiç cevap vermez ya da asık suratla ve gözlerini kaçırarak "sağol" derler...

Deli Yaşar'ın otobüsüne ilk bindiğimde, "Hoşgeldiniiiiz efenim" diyen tok ve neşeli sesiyle irkildim. aa dedim ben demeden dedi! hem de gülümsüyor. Allah'ım ölecek miyim ne??? diye şaşalarken, sevgili sevgilim "bu şoför çok şirin ya, böyle selamla sabahla indirip bindiriyor otobüse, izle bak çok güzel" dedi. başladım adamcağızı izlemeye. herkes yerine oturunca otobüsü sürmeye başlıyor. sonra da ağzında bir nağme " İstanbuuull sokaklarııııı..." sesi de güzel hıı...kendi kendine mırıldanıyor, sonra susuyor...sonra bi daha geliyor içinden, bi daha mırıldanıyor. :)

inmek mi istediniz otobüsten, o zaman da" efenim, en güzel akşamlar sizin olsuuuun" diyor ve mutlu mesud yolculuğunuzu bitiriyorsunuz. :)

ben dayanamadım gittim Yaşar Bey'in yanına, "Allah neşenizi eksik etmesin, ne güzel böyle insanları gülümseyerek, iyi niyetlerle karşılıyorsunuz, sizin gibi bir şoförle ilk defa karşılaşıyorum, mutlu oldum" dedim, Yaşar Bey bana hepimizin bildiği ama ya çok zor uyguladığı ya da uygulayamadığı o felsefesini söyledi: "efenim" dedi, " hani bi laf vardır, kendinize nasıl davranılmasını istiyorsanız, başkasına da öyle davranmalısınız diye. bu bizim insalık görevimiz, böyle hem ben mutlu oluyorum hem de otobüse binenleri mutlu ediyorum"

bu bilgelik, hiçbir derste öğretilmez, hiçbir ansiklopedide yazmaz..insanın içinde ya vardır ya da yoktur. sonradan bilge de olunmaz kanımca...

işte Yaşar Bey'e "DELİ" onun bu hareketlerinden dolayı takmışlar..

ne kadar mutsuz ve umutsuz olduğumuzu onun otobüsünde bir kez daha gördüm. otobüse binenlere o neşeli sesiyle "Hoşgeldiniiiz" derken, şaşarıp kalan ve bırakın cevap vermeyi, dudağının kenarıyla bile gülümsemeye gayret etmeyen nice insan var. öööle sessiz sedasız ilerliyorlar işte bu insanlar hem hayatın içinde hem de otobüsün içinde...kimileri var, Yaşar Bey'in selamını yerde bırakmamak için gülücüklerini ve selamlarını sıralıyorlar arka arkaya...ben de onlardan biriyim sanırım... :)

ne güzel hücrelerimiz gençleşiyor böyle güzel insanları görünce diye düşünüyorum :)

herkes mutlu olmak ister ama mutluluğu hep maddi ve büyük şeylerde ararız, değil mi? ya da bir insandan...Bu kadar duyarsızlaşmış bir dünyada, "mutluluk bulaştırıcı" biriyle karşılaşmak, bana göre mutlu olmak için yeterli..

demek ki insanoğlundan hala umudu kesmemeli...

mutsuzluk, mutluluk gibi duygular kesinlikle bulaşıcı...hani derler ya, gülmek istemediğin zamanlarda gülmek için daha çok çabalayacaksın asıl. o zaman yoluna koyabilirsin işleri, asık suratla otururken değil...bir de bir yere gidersiniz mesela, elektriği üstünde, asık suratlı biri gelir oturur bi köşeye...ufff ne sıkılır insanın için, sessizlik ve gerginlik vardır o ortamda..tedirginlik verir. ama tam tersi biri gelse, güleryüzlü, pembe yanaklı; ayyy yüzüne bakarken mutlu olmaz mı insan? öle insanları özellikle kaçırmak istemiyorum ben...her seferinde hayatımın ve "an"ların ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlatıyorlar bana..

tabi "içe kaçmak" da istiyor insan bazen.. ama bazen :)

Yaşar Bey ile röportaj da yapılmış: buyrun burdan

Eşki Sözlük camiasından da okuyun: burdan

görüntü çok kötü ama Yaşar bey'in selamını bu videoda duyabilirsiniz.: burdan

bu da Yaşar bey: burdan

şimdi sorarım:

bir çok insanın gününün nasıl ilerleyeceğine önemli ve OLUMLU katkıda bulunanan bu otobüs şoförü Yaşar Bey midir DELİ olan, yoksa o ışıltıyı kaçırıp, kendi karanlığında veya griliğinde yaşamaya devam eden insanlar mı?

soru budur, hadi kağıtlar kalemler hazırlansın...

saygılar bizden size Yaşar Bey:)

Küçük Ağaç'ın Eğitimi

2011-01-21T13:30:00.000+02:00

Yazarı Forrest Carter

Mutlaka okunması gereken kitaplardan biri olduğunu söylemeden geçemeyeceğim ve kitaptan aldığım aşağıdaki açıklayıcı yazı ile başbaşa bırakacağım okuyanları..

***

Bir Çeroki Kızılderilisidir Küçük Ağaç. Beş yaşında annesi ölür. Babası daha önce ölmüştür, dört yaşındayken. Büyükbaba ve büyükannesinin yanında dağlarda büyür. Dağlarda ilk gecesini şöyle anlatır:"Birden annemi ve bulunduğum yerin yabancılığını düşünmeye başladım. Bir el başımı okşadı. Yanıma yere oturan Büyükanne'ydi bu; etekleri etrafına yayılmıştı, örgülü örgülü saçları omuzlarına ve kucağına yumuşak bir şekilde iniyordu. Büyükanne de pencereden dışarıya bakar ve yavaş, yumuşak bir sesle şarkı söylemeye başlar. Çok hoş bir Kızılderili şarkısıdır bu. Orman, koru rüzgarı ve dağ babanın Küçük Ağaç'a aramıza hoşgeldin demesini anlatan. Su kaynağı, karatavuk ve karganın da katıldığı şarkı. Küçük Ağaç yüreklidir. / Ve onun gücü inceliğindedir. / Ve Küçük Ağaç asla yalnız kalmayacak sözleriyle biter. Ufaklık mutludur. Küçük Ağaç'ın ben olduğumu biliyordum ve onların beni sevip istemelerinden dolayı mutluydum. Böylece uyudum ve ağlamadım"

Bu ilk bölüm nasıl bir kitapta ilerlediğini anlatır okura. Yüreği olan bir kitaptır bu. "Çerokiler için" ithafıyla başlaması da bunu gösterir zaten. Egemenlik ve güç tutkusu peşinde koşan Beyaz Adam'ın yayılmacı emelleri sonucu acımasızca yok edilen bir ırka ithaf edilen bu kitap, kendini dünyanın efendisi sana Beyaz Adam'a bir cevaptır aynı zamanda. Varoluş sorunuyla bağlantılı bu cevap, "umursayan" ve yaşamın bütünselliğini savunan bir kültürün mesajıdır. " Kendimizi başka canlıların hükümdarı ya da sömürücüsü olarak görmüyoruz. Kültürümüz hiçbir zaman özdeksel gelişime ve özdeksel zevke önem vermedi, kendimizi hep yaradılışın bir parçası olarak gördük. Bizim amacımız barışı, uyumu ve yeryüzünün tüm canlıları ile dengede yaşamayı aramaktır"

Büyükbaba'nın GİDİŞAT'ı anlatışında da görülür bu:"Yalnızca gereksinim duyduklarını al. Geyik alıyorsan en iyisini alma. En küçük ve yavaş olanını seç; o zaman geyik daha güçlü olur ve her zaman sana et verir. Pa-koh (panter) bunu bilir, sen de bilmelisin." (s.17) Canlı-cansız tüm görünümleriyle hüküm süren yaşamın sorumluluğunu duyan, evrendeki her şeyin ruhu olduğuna inanan bu kültürden, Çeroki Kızılderilisi J. Durham'ın haykırışının nedeni budur: "Bu ülkede böyle bir yıkıma (bir balık cinsinin yok edilmesine) yol açan, diğer yaşam biçimlerine karşı o inanılmaz kibirdir. Kendini Tanrı yerine koymaya ve bizimle aynı güç tarafından yaratılan tüm bir canlı türünün ölümüne ya da yaşamasına karar vermeye kimin hakkı var, bu hakkı kendinde görmek ne demektir?"

Büyükbaba "Gidişat"ı öğretirken Büyükanne de boş durmaz: "Büyükanne herkesin iki aklı olduğunu söyledi. Akıllardan biri bedenin yaşaması için gerekli olan şeylerle ilgiliydi...Bu aklı taşıyabildiğimiz kadar taşımamız gerektiğini söyledi. Ama bu tür şeylerle hiç mi hiç ilgisi olmayan başka bir aklımız da varmış. Dedi ki bu ruh aklıymış." s27

Bu aklı açgüzlü ya da hırslı kullanan, onunla her zaman insanları kandıran ve onlardan nasıl maddi kâr sağlayacağını düşünenlerin ruh aklını, "bir cevizden daha büyük olmayan bir boyuta düşüreceğini" anlatır Büyükanne. hatta, "Bedenin yaşaması aklı her şeyi ele geçirirse, bir fındık büyüklüğüne küçülebilir ve ortadan kaybolabilir. Böyle bir durumda ruhunu tümüyle kaybedersin. Böylece ölü insan olursun" s88 der. Ölü insanların baktıkları her şeyde kötülük pislik ve çirkinlik gördüğünü, hiçbir zaman güzellik görmediğini anlatır. Ruh aklının gelişebilmesinin tek yolunun onu anlamak için kullanmak olduğunu söyler. "Beden aklınla açgüzlü ve benzeri olmaktan kurtulanana kadar ona kapıyı açmazdın" der, "Açtığın zaman anlayış gelişmeye başlar ve ne kadar anlamaya çalışırsan, ruh aklı o kadar büyürdü. Doğal olarak anlayış ve sevgi aynı şeydi."

Küçük Ağaç bu sözlerden sonra düşünür, kararını verir: "Toplam her şeyi anlamaya başlayacağımı hemencecik görüyordum, çünkü bir ceviz ruha sahip olmak istemem elbette": s78
Küçük Ağaç'ın 5 yaşında gördüğünü, ilerlemiş yaşlarında göremeyen yetişkinlerle dolu Beyaz Adam'ın kültürü. Çünkü: "Bizim yaşamımız kardeşçe, mutlu, erinçli bir yaşam değil; çılgınlık durumuna tehlikeli bir biçimde yaklaşan manevi kargaşanın ve aymazlığın damgasını taşıyan bir yaşamdır." (E.Fromm) Küçük Ağaç dünyaya karşı açık ve duygulu olmayı öğreniyor. Rüzgarın, ağaçların, su kaynağının, kuşların; otların sesine kulak veriyor. Saygı, nezaket, incelik dolu bir tavırla dinliyor. Çünkü kültürü, "her şeyin kutsal olduğunu ve bir amacı bulunduğunu, bu nedenle de bunlara zarar verilmemesi gerektiğini öğretti ona."

Yaşamın bütünselliği içinde kabul edildiği bir kültür bu. Tüm canlılara saygılı. Kendi varlığının evrenin bir parçası olduğunun bilincinde.

Dünya Kızılderililerin evi gibidir. Açıkhavada, dağlarda dolaşır, korkusuzdur. Kaygılı nevrotik, yabancılaşmış değil. Beyaz Adam'ın canlı olan her şeyden korktuğunu anlar. Bir şiirde dile getirir bunu: "Korkuyorlar / keşfedeceklerinden korkuyorlar / yok ediyorlar korktuklarını / kendilerinden korkuyorlar / keşfedeceklerinden korkuyorlar / insan haklarından korkacaklar / öldürüyorlar ne ise korktukları."

Bu korku onlara yabancıdır. Çünkü sınırlı değil, kuşatıcı düşünür varlığını. Şu şiirde olduğu gibi: "Sona ermiyorum / kolumda ayağımda, derimde, / uzanıyorum sürekli dışarıya / tüm mekanın ve zamanın içersine / sesimle ve düşüncelerimle / çünkü ruhum evrendir."

Doğayla, yaratılışla uyum içinde olmayı öğrenir Küçük Ağaç. Esenliğini deneyimler. Çünkü, "Esenlik, insanın insana ve doğaya duyguyla bağlı olması demektir, ayrılıktan, bölüklükten, kopukluktan, yabancılaşmadan kendini kurtarıp varolan her şeyle bir olduğunu bir yaşantı durumuna getirmek demektir." (E. Fromm)

Kitap, Beyaz Adam'ın yaratılıcığı körelten eğitimini sorgulamaya çağırıyor okuru. Yalın, duygulu diliyle de büyülü bir dünya sunuyor.

Buket Öktülmüş (VARLIK)

Annem

2011-01-18T09:05:00.005+02:00

Annem,

Doğumgünün kutlu olsun!

Seni pamuklara sarıp, sarmalayıp göğsüme bastırasım var, biliyor musun?

Kötülüklerden koruyayım istiyorum...

İyi yüreğini, iyi niyetini, kalpten verdiğin hiçbir şeyi kimse kırmasın istiyorum...

Hep yanımda ol istiyorum,

"Anne, dövme yaptıracağım ben" dediğimde, bana onaylamayarak bak ama yanımda ol istiyorum...

Seni çok seviyorum...

İnsanın bu iki kelimeyi birbirine çok rahat ve çok sık söylemesi gerektiğine inanıyorum,

ben seni ne kadar çok sevdiğimi ne kadar iyi ifade edebildim mi bu zamana kadar bilmiyorum...?

Bazen o iki kelime de yetmiyor ama, biliyor musun?

Ama söylenebilecek fazla bir şey yok, seni çoook seviyorum ANNEM!

Bu yeni yaşın sana daha çok sevgi, huzur ve sağlık getirsin..

Anlayışlı insanlar, duyarlı insanlar, iyi niyetli insanlar, nitelikli arkadaşlıklar, sağlıklı günler-yıllar, bol çiçekli bir bahçe :), sana yaşadığını daha çok hissettirecek nefes kesecek anlar, yeni yerleri göreceğin muhteşem geziler, huzurlu bir ev, hayallerindeki gibi bir emeklilik ;), çok çok kahkaha, bol sevgi...ve kalbinden neler geçiyorsa hayalini kurduğun, onlar çıksın karşına...

Kısmet olur mu bilmem ama bir gün anne olursam, umarım senin kadar iyi bir anne olurum...

İyi bir anne olmak için en az senin kadar çabalayabilirim, kendimden vazgeçebilirim...

Sen her şeyin en iyisini hakediyorsun annem...
Sen, SEN olduğun için bir taneciksin, değerlisin, canımsın..

Mutlu seneler!

Bu şarkı sana gelsin...Bak ne diyor;

***

Hani eski zaman masalları anlatır

Hüznümü huzura dolarsın

Kaşım gözümden çok içim bir parçan

Annem sen benim yanıma kalansın
Hani bir biblon vardı kırdığım

Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın

Ama bil ki ben de parçalandım

Annem ben senin yanına kalanım
Annem annem

Sen üzülme

Sözlerin hep yüreğimde
Annem annem

Gel üzülme

Ben hala senin

Dizlerinde
Uzayan sohbet gecelerinde

Rolleri unutup dost oluruz

Bizi bağlayan bu kan değil yalnız

Annem biz birbirimize kalanız
Ben kararlı uçarken yolumda

Sen çatık kaşlarının altında

Her yeni güne sevgiyle başlarsın

Annem sen benim yanıma kalansın

Annem annem
Sen üzülme
Sözlerin hep yüreğimde

Annem annem
Gel üzülme
Bu gönül hala dizlerinde

....

düşle düşle düşle

2011-01-14T12:00:00.001+02:00

bazı kitaplar çok karizmatik cümlelerle başlar hani, işte Tanrılar Okulu da bunlardan biri...

ama karizması kitabın son sayfasına kadar devam ediyor, ikinci cümleden dağılmıyor..

uzun soluklu, okuyup bir kenara bırakılıp, okunan sayfalarında üzerinde düşünüp, sonra tekrar okumaya devam edilecek bir kitap..klasik kişisel gelişim kitapları gibi değil, bu ilk olarak söylemeliydim belki de...okunması gerek..belki bir kaç defa...

"Bu kitap bir harita, bir kaçış planıdır."

"Amacı, sıradan bir insanın önceden çizilmiş ve geçmişten derin izler taşıyan kader yolunu değiştirmek için dünyanın insanı uyutarak ona dayattığı kurugusundan, varoluşun serzeniş ve suçlama dolu tanımlamalarından kaçarken izlediği yolu size göstermektir."

Tanrılar Okulu - Dreamer felsefesi ile ifade ediliyor.

bu felsefe şöyle özetleniyor kitapta:

" Bireysel bir Devrim düşledim

geçmişteki insanlığın zihinsel paradigmalarını altüst etmeye

muktedir ve onu içnde taşıdığı kargaşa, şüphe, korku ve ıstıraplarından sonsuza dek özgürleştirecek bir devrim....

Bir Okul düşledim

Ekonomi ve ahlaki değerler, eylem ve düş, finansal güç ve sevgi gibi daimi çatışma halindeki karşıtlıkları uzlaştırma konusunda yeni nesil liderler yetiştirecek bir okul..."

s.13

kitap kendini kendi cümleleriyle anlatsın en iyisi:

* bir zamanlar yazmanın, özellikle de öğretmenin gerçek anlamda vermek olduğuna inanırdım. oysa şimdi biliyorum ki, öğretmek yalnızca kişinin kendini bilmesi, ne denl tam olmadığını keşfetmesi ve bu eksikliğini iyileştirmesi için başvurduğu bir hiledir." s13

* Dünya, senin onu düşlediğin gibidir; o bir aynadır. dışarıda kendi dünyanı bulursun, yarattığın, düşlediğin dünyayı. Dışarıda kendini bul! Git ve kim olduğunu gör...s19

* Bir kişinin gücü kendine sahip olmasında ve aynı zamanda kendisine teslim olmasında yatar.

s.20

* yaşam ona bağımlı olunamayaak kadar değerli, gözden kaçırılamayacak kadar zengindir! Artık değişme zamanıdır! s21

* Visibilia ex Invisibilibus

* Bağımlılık, varlığın bir hastalığıdır!...Kişinin bütünlüğe erişmemesinden kaynaklanır. bağımlı olmak, kişinin kendisine inanmayı bıraktığının ve düşlemekten vazgeçtiğinin bir göstergesidir. s22

* Yoksulluk, kişinin kendi sınırlarını görememesi demektir. Yoksul olmak, kişinin hoşlanmadığı ve yapmayı seçmediği bir iş karşılığında kendi yaratıcılık hakkında vazgeçmesidir. s25

* Günümüzde çalışanların içinde bulundukları koşulların, esi dönemlerdeki köleliğin çağdaş bir uyarlamasından başka bir şey olmadığı anlaşılıyordu. Bir tür içsel hamlık ve tedirginlik. Bilincimde açılan bir yarıktan, kendi seçmedikleri ve yaratıcılığı bulunmayan, yorucu bir işin sonsuz yinelenmesine bağlanmış .... s24

* Kişi, başına gelen durumlara karşı tavrını değiştirdiğinde, başına gelecek olayların doğası da zamanla değişecektir. s29

* Var olmanın özgürlük, bilgi...güçten meydana gelen bu özel durumuna erişmek...kendi üzerinde yıllarca sürecek uygulamalı bir çalışmayı, "kendini özünde bağışalamayı" gerektirir"

s37

* Kendini içinde bağışlamak, geçmişi, içindeki bütün sayfalarıyla yeni baştan değiştirecek güce sahip olmak demektir. s 37

* Kendini gözlemlemek, kendini düzeltmektir. 38

* Eğer özüne döner, kendini gözlemlersen hayırlı olan her şeyin olduğunu, olmayanınsa çözülüp gittiğini göreceksin. s40

*Unutma ki, dünya ve diğer insanlar, bizim gerçekte ne olduğumuzun en yalın, en samimi ve en dürüst ifadesidir. Dünya böyledir, çünkü sen böylesin. s124

* Gözlerim dostlarımın alkolden şişmiş yüzlerine takıldığında, onların sessiz kahkahalarının ardına gizledikleri kederli ifadelerini tüm çıplaklığıyla "gördüm". Elimde olmadan, alaycı bir yaklaşımla, böylesi kederli bir toplanyı "happy hour" diye adlandırmanın ne büyük bir tuhaflık olduğunu belki de ilk kez fark ediyordum..s 121 :)

* Bütün bağımlı olanlar gibi senin yaşantın da çok korkunç. Seninki de bir köle yaşamı...

Sıradanlığı ve eksikliği her gün yeni baştan yaşayarak, hayatını içine hapsettiğin ofisini bir an olsun terk etmeyi düşünmeden geçirdiğin uzun kölelik yılları. :( s 116

* İnsanın geçmişi, bugünü ve geleceği...kendi yolunda yürürken başından geçen olaylar, koşullar ve deneyimler, kendi inançlarının yansıttığı gölgelerdir; onun varoluşu ve kaderi, kendi yargılarının ve düşkünlüklerinin elle tutulur, gözle görülür hale gelmesidir.

s 109

* otium: hiçbir şey yapmama sanatı - dış gerçeklerden kendini ayırıp eylemsizlik halinde içeyönelme

* Edişelenmek, şüphelenmek ve ıstırap çekmek, düş yoksulu, sevgiyi bilmeyen insanların işidir ki, bu durumlar, mantık ve boş inanışlar dünyası tarafından hipnotize edile kişilerin günlük takip ettiği rutin işleridir. Endişelenmek, şüphelenmek, korkmak ve ıstırap çekmek dağılmış bir psikolojinin belirtileridir. s189

Düşle düşle düşle....

asla düşlemekten vazgeçme.

Gerçeklik arkasından gelecektir.

Tanrılar Okulu, Stefano E D'Anna, European School of Economics, 2009
ESE: http://www.eselondon.ac.uk/
The School for Gods: http://www.theschoolforgods.com/

yarab beni baştan yarat!

2011-01-11T11:52:00.005+02:00

* iki dil mi? ya hangi ülkede var böyle bir şey??? karşıyım açıkça...çok karşıyım!

* arkadaşlarımız Emre ve Aslı çok uzun bir seyahate çıkıyorlar ya, Pazar günü uğurladık onları...ilk 4 ay Çin, Tayland, Vietnam, Kamboçya vs., sonraki durak Mayıs sonunda Yeni Zelanda...orada ne kadar kalırlar belli değil...

bir de henüz açık değil ama seyahatlerine ilişkin detayları http://www.leylekleylek.com/ adresinden takip edebileceğiz... ne güsel... her şeyi bırak-A-bilmek ne güsel...

onlara buradan sıhhat, eğlence ve güzel insanlar diliyorum tüm maceraları boyunca...

* OL-YAP-SAHİP OL üçlüsünün beynin içine dövmesi yapılır mı acaba? olmadı kol-bacak artık... :)

* kendimi dinliyorum bir süredir..yeni yıla böle girdim dersem aslında, yalan olmaz... okumaya daha çok vakit ayırdım...iç-dış konuşmaları azalttım, kedilerimi ve sevgilimi daha çok öpüyorum, anneme daha çok sarılmaya çabalıyorum gördükçe, korkmak yerine, yine garantici tarafımı koruyarak, yeni adımlar atmaya başladım bile...evet başladım ;)

insanın en büyük engeli yine kendisi, değil mi? ;)

* bu durumda bu şarkıyı herkeciğe hediye ediyorum efenim, günümüze ayrı bir tat getirsin :)

çık çıkı çık çık.... :)

biberlifoto nereye gidiyor?

2011-01-05T17:19:00.009+02:00

http://www.biberlifoto.net/

daha önce bahsetmiştim, bi süre önce halka arzettiğimiz fotoğraf sitemiz...
tamamen amatör olarak çektiğimiz fotoları buradan paylaşıyoruz.

geçenlerde yeni bölüm daha ekledik: Diğer Fotoğrafçılardan Beğendiklerim

çok beğendiğim başka fotoğrafçılara ait fotoğrafları, tabi kaynak göstererek, bu bölüm altında paylaşıyorum..beğendiğim bir çok fotoğraf var pek tabi ve gün geçtikçe de genişleyecek amma şu anda ilk beş aşağıdaki gibi...
e diğerlerine de bakmak gerek ama di mi? ;)

hey you! don't give up!

2011-01-03T11:10:00.009+02:00

* yeni yıl yeni yıl mutlu olsun herkeseee!

* yılbaşına "aaa 2 dakka kalmmıııış!" derken öölece giriverdik. Yani bütün sene böle habersiz mi geçecek şimcik? :(

* navy jade, parti ekibinin en genci...kendisi süper bir grafik tasarımcı..."ablam ablammmm" deyip seviyor beni, ay alıcam olm seni nüfusuma diyorum :)
güzel tasarımlarını http://navyjadegrafix.deviantart.com/ adresinden takip edebilirsiniz....

* sevgili sevgilimin abisi Asım geldi Kanada'dan, mutlu oldu sevgilim. özlemiş tabi. abiyi askere gönderdik dün, gelicek ay sonunda hasret giderirler artık :)

* gecenin başında bi saatte uyandım, tavanı seyredip durdum epey bir süre..tavanda bir şey yok, beyaz...ama bu arada uykusuz geceler için tavanı süslemek gerektiğini anladım. enteresan şeyler var aklımda ;)

* bi süre ben kıpraştıktan sonra sevgilimi de uyandırdım tabi...en son, o bilgisayar başındaydı gecenin dördünde, ben ise Uykusuz okuyordum yatakta kıkır kıkır :) kedilerimiz bile gözlerini açamadılar önce, sonra onlar da sabah oldu sandılar sanırsam, bi coştular...derken sabah mıydı, sabaha kaç kalaydı bilmiyorum uyumuşuz nihayet...kalkması çok zor oldu tabi. işe zorla geldim, yorulayım da gece uyuyayım diye...işe gelmek için başka bi amacım yok desem...? :)

* sanırım topraklama yapmam gerekiyor...bedenimde epey yüksek bir şekilde elektrik dolanıyor...

* yeni yıl = yeni kararlar ise, ben aldım bi kaç tane...istikrar bekliyorum bu konuda kendimden..hım, alınan kararlara bunu da eklesem fena olmayacak galiba :)

* yeni bir dövme istiyorum mesela...

* birkaç objektif istiyorum... :)

* bi de uzak bi yerlere gitmek istiyorum yine sevgilimle ama neresi olur bilmiyorum...belki haritaya parmağımızı koyarız gözlerimiz kapalı, hım? ;)

* daha az konuşmak istiyorum. hem kendime hem başkalarına...

* hayvanları sevmeye, insanlardan daha çok sevmeye devam, korumaya çalışmaya devam...kediciklerimi mıncırmaya devam...

* sevgiliyi sevmeye devam :) Allah eksikliğini göstermesin...

* "sek huzur" için çabalamaya devam, onu korumaya devam, dua etmeye devam, iyi şeyler düşünmeye devam, umut etmeye devam, içe bakışa devam...

* ilişkiler üzerinde düşünmeye, gerekli durumlarda gerekli noktalama işaretlerini koymaya devam...

* blog camiasında at koşturmaya devam, aklıma gelen ne varsa yazmaya devam... :)

haydi sağlıcakla...

Cinayetim tuttu yine..

2010-12-28T10:43:00.004+02:00

dün akşam Miss Marple vardı, onu izledim büyük bir iştahla..Aslında aynı anda başka kanallarda da başka adli tıp, polisiye filmleri vardı ama bir Agatha Christie polisiyesini atlamayı gönlüm el vermedi...

Miss Marple, Agatha Christie'nin en şeker karakterleridir. Diğer çok bilinen karakter ise Hercul Poirot'tur..Ama onun konuyu işleyiş biçimi bana göre Miss Jane Marple'dan daha sıkıcı...neyse, Miss Marple bir yandan örgüsünü örerken, bir yandan da cinayetin nasıl ve kim tarafından işlendiğine dair çok doğru ve kolay kolay kimsenin farketmediği sonuçlar çıkarıyor...Aslında o bir teyze :) ama süper teyze işte...

Dün izlediğim bölümün ismi: A murder is announced (Cinayet İlanı) (1950) Miss Marple'ı canlandıran oyuncu ise, yine beni en favorim olan Geraldine McEwan (yukarıda fotosu olan)

Güzel, yeşil İngiliz bahçeleri, kibar çay takımları, 1950 modası kıyafetleri ve zarafeti eşliğindeki bu bölüm yine izlenesi...hatta bi gece Agatha Christie/Miss Marple gecesi yapmak gerek, o derece :) ben doyamadım da...

Agathe Christie ve hikayeleriyle ilgili bir site var, burası; ve bir de blog, o da burası

Blogda yayınlanan yazılardan biri 15 eylül 2010 tarihinde Istanbul'da Agatha Christie'nin 120.
yaşgününe katılan biri tarafından yazılmış. o yazı da buradan efenim

******

bi de sabah şunu gördüm bi internet sayfasında, garibime gitti...

efenim, bu bir laptop çantasıymış..kaynak burası

Yol geçen hanı

2010-12-27T14:36:00.008+02:00

Bu şarkı çalsın siz okurken..

Yüreğimiz han kapısı gibi yirmi dört saat açık -- Gönlümüz cennet bahçeleri kadar geniş -- Acılarla yâr busesidir diye sevişiriz -- Ve yalnızlık sanatının ustasıyız, çok şükür -- Lokmadır hırkadır eyvallah ile sevindiğimiz-- Yormadık aklımızı samanlık, arpalık için --Bilen bilir hangi bağlarda nasıl didindiğimiz -- Ruhumuza gıda hüzünler toplamak için--
Neşemizde ağlar efkarımızda tüter gölgemiz --Halimizde bir yeşil kefen bezimizdir hüzün --Sevince sevdamızda, susunca nazarımızda yanar-- Şarabımız… Keyfimiz… İki gözümüzdür hüzün!...

ardından da bu şarkı lütfen...bu şarkı başkadır benim için...

yıl 2004, öle bi acı var kalbimde kimse bilmez...yaş 24 ama yok sevgili acısı değil...sevgili acısı nedir ki? Luna'nın lafı vardır, çok sever, çok sölerim: "biz böle acıları dürüm yapar yeriz be!" :)

daha ciddi şeylerdi o zaman yaşananlar...yeni işe girmişim o zamanlar ama darmağınığım...bu şarkı çok ama çok iyi gelmişti o zaman...sabahları serviste bangır bangır dinlerdim üsüste kimbilir kaç kez... mercan dede'nin SU albümünden...içime SU serperdi...işe gidinceye kadar "temizlenirdim" sanki... :)

*****

bi önceki yazımla konu bakımından üstüste gelecek ama varsın gelsin...

aşağıdaki dört görsel çok ama çok hoşuma gidiyor...
en üstteki başka güzel..Umo tanıştırdı bu motifle beni...
"içinde yazanlar" ise şöyle imiş:

1.Baş kısmı; Edeb ya hü"

2.kalp kısmı "Allah (cc)"

3.sırt-göğüs kısmı:"Ah mine-l aşk"

4.sağ etek kısmı "Ya Hazreti Mevlana"

5.sol etek kısmı: "Bu da geçer ya hü"

6.sağ etek iç kısım:"Hoş gör"

aşağıdaki üç resim ise mercan dede'nin albümlerinden...

Her şey dönüşmede....

2010-12-20T15:00:00.005+02:00

........
Aynadır ten can için, can bahane ten için,

Lakin olmaz can gözü her kimsenin.

........

Olgunun halinden ah, anlar mı ham?

Söz uzar, kesmek gerektir vesselam.

........

Her şey dönüşüp gitmede

Kainatta her şey dönmede, dönüşmede

Dönüşüp ulaşmada

Dönüşüp gelişmede

Birden başlar her şey dönmeye

ve yeniden birleşene kadar döner...

.......

"Düğün Günü"nden döndü Umo "evine"...

dediği gibi üstadın; her şey dönmede, dönüşmede...
ve
Sağol canımın içi...

gökçe'nin en büyük hayalini gerçekleştiren adam!

2010-12-17T15:46:00.003+02:00

ne zamandır bir günde iki yazı koymuyordum bloga...ama bu videoyu mutlaka koymam gerek, paylaşmam gerek!

çok özendim, ama çoooooooooooooooook özendim...

o koca patililerle ben de sarmaş dolaş olmak istiyorum, bana evdeki minyatür kedilerim gibi sırnaşmalarını, altlı üstlü oyunlar oynamalarını istiyorum, koca patileriyle beni yere devirmelerini, suratımı baştan başa koca dilleriyle yalamalarını, sonra da yanyana uyumak istiyorum!!
bana göre her insandan çok daha güvenli ve sempatikler...

ay çok feci özendim, bunu daha fazla hangi kelimelerle anlatabilirim bilmiyorum....
çıldiriciiiim!

not: bi de yunuslarla yüzmek istiyorum! öpmek istiyorum onları :)

not: bi hayalim de tabi ki, hayvan koruma, iyileştirme mekanımın olması...allah'ım duy sesimi yarabbim!

Bugün Cuma, bildin mi?

2010-12-17T11:02:00.004+02:00

* kar yağıyor...

* Av Mevsimi'ni izledim, çok beğendim ve bir daha farkettim ki; ben Cem Yılmaz'ı vala da bila da çok seviyorum ya...Hani Tolga Çevik'i seviyorum ya, öle..aileden gibi..

* Şener Şen ne kibar bi adamdır yarabbim...Av Mevsimi'ndeki "Avcı" karakterinden, Body Ekrem'e, Vecihi'ye, Maho Ağa'ya kadar ne kadar çeşitli rollerde, karakterlerde rol aldığını, ne saygıdeğer bir oyuncu olduğunu bir kez daha gördüm...
Keşke Şener Şen ve o eski ama muhteşem kadro yeniden bir araya toplanabilse ve böyle içi dolu güzel filmler yapabilseler... :(

* Rüyamda Luna ile kavga ediyorduk, ama feci girmişiz birbirimize. Hayır olsun da...bi de objektifler hakkında konuşuyorduk. Acaba kavga ondan mı çıktı ne? :)

* http://www.biberlifoto.net baktın mı? sonra sorucam..ona göre.. :)

* Bizim şirketin bulunduğu plazanın yakınında cami var, şimdi Cuma sleası okunuyor. zaten hava gri, karlı, soğuk...benim kafa evde beni bekleyen kitaplarımda...bi de sela, fena yaptı beni..

* severim ben ezanı dinlemeyi ya da dua dinlemeyi bu arada...çocukluğumdan, anneannemden kalma bir şeydir bana. "Kızım, ezan okundu mu?" diye sorardı bana, caminin ışıkları yanardı akşam. anneannem namazını kılardı, ben de ya ezan dinlerdim, onun alnını secdeye koymasını izlerken ya da onla -dua bilmediğim halde biliyormuş gibi mırıldanarak- ellerimi açar bi kumaş parçanın üzerinde (seccadem güya benim) , onunla namaz kılarmış gibi yapardım...
işte, ben her ezan duyduğumda, anneannemi görürüm hala...içime bir huzur, bi rahatlık düşer...
Bugün, ne kadar kendisiyle ve hayat felsefesiyle boğuşan, kimi zaman kendine ve çevresine zor bir insan olsam da, hep daha iyiye gitmeyi, "iyileşmeyi" ÖĞRENEBİLMEMİN sebebi çocukluğumdur benim...sevmeyi, sevilebilmeyi, hep bir ağızdan sohbet etmeyi, coşmayı, bir olmayı, aile olmayı, edebi, ayıbı, güzeli, çirkini, yanlış,doğruyu, iyiyi, kötüyü, sevdiğine güveni orada öğrenmişim ben aslında...

* "Halikarnas Balıkçısı"nın dediği gibi "Benim anavatanım, çocukluğumdur".

işte böle...

biberli "biberli foto"yu iftaharla sunar...

2010-12-09T12:11:00.007+02:00

Bu yazımda bir eğitime başlyacağımdan bahsetmiştim.

Evet, Fotoğraf Atölyesi'nde ilk kur fotoprafçılık eğitimini tamamladım. gerçekten bu kadar zevk alacağımı, bu kadar güzel şeyler öğreneceğimi hiç düşünmüyordum. Bir kere, fotoğrafla ilgilenen ve bu konuda eğitim almak isteyen herkese gönül rahatlığıyla Fotoğraf Atölyesi eğitimlerini tavsiye ediyorum. Eğitimcileri İFSAK kökenli kişiler, fakat gerçekten bu işe gönül koymuşlar. Bunu, size özel olarak veya sınıfta bir konuyu anlatırken çırpınmalarından, bilgi saklamayıp, her şeyi paylaşma isteklerinden anlıyorsunuz..mesela ben hep fotoğraf makinelerinin teknik tarafından ürkmüşümdür. yok enstanteneymiş, diyafram kısıklığıymış, beyaz dengesiymiş..hhuu huuu...ama öğreten iyi olunca, korkmaya hiç gerek yokmuş..şimdi arada sırada sevgilime bile ukalalık yapıyorum öğrendiklerimle...ehe... :)

Fotoğraf Atölyesi eğitimcilerine canı gönülden teşekkür ediyorum. Niyetim II.kura da gitmek, ancak yakında haftasonlarımda başka bir program yapacağım için bakalım denk getirebilecek miyim?

Gezilere katılıp, deklanşöre basmaya devam tabi ;)

Bu arada, aylardır makinamızla yaptığımız çekimleri hep bir yerlerde depoluyoruz ancak hep gözden de uzak oluyorlar. Bazı fotoğraflar oluyor ki; gerçekten çok severek çekmişiz veya çektikten sonra çok sevmişiz. Hem gözümün önünde olsunlar istiyorum bu fotoğrafların. Eşimin ve benim çektiğimiz ve beğendimiz fotoğrafları artık her yerden görebileceğimiz bir sitemiz var artık.. taa taaaa! :)

Sevgili sevgilim yaptı elcağızlarıyla, mis gibi bi site oldu. bu kadar iyisini beklemiyordum açıkçası..siz de fotoğraflarımızı görmek, takip etmek, onlara yorum yapmak, hatta ve hatta misafir defterimiz aracılığıyla da iki kelam etmek isterseniz, paylaşımlarınıza açığız. Buyrun adresimiz:

http://www.biberlifoto.net/

e artık sitemiz de varsa, ne yapmak gerek? gezmek gerek, dolaşmak gerek, daha çok görmek için daha iyi bakmak gerek... ;)

hadi bakalım, bana eyvallah...

öyle bir geçer zaman ki...

2010-12-07T10:46:00.006+02:00

hayat devam ediyor değil mi? ne garip...
üstüne çok düşünülürse kafayı yedirtecek kadar garip...

dün saçlarıma yeni bi model verdirdim, hala uzun ama...derler ya "kadınların canı sıkıldığında, ilk olarak saçlarıyla oynamaya başlarlar" diye..çoğunlukla öyle değilim ama bu sefer gerçekten sıkıldığım için yaptım. bi süredir sağlık problemleri, anneannemi kaybetmemiz ve diğer şeyler ya sürekli uyumamı söylüyor bana ya da sürekli haraket etmemi...
deli gibi hissediyorum kendimi...
ama bu saç değişikliği iyi geldi biraz...tebdili mekanda ferahlık vardır..

bizim çocukları tıraş ettirdik...böylece evi de kıldan tüyden iiyice arındırdım :) her gün temizlik yapmaktan belim barkım tutmuyor artıkın..şimdi mis gibiler..

sevgili sevgilime 40 yaşına girdiği için dövme hediye etmiştim..sağolsun Negatif'in sahibi Çağatay her zamanki gibi çok güzel bir tasarım yaptı...elcağızlarına sağlık...biraz büyük bir dövme olduğundan sevgilim, geceleri de gündüzleri de biraz debeleniyor, sürekli kremliyor yaranın üstünü...ama çok güzel oldu...elem tere fiş, kem gözlere şiş! maşallah! maşallah! :)

bu ayki NTVBLM dergisini şiddetle tavsiye ederim..çok güzel konular var yine...
Mesela, bağımlılık üzerine uzunca bir makalenin kısacık bir kısmını buradan aktarmak istiyorum. Özellikle sigarayı hayatlarından çıkarmak zorunda olan teyzelerim için... ;)

" ..............Nedir bu bağımlılık? Bizi nasıl etkiler? Bağımlılığa basitçe, beynin doğal ödül mekanizmasının gasp edilmesi diyebiliriz. beyindeki bu mekanizma, bizi hayatta kalmak için gerekli bazı temel davranışlarda bulunmaya teşvik eden, bir şeyler yemeye ya da içmeye yönlendiren nöral bir devre. Örneğin hamburger yediğinizde sinir sistemi beyne sinyaller gönderiyorve ödüllendirme mekanızması harekete geçerek "iyi ki hamburger yedin, aferin sana" demeye başlıyor.

Bu işlev, beyinde hatıraların saklandığı bölgelerle işbirliği yapıyor. Her dopamin salımında, bunu tetikleyen olayla ilgili zihinsel bir not tutuluyor. Ödül mekanizmasının kas hareketlerini kontrol eden motor korteks bölgesiyle bağlantısı var; her ödülde söz konusu davranışı gerçekleştirmekten sorumlu motor korteks bağlantıları güçleniyor.

Hamburgeri ağzınıza götürmenizi, bir ısırık almanızı, lokmayı çiğnemenizi ve yutmanızı sağlayan sinyalleri, bu yola şiddetlendiriyor. Böylece, bir dahaki sefere hamburgerle baş başa kaldığınızda, bu iki etki sayesinde onu daha bir afiyetle mideye indiriyorsunuz.

Bağımlılıkta gerçekleşen aşırı tüketim, beyinde dopamin seli etkisi yaratıyor. Bu durum, ödül mekanizmasının dopamin hücumuna neden olan davranışlara ilişkin güçlü hatıralar kazanmasını sağlıyor ve davranışı tekrarlamak için gereken kas hareketlerini başlatıyor. Bağımlının söz konusu davranışı tekrarlaması sonucu daha fazla dopamin salgılanıyor ve deneyim daha fazla arzulanıyor. Sonuç: Doymak bilmez bir iştaha dönüşen, sürekli güçlenen, içinden çıkılamayan bir döngü........"

NTVBLM - Aralık 2010 - Sayı: 22 - s.33/39
Paul Parsons - BBC Focus

Anneannem'e...

2010-12-03T20:09:00.007+02:00

D. 25.10.1923 - Ö. 29.11.2010

Emine Hanım...

Anneannem..

Melek oldun...

Çok çektin buralarda, artık kurtuldun acılarından...

Yıkadılar seni, sardılar, üstüne gülsuyu döküp, tahta bir kutuya koydular...

Çocukluğumu, hayatımın en güzel yıllarını da senle beraber koydular o kutuya...

Bartın'ın güzel köşesi Ulus'un toprağına emanet ettiler seni...

Dedemin koynuna...

Aklımın en mis kokulu, en saf yerindesin; hep öleydin...

Sekiz senelik özlemine özlem katacağım artık...

Dedem gittiğinde, sen de hafızanı, yüreğini onunla gönderdin, belki onsuz anılar biriktirmek istemedin...

Şimdi artık "efendin" ile birliktesiniz...

Bense pamuk yüzünü, saçlarını, güzel gözlerini, çekingen gülüşünü, dua edişini, kokunu, koynuna sokulmayı ve daha çook şeyi özleyeceğim senle ilgili...

Aama bir koku, bir ses birden seni getirecek yanıma..

Lütfen, oralardan izle bizi...senin güzel yüreğine layık bir torun olmak için elimden geleni yapmaya hep devam edeceğim...

Dedemi de seni de çok özlüyorum...

**Sadece "seni çok seviyorum" yazacaktım ama durduramadım kendimi...hep aynı geveze torununum işte...

en sevdiğin şarkı hep dudaklarımdaydı, bundan sonra da böyle olacak...

Sizi çok seviyorum....

İkiniz de rahat uyuyun...

oturup suya bakmakla karşı kıyıya geçemezsin

2010-11-24T17:13:00.008+02:00

son zamanlarda okuduğum en güzel kitaplardan biri; iyi hayat. yazarı; alex rovira.

kitabı okumanızı inanın çok istiyorum.

* tavrımızı seçme özgürlüğü... -- bu özgürlüğünün farkındaysan, ne büyük bir zenginlik olduğunun da farkındasındır, değil mi? ona göre davran..

--..."........Hiç kimsenin elimizden alamayacağı son özgürlük, temel özgürlüğümüz, içinde bulunduğumuz koşullar ne denli zorlu, ıstırap verici ve karmaşık olursa olsun, tavrımızı seçme özgürlüğüdür......"

* "Hayat, bizim ondan yaptığımız şeydir.", bir Tibet özdeyişi imiş

* Martin Luther King: "Istıraplı bir dönemimde, iki şekilde davranabileceğimi ayrımsadım: acıyla tepki vermek ya da acımı yaratıcı bir güce dönüştürmek. ikinciyi seçtim."

* "....sadece altı aylık ömrümüz kaldığını öğrenseydik, şu anda ne yapıyor olurduk?"

* çok önemli:

"Nasıl duyumsadığımızın ya da ne bildiğimizin önemi yoktur; potansiyel yeteneklerimizin ya da becerilerimizin önemi yoktur. Önemli olan tek şey, onlara can veren eylemdir. Birçoğumuz bağlılık, cesaret, aşk gibi kavramları biliriz, ancak gerçekte bilmek, yapmak demektir. Yapmak, kavrayışı bilgeliğe taşır; eylem bilgiyi bilgeliğe dönüştürür. OTURUP SUYA BAKMAKLA KARŞI KIYIYA GEÇEMEZSİN." (Rabindranath Tagore)

* Yaşamak için nedeni olan kişi, daima nasılını da bulacaktır" (Friedrich Nietzsche)

* ....Ve gerçek şu ki, eğer hiç durmadan ve açgözlülükle mutluluğu arıyorsak, mutlu omamız gerçekten zordur. Çünkü o, bir varış noktası değil, daha çok bir yürüyüş şekli, yürürken ortaya çıkan bir alamettir...."

* "Rahat yürüyen çok yol alır"der bir Çin atasözü. Bize önerdiği fikirse, hayat yolunda rahat yürüyebilmek için pabuçlarımıza çok fazla çakıl taşı dolmasına izin vermememiz, durup onları boşaltmamız zormuş ya da olanaksızmış gibi yaşamamamız ve giyip çıkarması kolay bir ayakkabı seçmemizin yerinde olacağıdır."

* "Kişiler arasında dostluk asla tepside sunulmaz, tekrar tekrar hak edilmesi gerekir." (Simone de Beauvoir)

* "...Dolayısıyla, aşk ebedi bir boyun eğiş, ilkesizlik, teslimiyet, aşağılanma ya da düş kırıklığı değildir. Aşkın sınırları özsaygımızda gizlidir. Aşka ilişkin hastalıkların çoğunun kaynağı korkudur: ötekini çekip gideceğine, yüzüstü bırakılacağıma, herhangi bir şeyin dilediğim gibi olmayacağına, düşlerimin gerçekleşmeyeceğine dair korku. Oysa özgürlük ya da mutluluk gibi aşkın da karakteristik özelliği, korkunun yerini güven duygusuna bırakmış olmasıdır......"

* ".......Başkalarının bizden beklentileri, bizi düşleyemeyeceğimiz noktalara taşıyacak davranışlara yol açabilir. Ve duydukları güven bizi cesaretlendirebilir. Başkalarının kanaatleri ve beklentilerinden yola çıkan bu davranış ilkesi, psikolojide Pygmalion etkisi diye bilinir....."

* "Bir başkasına verebileceğimiz en güzel armağan, yalnızca zenginliklerimizi onunla paylaşmak değil, onun da kendininkileri görmesinin sağlamaktır." (Benjamin Disraeli)

* "......Gerçekten de, bir olaya bakış açısı, onu gerçekleştirme eğilimi taşır....."

* "Başka hiçbir şey değişmese bile, eğer ben değişirsem, her şey değişir." (Honore De Balzac)

* "....Dışarıdan olağanüstü bir destek alsak, yolu kendi adımlarımızla oluştururuz. öteki bizi cesaretlendirebilir, etkileyebilir, güveni ve olumlu beklentileriyle yardımcı olabilir; ancak değişim, sorumluluğun ve istemin mutlaka kişinin kendisinden kaynaklanması gereken içsel bir süreçtir....."

* .........Eğer sorumsuz biriysek ve hayatımız iyi gitmiyorsa, başımıza gelen kötü ve olumsuz şeylerden daima başkalarını sorumu tutmaya yatkın oluruz. Eğer bir şeyler yolunda gitmiyorsa, kendimize sormamız gereken akıllıca soru, ona aktif ya da pasif biçimde ne ölçüde katkıda bulunmakta olduğumuzdur....... "

* "....dahası, sorumlu kişi hatasını bir fiyasko olarak görmez. Tam aksine: Ona göre hatası, bir değişim ve gelişim fırsatı, bir öğrenim kaynağıdır........"

* "Verdiğini kendine verirsin. Yoksun bıraktığın da yine kendinsindir." (Alejandro Jodorowsky)

Herkes kendi "iyi hayat"ını inşa ediyor ama aslında detaylar farklı sadece. geçilecek, görülecek yollar, manzaralar aynı...bu yüzden, bu kendi küçük içi büyük kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum...

ve kendime en yakın bulduğum cümle..."kızım niye kendinle bu kadar uğraşıyorsun?" diye bana soranlara en güzel açıklama, son söz ;)

* "Genellikle zihnimizin en net, kavrayışımızın en yüksek olduğu zamanlar, kendimizi fazlasıyla rahatsız, mutsuz ya da doyumsuz hissettiğimiz anlardır. Çünkü böyle zamanlarda doyumsuzluğumuzun kışkırtmasıyla bildik yoldan sapıp bir şeyi yapmak için farklı yöntemler ya da daha isabetli yanıtlar aramaya başlarız. " (M. Scott Peck)

artiz oldum ben :)

2010-11-23T11:05:00.005+02:00

mutluyum...hem de nasıl mutluyum!

sevgili sevgilim doğumgünü hediyesi olarak bana çok sevdiğimi bildiği Komedi Dükkanı'na bilet almış. Tolga Çevik'e olan tamamen masum sevgimi bilmeyen yoktur yakınımda zati...

dün gece gösteriye gittik. önden 3. sıra, tam kenar...tolga sahneye çıktı, yönetmen ona çemkiriyor falan, tam şenlik he zamanki gibi :)

sonra ilk oyuna geçildi, oyun ilerlerken bir yeri geldi, yönetmen üç bayan istedi sahneye. önce ben bi kasıldım ama istiyordum da tolga'nın yanına çıkmayı, derken attım kendimi sahneye!

aayyyy, bi çıktım ki ışıklar bakıyor bana kocaman kocaman, karşımda bi sürü insan! adrenalinden sanırım dudaklarım, ağzım burnum kurudu, yalandım durdum çaktırmadan - umarım çaktırmamışımdır gerçekten :) ismimi sordu yönetmen, söyledim. gözlerim kamaşmış ama göremiyorum o sırada yönetmeni falan...arada bi gözüm kenarda bana gülümseyerek bakan sevgilimde :)

sonra Tolga geldi sahneye, sahnede benle beraber üç seyirci daha, başladık yönetmen ne söylerse yapmaya...ama Tolga öle şirin, öle komik ki, ben arada bi güldüm tabi. biraz utandım, suratımı saklamak istemiş de olabilirim tabi. bilemiyorum :)

sonra birden sakinleştim, heyecanım gitti. ay ne özlemişim sahneyi. şu heyecanım olmasa, tüm gözlerin üzerimde olduğu fikrini atabilsem kafadan, bu işi en azından amatör olarak kovalamak isterdim. kısmet değilmiş...

neyse, efenim. oyunumuzu oynadık, sahneden indik.gururluyuz :)))

ay ben o Tolga'yı, yani Tolgiş'i seviyorum yaa...onu şımarık bulan da var biliyorum ama ben çoooookk seviyorum. oğlum olursa onun gibi akıllı, komik ve sempatik olsun isterim...o kadar seviyorum yani...

hadi bu hafta bana da gülün bakalım :)

dün, 22 kasım'da çekimi yapılan bu bölüm, sanırım yarın (24 kasım 2010) ya da önümüzdeki hafta (1 aralık 2010) gibi yayınlanır, bilemiyorum. önemli de değil aslında, çünkü her hafta MUTLAKA izliyorum zati..

ne zamandır istediğim bir şeyi gerçekleştirdiği, endorfin, seratonin ne varsa salgılatıp gece çok mutlu uyumama sebep olduğu için sevgilime çok ama çok teşekkür ederim...canımsın...

en hızlısından 20 gün

2010-11-22T12:07:00.003+02:00

20 gün olmuş bloga çiziktirmeyeli...

ama sorun niye?

önce doğduğum gün geldi çattı, parmak ucuyla, fazla samimi olmamaya gayret ederek 31'i doldurup 32'ime girdim. ama 31 yaşındayım! ona göre...işte sonra, şehir kutlamalarına katıldım, dedim beni seviyorsunuz anladım da, uzatmayın sevenlerim, bakın dünyada açlık vs. var...anlatamamışım, hepsini kovmak sorunda kaldım sevgiyle... :)

sonra teyzemi hastaneye yatırdık. işe gelemedim bayramdan önceki 3 gün..sağlık yoksa yok hiçbir şey. ulan diyorsun, bu mu lan? bu kadar mı? böle bi buhran, bi kafa karışıklığı vs.

bayramda hastanede yattı teyzem, ciğerlerindeki kanamanın kontrol edilmesi için, galiba bugün çıkaraklar hastaneden. bakalım, daha tam anlamadım durumu...

bayram geldi. en sevmediğim bayram; kurban bayramı. bi garip başladı, bi garip ilerledi falan..tv falan seyredim bir de iice canımı sıkmayayım dedim. arada bi bizim polisiyelere falan takıldık. o kadar...

sonra aşağıda fotosu görülen adamın, sevgilimin, eşimin doğumgünü geldi. 40'ına adımını atmış bi adam olarak hala bu kadar fit, yakışıklı, muhteşem! 40 ileri bir yaş değil ama işte adı üstünde; KIRK! :) seviorum bu adamı...pek bi.. ;)

bi gün umo ile buluştuk ve Melekler Kahvesi'nde fal baktırdık, derken sevgilim de geldi ve o da biz gaz falan vermeden, kendiliğinden, hayatında ilk defa fal baktırdı.. :)) bi de girmeden alyansını çıkardı ki, bakalım falcı beni bilecek miymiş felan :)) cingöööözzz, ay kıyamam ben bu güzel suratlıma, sevdiceğime...neyse, iyileri çıkar, kötüleri akar gider inşallah...

sonraaa, babam geldi yazlıktan...artık tüm aile il sınırları içindeyiz..şimdilik ;)

ben kafayı hayatımın projesine takmış vaziyetteyim. lakin para da lazım, oraya daha feci taktım...vala tvde bi yarışma programında görebilirsiniz beni en sonunda, diim size...para lazım diorum! üstüme gelmeyin..!

hayatının projesi ne ola ki, diye sormayın, zamanı geldiğinde her şey kamuoyuna açıklanacak ;)

bizim evde 3 tane kuyruklu melek var biliyorsunuz. ay ne zor! şanslı ve kızımız kadife pakize hanım çıldırmış gibi birbirlerinin üstüne atlıyorlar, evde deli gibi koşturuyorlar, koltukların arkasında birbirlerine tuzak kuruyorlar, halıların altına giriyorlar, geceleri kavga ediyorlar, pakize şanslı'yı yataktan döverek atmak istiyor, şanslı da koynuma kaçıveriyor hemen...vs vs...eniştem geçen gün bu konuyla ilgili güzel bi saptama yaptı "sen" dedi "3 tane kedi ile kızım aklın mı yok?" , ben tabi hemen sıkı bi hayvansever olarak savunmaya geçtim "onlar da çocuk gibi, bi farkı yok ki" die. eniştem de lafı yapıştırdı bana gülerek "zaten yaşları birbirine yakın 3 çocuk yapanların da aklı yok ki" ..öğm diye içime kaçıverdim, sessiz sessiz yemeğimi yidim..ivit, yidim :)

evimin paşası, görünce bizi nerdeyse hazır ol durumuna sokan kedim Paşa Biber ise tombullaşmaya devam ediyor sanırım. sakin sakin takılıyor her zamanki gibi...

böle geçti 20 gün...

okuduğum kitapları ne zamandır yazamıyorum, farkındayım ve canım sıkılıyor, o konuya da el atacağım yakında..

herkesi sevgi ile kucaklarım bu vesileylee...

pinokyo'nın burnu

2010-11-02T09:30:00.007+02:00

sevgilimle polisiye/psikolojik diziler-filmler izlemeyi çok seviyoruz, bu blogu takip eden herkes bunu artık iyi biliyordur :)
uzun bi süredir sevgilimle bu tipte bir diziye resmen mıhlandık!
ama bahsetmeyi hep atladım blogda.
konusu itibarıyla öle hoşuma gidiyor ki, normalde sabahları serviste gözlerimi zor açık tutan ben, artık bu diziyi izliyorum telefonumdan...sonra midem bulanıyor yolda ama olsun :))

hani CSI:NY bölümleri bir üniversitede adli tıp öğrencilerine ders olarak okutuluyor ya, işte bu dizinin de okutulması gerekiyor kanımca...

bahsettiğim bu dizi: LIE TO ME...

başrolünü (pek cici) Tim Roth'un oynadığı dizi, 2009 yılından itibaren gösterimde ve şu anda da üçüncü sezon bölümleri Amerika'da gösterilmeye başlandı, kanal fox'da (Amerika'daki arkadaşlara duyurulur;)

Türkiye'de ise digitürk kanallarından biri olan foxlife'da yayınlanıyor, gecikmeli olarak. mesela bu akşam 2. sezon 4. bölümü yayınlanacak :)

neyse, bu dizi neden bahsediyor, hemen anlatayım...

efenim Dr Cal Lightman (Tim Roth), dahi bir psikologdur ve vücud dilini okuma ve anlamdırmakta, çoğunlukla mikro ifadeler konusunda, uzmandır. The Lightman Group isimli özel bir şirketi vardır ve bu şirkette diğer arkadaşlarıyla beraber soruşturamalara müşteriler tarafından doğrudan veya polis tarafından tutularak (kiralanarak), destek olurlar.
insanların önceleri şüpheyle yaklaştıkları bu işe karşı, gerçeğe ulaşma çabasıyla her türlü psikolojik tekniği kullanır dr lightman...

dr Lightman boşanmıştır (bence hala seviyor:) ve kızıyla beraber yaşıyordur. annesini gençliğinde kaybetmiştir, daha doğrusu annesi intihar etmiştir. bu olayda kendini hala suçlar, çünkü o zaman annesinin "(mikro) yüz ifadelerini" gör-e-memiştir ve annesinin problemi olduğunu anlayamamıştır. bu sebeple özellikle mikro ifadeler (gerçeği yansıtan anlık, hızlı mimikler) konusunda uzmanlaşmıştır.

dr lightman karakteri ve dizinin konusu, san francisco'daki university of california'da vücud dili, yüz ifadeleri uzmanı ve psikolog olarak çalışan dr paul ekman'dan ve onun çalışmalarından esinlenilmiş.
1934 doğumlu dr paul ekman, duygular ve duyguların yüz ifadeleri ile ilişkisi üstüne çalışmalarda bulunan önemli 20. yy psikologlarından biri. ekman'în araştırmasının genel konusu ise insan özellikleri ve hal-tavırları...ekman'ın çalışması ile ilgili daha detaylı bilgi ise burada

psikolojiye, gözlemlemeye, didiklemeye olan merakım zaten kesin :) ve bu diziye rastladığımdan beri, vücud dilinin detaylarını daha iyi öğrendiğimin ve farkındalığımın arttığının da farkındayım..bu ne sağlıyor? bana göre; güven ve dürüstlük...

ayrıca bizim toplumumuzda-her toplumda olduğu gibi-, bazı şeyler söylenemez, ayıplanır. sosyal baskılar vardır, böyle öğretilmiştir...bu yüzden gerçekten acı çekilen, hoşnut olmayan durumlar söylenemez ama vücud dili, yüz ifadeleri gerçeği çok iyi yansıtır.

peki bir insan, -mış gibi davranamaz mı? davranır ama hiçbir zaman yüzde yüz değil. ufak bir hareketle kalkan bir omuz, gözlerin kaçırılması, ellerin huzursuz hareketleri...vb birçok evrensel ifadeler vardır ki bu ifadelerden kaçmak mümkün değildir. örneğin yalan söylerken yüzdeki kasılmaların önlenmesi ise belli bazı hafif kas gevşeticilerle veya sakinleştiricilerle mümkünmüş. kısaca bu ifadelerin veya vücud işaretlerinin birer refleks gibi olduğunu söyleyebiliriz. dünyanın her yerinde, aynı koşullar altında aynı ifadeler ortaya çıkıyor yüzlerimizde ve vücudlarımızda...
ne güzel değil mi :)

bu diziyle ilgili daha çok bilgi için burası

yalanı yakalamak konusunda ne kadar iyi olduğunuzu ölçmek için test; burası ;)
benim skorum %69 çıktı, çok bozuldum ama mikro ifadeleri yakalamak gerçekten zor)

türkiye'de bu diziyi digitürk/foxlife üzerinden takip etmek isteyenler için yayın akışı; burası

abd fox kanalı altındaki sayfasına detaylı bakmak isteyenler için burası

paul ekman'ın sadece bir kitabı türkçe'ye çevrilmiş, ne yazık ki. o da "ne düşündüğünün biliyorum" (orj;what the face reveals; by oxford press). türkçe'ye çevrilmiş kitabı bu adresten satın alabilirsiniz. ancak amozon'da diğer kitaplarını İngilizce olarak bulabilirsiniz. o da burada, buyrun..sanırım ben amozon'dan biraz sipariş vermek üzereyim,hi hi :)

diziyi kaçırmayın haaa ;)
bu konu çok zevkli...bu konuda yeni ve ilginç şeyler öğrenirsem, paylaşırım buralardan...

konumuzla ilgili bu şarkı da armağanım olsun...iyi seyirler

hayat basittir ama bazen eğlencelidir

2010-10-25T12:37:00.006+03:00

- evet, hayat basittir aslında...itirazı olan?
- haftasonu çok yoruldum ama değdi...akrabalarımı, arkadaşlarımı gördüm...luna ve öz ile uzun zamandır yaşamadığım güzel bir gün geçirdim. ben pazarları dışarı çıkmayı sevmem aslında, nasıl oldu anlamadım, kendimi eminönü'nden güzel bi kahvaltı sofrasında, arkadaşlarla gülmeli bir sohbette, tahtakale sokaklarında, galta'da, mercan'da, bi kokoreç ısırığında, bir bira bardağında, karaköy iskelesi'nde falan buldum...sevgilim ile fotoğraf makinesini paylaşamadığımız için, ikinci bi canon mu alsak acaba çelişkisine düştük :) tabi bakkaldan sakız alıyoruz ya, öle işte :)
velhasıl, evet yoruldum ama çok keyfili bi yorgunluktu...öperim sizi çılgın kızlar :)
- umo köpeği üzüm'ü vermiş birine, az önce öğrendim. bi tuhaf oldu içim. ama kızı şirinella'nın alerjisi kötü olduğundan ve üzüm henüz bebekken -5 aylık- yeni bir sahibe kolay alışır diye düşündük hepücüğümüz, ben sadece bu kadar çabuk olacağını bilmiyordum...umarım orada mutlu olur bebecik... :( kedi kız PİSİ evde ama, eki..
- kadife kızım, şanslı ile anlaştı gibi. birbirlerine hiç tıslamıyorlar, burunlarını eskimolar gibi birbirlerine değdirip, kokluyorlar, o kadar... :) ama biber paşa bana mısın demiyor, ağzını kocaman açıp, kızımı kaçırıyor...ehe, 3 kedi annesiyim ben :)
- fotoğraf eğitimine başladım cumartesi. Fotoğraf Atölyesi'ne gidiyorum. çok iyi bir öğretmenimiz var, Ahmet Demirhan. ben kıvırırım bu işi, biliyorum, az zaman...;)
- sevgili sevgilim, yakında ispanyolca kursuna başlayacak...dünya'da en fazla konuşulan 2. dilmiş. ama tabi bizim istememizin sebepleri farklı, yoksa böle bi sürü psikoljisinde değiliz :) o öğrensin bana da öğretecek...henüz ona zamanım yok, isteğim olmasına rağmen...
- JUVE evlendiii! mutlulukları daim olsun inşallah! yaşlılıkları kırışıklı ama gerçekten sevgi dolu olsun :)
- rüyamda londra'daydım..metro'dan çıkamıyordum bi türlü...saçlarımı kısacık kestirmişim, öle dolanıyorum metro'da...güya roma'ya gidicekmişim. :)) kafayı italya gezisiyle o kadar bozdum ki, sevgilim bir kelime söylüyor, ben onu Toskana anlıyorum falan..böle acaip bi arkası açık kalma durumu yaşıyorum sanırım.. :))
- 29 Ekim geliyor, daha çok meydanlarda olmalıyız...bu ülkeyi düşündüğümüzü daha çok belli etmeliyiz...geleceğimiz için...
bu konu beni çok endişelendiriyor ama girmeyeceğim şimdi, tadım kaçmasın.. :(

hadi bakalım, bu hafta kısa bi hafta, 1,5 gün tatil var...herkese güzel bir hafta diliyorum en ballısından :)

görsel burdan

kendime ve herkese not

2010-10-20T09:46:00.002+03:00

sevgili rectoa'dan çaldım...en sevdiğim bloggerlardan biridir kendisi...bi de bugünlerde aşık ki, huuu huuuu! maşallah maşallah! :)

varolmanın dayanılmaz hafifliği

2010-10-18T12:14:00.012+03:00

son günlerde okuyup da bitirdiğim kitaplardan biri idi; İletişim Donanımları: Keşkesiz bir yaşam için iletişim. Yazarı; sevgili Doğan Cüceloğlu ve yayınevi; Remzi Kitabevi

Doğan Cüceloğlu, kitabına "paylaşılmayanın anlamı ne?" cümlesiyle başlıyor ve bu kitabın okuyucuların bilincini donatmak için yazdığını söylüyor. bilinç donanınca ne olacak sorusunu ise "bilinci donanmış insan, bilinci donanmamış insandan her zaman ve her koşulda daha etkili ve güçlü olacaktır" şeklinde açıklıyor. s18

bilincimizi donatmaya ilk olarak, her insanın muhteşem bir potansiyel olduğunu söyleyerek başlıyor. mühim olanın, bir meşe palamudu ile bir çakıl taşı arasındaki farkı farketmek olduğunu, bu meşe palamudunun tüm türkiye'yi meşe ağacıyla donatacak bir potansiyel olduğunu ve bu gözle meşe palamuduna bakmak olduğunu söylüyor. s20

insan ilişkileri de aynı böyle işte. insanın bir potansiyel olduğunun "farkında olan " ve "farkında olmayan" iki ortamı karşılaştırdığımızda, iki ortamdanda farklı sonuçlar alınıyor. bu, anabana ve çocuk, öğrenci ve öğretmen, yönetici ve yönetilen, devlet ve vatandaş ilişkisinde de yapmak mümkün.

Cüceloğlu bu ilişkiyi anababa ve çocuk ilişkisinde şöyle anlatmış:
"insanın bir potansiyel olduğunun farkında olan aile, çocuğu bir potansiyel gibi görür. potansiyel bilincine erişmiş ailede şu bakış hakimdir: "Bu çocuk kendi özel yetenekleri ve eğilimleriyle bu dünyaya gelmiş bir varklık, bir potansiyel yumağıdır. Bu potansiyelin ne olduğunu anlamamız ve daha sonra onu geliştirmemiz çok önemli. Bu çocuk müzik, spor, matematik, soyut düşünce, resim gibi alanların birinde veya birkaçında yetenekli olabilir. Çocuğu yakından gözlersek hangi alanda yeteneği olduğunu anlayabiliriz ve bu yetenğin gelişmesine yardımcı olabiliriz. Onun gelişmesine uygun ortamı oluşturmak, bizim sorumluluğumuzdur." "s20-21

Potansiyel bilinci ile donanmamış ailede ise, çocuğa bu gözle bakılmaz. çocuğunlukla çocuk doğmadan önce hangi mesleği yapacağına veya yapmayacağına, okuyup okumayacağına karar verilir. "Oğlumu futbolcu yapıcam", "kızımı güzellik kraliçesi yapıcam" vb.

yukarıdaki örneklerde hangi ailenin çocuğunun daha iyi gelişme olanağına sahip olduğuna siz karar verin...

Doğan Cüceoğlu kitabında, benim özellikle çok önem verdiğim bir konudan bahsediyor iletişimden bahsederken; ALGILAR.
ve diyor ki "insanın günlük yaşamı, kişinin kendi algılaması içinde yer alır."
yukarıdaki resme ilk baktığımızda bazılarımız bir beyaz şamdan bazılarımız ise birbirine bakan iki yüz algılar. bu, algılamların farklı olmasıyla ilgili.

bu resme bir arkadaşınız, eşinizle veya yöneticinizle baktığınızı düşünün. eğer bir taraf "tek bir gerçek" konusunda ısrar ederse, bu ilişkinizi olumsuz etkiler. Cüceoğlu bu konuda şöyle yazmış kitabında: ""kalıplaşmış", "inatçı", "dediğim dedik, öttürdüğüm düdük" tavırlı, birbirine "saygısız" kişiler, ilişkilerinde karşısındakinin farklı algılamasına izin vermez. Böyle kimselerin inat etmeleri ve birbirlerini dinlememelerinden dolayı, hem kendileri hem de ilişkileri gelişmez."

birbirlerine saygılı, öğrenmeye açık insanların ilişkilerinde algılama farklılıklarına saygı duyulur ve farklılıkların yaşamı zenginleştirdiği düşüncesi hakimdir.

yukarıdaki resimde, zemin çok önemli. beyazı zemin yaparsak, iki tane karşılıklı duran yüz, siyahı zemin yaparsak, bir şamdan görürüz. insanların zeminleri algılarına bir anlam veriyor ve algılar da davranışlara...bu yüzden sevmediğimiz bir şey yediğimizde suratımızı buruşturuyoruz veya sevdiğimizi birini gördüğümüzde gülümsüyoruz vb.

bir de uyumsuz davranışlar var, mecburiyetten sevmiyorsak dahi gülümseyebiliyoruz, "Mış gibi" davranmak deniyor. sebepleri ise; ayıplanmak, dışlanma korkusu, istediği şeyi elde etmek vb. ama ana sebep KORKU!

kitapta şöyle bir söz var, ancak yazarı belli değilmiş, aktarıyorum: "İnsanların yaşamı tesadüfler sonucu oluşmaz; insanların yaşamı onların davranışlarının yansımasından başka bir şey değildir". s 39 bu çok önemli bir cümle, iyice sindirmeli...

hemen bu araya, hayatınızın anlamı hakkında şiddetle önerebileceğim bir kitap daha var: Victor E. Frankl - İnsanın Anlam Arayışı. kesinlikle tavsiye ederim, bi ara da onunla ilgili bi yazı yazacağım inşallah :)

Zemin ve algı kişinin mahremiyetinde olan bir şeydir ve dışarıdan gözlenemez. Ancak bireyin davranışları dışarıdan gözlemlenebilir. yaşamamızda aynı şeyleri yaparak farklı sonuçlar bekleyemeyiz. farklı sonuçlar görmek için farklı zeminler kazanmalıyız. yeni davranışın sönmemesi, geçici olmaması için de bir anlamı olmalı, Cüceloğlu, "Anlamla beslenmeyen davranışlar zamanla söner" diyor kitabında. yukarıdaki kitap doğrudan bu konuyla iligili işte..s39

yeni bir algılama ve semin kazanmak, iletişim ile mümkün. başkalarının zorlaması veya isteği ile olabilen bir şey değil.

neden iletişim ile ilgil dersek, yukarıdakilerin bir özeti de şöyle:

zemin --> algı --> davranış --> sonuç

Cüceloğlu kitabında doğru iletişim ile bir babanın çocuğuna yatmadan önce neden dişlerinin fırçalaması gerektiğine dair bir örnek veriyor. bir örnek, babanın çocuğunu korkutarak ve zorlayarak dişlerini fırçalatması örneği -ki bu kalıcı olmuyor, çünkü korkuya dayalı, diğeri ise çocuğa dişlerini neden fırçalaması gerektiğini, çürüyen dişlerle ilgili resimler göstererek, mantıklı açıklamalarla ve örneklerle yani gerçeklerle, açıklayıcı konuşarak (iletişime geçerek) anlatmak. s40-41

hangi çocuğun davranışı geçici olacaktır?

***

Cüceoğlu bir de, iç ve dış dünya arasındaki farkın, varolşu stresi yarattığından bahsetmiş. şöyle diyor yazar: "...kendi hayatını yaşayabilmek önemlidir. İnsanın içinde olduğu tüm yaşam çabasına, kendi hayatını yaşayabilme çabası adı verilebilir. Biri için, "özgün bir yaşamı var", dediğimizde, anlatmak istediğimiz budur: Bu kişi, iç dünyasında düşündüklerini ve hissettiklerini sözlerinde ve davranışlarında yaşayabilmektedir. Bu düşünce ve davranışlara sahip kişiye, özgün insan deriz. özgün insanın yaşamında stres azdır. özgün yaşamı "olmayan insan , iç dünyasında hissettikleri ve düşündüklerini davranışına yansıtmaz; bu insanın söyledikleri ve yaptıkları kendi iç dünyasından değil, başkalarının ondan beklentilerinden kaynaklanır. Bu kişi başkalarının kendisinden duymak istediklerini söylemek istediklerini söyleme zorunluluğu hisseder; onların görmek istediklerini yapar. Onun yaşamında sosyal yüz baskındır ve can geriye itilmiştir; yalnızdır." s79

çok fazla şey var Doğan Cüceloğlu'nun güzel güzel anlattığı, uyguladığımız, içselleştirdiğimiz zaman mutluyuz. ama tercih tabi. mutlu olmak ya da mutsuz olmak arasında bir tercih...

Son olarak, Cüceloğlu'ndan varoluşun 5 boyutunu da aktarmak istiyorum: s87

1. Can kaale alınmak, umursanmak ister

2. Can, kabul edilmek ister

3. Can, değerli, vazgeçilmez olmak ister

4. Can, yeterli olmak ister

5. Can, sevilmek ve özlenmek ister

okumak gerek Doğan Cüceloğlu'nun kitaplarını, yavaş yavaş, sindire sindire...

iyi okumalar...

Kadife

2010-10-18T10:41:00.003+03:00

geçen hafta sitemizin bahçesinde yukarıdaki siyah kediyi bulduk, ilk önce ölü sandık ama elleyince kıpırdadı, baktık ayaklarının üstüne basamıyor ve yarı baygın gibiydi, sevgilimle hemen kaptık veterinerimiz Bertuğ'a götürdük.

yavrucağın ağzında su geliyordu ve ciğerlerinden de acaip hırıltılı bir ses, miyavlayamıyordu bile. Bertuğ sıkı sıkı kontrol ettikten sonra, ciğerlerinde ödem olduğunu, ayaklarında bir kırık olmadığını ancak hayvanın şokta olduğunu söyledi. ayrıca vücut ısısı çok düşüktü, sıcak bir yere ve dinlenmeye ihtiyacı vardı. ciğerlerindeki ödemi çekecek bir iğne ve enfeksiyona karşı da bir antibiyotik yaptıktan sonra, sabaha kadar gözlemlememizi söyledi.
biz de kaptık eve getirdi, sıcak bir odamıza koyduk evin diğer çocuklarından ayrı. o gece yaşayıp yaşamayacağı çok kritikti.
sabah kalktığımda yaşıyordu, ancak hala ayakları üzerine tam basamıyordu, sarsaktı. ancak ölmemişti!
sevgili Tülay'ımın da yardımıyla o gün tekrar vetimize gittik, kontrolleri tekrar yapıldı ve ne yazık ki ön dişlerinin hepsinin kırık olduğunu gördük :( önümüzdeki günlerde o dişleri ameliyatla alınacak, apse yapmışlar ve ciddi birer tehlike arzediyorlar. ayrıca kısırlaştırılmış bir kedi olduğundan, ameliyat sonrası belki de çok iyi bakılmadığından, iç dikişi yırtılmış, küçük bir fıtığı var, onun için de operasyona girmesi ve dikişlerinin yenilenmesi gerekiyor cancağızın. bir de tam adının koyulamadığı bir deri hastalığı var ancak onun için de tedaviye başlandı gerekli iğnelerle ve vitmainlerle, o yakında toparlanacak inşallah.
garip epey hırpalanmış ama sanıyoruz ki kafadan bir darbe almış, sakin sakin otururken, beynine veya beyinciğine aldığı darbeden ötürü sanırım, kafası hafif sağa veya sola atıyor. ama hareketlerine, oynamasına hiç engel değil :)

bir de lenfleri şiş, yakın zamanda bir üst solunum yolları enfeksiyonu yaşamış büyük ihtimalle, onun da tedavisi ayrıca yapılacak.

bu kadar badire atlatmış ama o şanslı, bi de çok sevecen ve duygusal. ben onu sakin sakin konuşarak seviyorum, bana göbeğini açarak, kafasını kaldırıp alnını yüzüme sürerek ve patileriyle yüzümü kibak kibar severek karşılık veriyor. tam bir kadın duygusallığı ve narinliği var. minicik :) evimin ilk kızı, iki erkekten sonra :) evde hala kadın üstünlüğü yok gibi duruyor ama ben başlı başına 3 puanım zaten, haliyle kadın üstünlüğü var :))) değil mi sevgilim? :)))

bu kızcağızın bir ev kedisi olmasını istiyoruz. biz, bizde kalmasına sıcak bakıyoruz ama başkası çıkar da, "yok sizin zaten iki kediniz varmış, bu hanımın tedavisi bitince bize verir misiniz?" derse, güvenebilirsek, kızımızın sevgi dolu bir eve gideceğine inanırsak, veririz, neden olmasın ki? sokaktaki hayvanlara elimizden geldiğinde yardım etmeye çalışıyoruz, bu kız iyi bir yuva bulursa, başka bir tane ihtiyaç duyan hayvan kesin vardır bir yerlerde.

ama birisi kızımızı bizden isteyinceye kadar (!), Kadife bizim kızımız. (Kadife, Atatürk'ün de kedisinin ismi bu arada;) kızımız simsiyah ve ipek tüylü olduğundan Kadife ismi çok yakıştı kendisine..bi de ismi gibi duygusal ya...

evine almak isteyebileceklere Kadife Hanım'ın bilgilerini aşağıda veriyorum, aklınızda olsun:

- dişi, 6-7 aylık
- kısırlaştırılmış
- iç-dış parazit tedavisine başlandı, yıkandı, tertemiz
- 3,5 günde 600 gr aldı ve dün tartıldığında (17.10.2010) 3,900 kg :)
- tuvaletini kumuna yapıyor
- tedavileri bitince tam bir iyi huylu, sakin ev kedisi..

evet bizim aile büyüyor, ne güzel! seviyorum ben büyük aileleri :)

anketimsi 1

2010-10-13T09:26:00.003+03:00

insanlar neden çocuk ister?

doğru cevap diye bir şey yok, sadece fikirler var...

bunlar, psikolojik, sosyolojik veya tamamen içgüdüsel olabilir.

cevapların hepsi önemli.

sen de fikrini yazar mısın?

görsel: burdan

An(a)kara

2010-10-12T09:59:00.004+03:00

Cuma akşamı, kuzenimi ve yeni eşini görmek için sevgilimle Ankara'ya gittik.

ay ne keyifliydi benim için. bi kere en sevdiğim kuzenlerimden birini görecektim, ikincisi Ankara'yı görecektim. ben Ankara'yı, deniz olmamasına rağmen, hep sevmişimdir. artık düzeninden midir nedir bilmiyorum, seviyorum..

mesela Cumartesi akşamı dışarı çıktık, hava acaip soğuktu ama biz Tunalı'da yürüyüş yaptık, atmosferi koklamak için ve inanır mısınız hiç korna sesi duymadık! ya nasıl olur? İstanbul'daki insanlar ne kadar tahammülsüz Ankara'dakilere göre...Trafik yok bi de yollarda...

sadece hava çok soğuk..uçakta inip de sokağa çıktığımız anda yüzüme kuru bi soğuk çarptı, bi de sevgili kuzen diyor ki" yok yok hava soğuk değil, serin" :)

cumartesi akşamı balık-rakı muhabbeti yapılım dedik (ben şarap içiyorum, o ayrı :) Filistin Caddesi'ndeki Balıkçıköy'e götürdüler bizi...ay o ne salata öyle! salata kolay ne var demeyin, onu da güzel yapan var kötü yapan var...burada ben bi parmaklarımı yemedim herhalde...bir de koca bir deniz çuprası, nasıl lezzetli...ki ben pek balık sevmem ama burada mideye indirdim, acımadım :)

dekorasyon öle güzel ki, Balıkçıköy'ün sitesi burası: http://www.balikcikoy.com.tr/

Ankara'ya gidip balık yemek isteyenler için şiddetle tavsiye edilir..

Balıkçıköy'den çıktık, bu sefer az ileride -şimdi ismini hatırlayamadığım- bir cafeye gidip, waffle yedik...aslında ben yemiyeceğim, sevgiliminkinden bir iki ısırık alıcam demiştim ama bir lezzetli yapmışlar ki, sevgilim waffle'ının yarısını ben hüplettim mideye :)) sağolsun o da anlayışlı davrandı, ses etmedi hiç bana - muck :)

2004'te girdiğim işimi bulmadan önce, bir ara takılmıştım ben Ankara'ya yerleşeyim diye. Valla, çok istemiştim. o kış oraya gitmiştim trenle, Ankara'ya indiğim akşam ateşim çıkmıştı, 2 gün yatmıştım baygın gibi ama sağolsun halamlar ve dört bayan kuzenim bana çok güzel bakmışlardı :) çok kar yağmıştı o sene, ya da bana çok gelmişti. o kadar soğuğu ben bi daha hiç bir yerde görmedim dersem abartıyorum mu sanırsınız bilmiyorum ama ben böleyim, soğuk gördüm mü herkesten iki katı fazla içime kaçıyorum :)

güzel havalarda gitmek gerek Ankara'ya, dışarıya çıkabilmek için. Gölbaşı'nı görmedim daha, Eymir kenarında kahvaltı yapmadım-soğuk diye popomuzu kaldırıp gidemedik kahvaltıya- :) sevgilim üniversiteyi Ankara'da okuduğu için, onun için de özeldir Ankara, onun tekrar görmek istediği yerler vardı, onlara da yetişemedik. :(

kuzenim ve eşi, ya İstanbul'dan sonra burada görecek hiçbir şey yok diyorlar ancak İstanbul'un ne kadarını görüp, zevkini çıkarabiliyoruz ki? araban olsa dert olmasa ayrı dert...onun için Akara ideal bence o anlamda...

her zaman dediğim gibi, İstanbul'a bence hep turist olarak gelmeli. gelip, hızına ayak uydurup, gezip tozmalı, kitaplar koklamalı, tarih koklamalı, alışveriş yapmalı, arkadaşlarla yenilip içilmeli, boğazda vapur ile geziye çıkılmalı, miniaturk görülmeli, eyüp sultan'a, sultanahmaet'e, eminönü'ne, taksim'e, pierre lotti'ye moda'ya, adalara ve daha bir çok yere ayak basmalı, sanata, eğlenceye doyup, eve dönülmeli. ve istanbul'u özlemeli insan..

ben işte aynen böyle yaşamak istiyorum bu şehri..yoksa katlanamıyorum bu hay huya...(burada hep suçlu İstanbulmuş gibi konuşuyorum ama İstanbul ne yapsın, sırtında taşıdığın büyük insan kitlesinin hiç sevgisini göremeyince böyle karmakarışık olmuş...yani; İstanbul'un suçu ne?)

sevgili gül'üm ve çağrı kardeş, çok teşekkürler her şey için...çok keyifliydi. bi dahaki sefere sıcak havalarda Ankara seması altında görüşmek üzere :)seviyorum sizi..

Fotoğraf yarışması sonuçlandııı

2010-10-05T10:13:00.007+03:00

Eylül ayı içinde, bir Garanti Emeklilik yan sitesi olan "www.hobimlemutluyum.com"daki kulüplerden biri olan Fotoğrafçılık Kulübü'nün düzenlediği fotoğraf yarışmasına katıldım.
bu yarışmaya 2 fotoğrafımla katıldım, biri şanslı diğeri ise biber'imin fotosu idi.

beni sevenlerin desteklemesi ve hobimlemutluyum.com sitesi üyelerinin oylarıyla Şanslı'nın fotosu birinci ve biber'inki de ikinci oldu! :)

efenim bu Şanslı Bey, kafasının etrafında gördüğünüz beyazlık, hastalığı ile mücadelede bize çok yardımcı olan yakalığı, nam-ı diğer Elizabeth :) Şanslı en çok oyu alarak, birinci oldu. (gözbebeklerindeki farklılığa dikkat ettiniz mi? bu fotoya anlamı veren asıl o gözbebekleri bence)

biber'im, evimin paşası, hem de tosun paşası :) ben bu fotoğrafın birinciliğe ıynayacağını düşünmüştüm ama tersi oldu. biber de ikinci oldu.

hımm tabi her ikisi de kalbimin birincileri, o ayrıı ;)

birinci olarak, hem fotoğraf eğitim kitap seti (özer kamburoğlu'nun) hem de bir aylık ücretsiz fotoğraf eğitimi kazandım, yakında başlarım herhalde :)

bana oylarıyla destek veren, arayıp"noldu kızım yarışma?" diyen tüm ilgililere çok teşekkürler :)

beni sizin oylarınız varetti :)

şok güzel bir haberim vaaaar!!!

2010-09-30T16:54:00.005+03:00

hayrı pıtır - nam-ı diğer Harry Potter - serisinin son kitabı olan Harry Potter ve Ölüm Yadigarları (harry Potter and the deathly hallows) 19 Kasım'da sinemalarda gösterilmeye başlanıyor. ama duruuunn! bu yayınalanacak olan serinin son kitabının ilk bölümü. toplam 3 bölümde gösterilecekmiş. ikinci bölüm 15 Temmuz 2011'de, üçüncü bölümde 2011 içinde bir tarihte gösterime girecekmiş.

bu haberi duyunca acaip heyecanlandım! zaten uzun bir süredir, "seriyi tekrar okumalıyım!" krizi ellerimi titretiyordu kiiiiiii, bi akşam daaaaan karşımda bu haber!

nasıl sabırsızlanıyorum bi bilseniz...

ya bu seri hiç de çocuk filmi falan değil. gayeeeeet koca kazık olmuş, 30 küsür yaşında, hayatında hiçbir şeye çok uzun süre konsantre olmayı becerememiş, hiçbir filmi böyle içine girerek izlememiş ben deee gaayet bayıla bayıla izliyorum...

yani deseler "aha! hogwarts gerçekten varmış" diye, ilk gidenlerden olurum, vala işi gücü evi barkı bırakırım..o derece manyağıyım yani :)

neyse, çok konuşmak işime hiçbir zaman yaramadı, kafa şişirmekten fazla. kendi düşünce sesimden bile yoruluyorum ben :)

efenim filmin frangmanı burada...

mutluyum huleyynn, lilililililililiilililililil! :)

görsel: burdan

kim?

2010-09-28T14:55:00.003+03:00

çok ama çok büyük bir ilgi ve sevgiyle izlemekteyim Doğan Cüceloğlu'nu...söylediklerini, yazdıklarını beynimin süzgecinden sağlam geçirmeye çalışırım, anlamaya çalışırım...bana göre içi insanlık dolu çok cici bir bilge kendisi...
bu bilge kişi, önce güzel sorular sorup, düşündürmeye başlıyor en nadide ama her nasılsa kenarda kalmış konularda...
şimdi, buradan yazınca, dışarıdan çok acaip gelecek belki ama; yıllar önce, hayatını anlattığı seriyi okuduktan sonra, o kitapları okumadan önceki Biberligökçe olmadığımı farketmiştim ben. bendeki etkisi o denli büyüktür yani...

Doğan Bey'in web sitesini bilir misiniz? http://www.dogancuceloglu.net

Son yazılarından birini buradan da paylaşmak istiyorum. O önemli ama aklımıza gelmeyen sorulardan birini sormuş yine...herkesin kendine göre bir cevabı var ama önemi herkes için aynı...
buyrun o güzel yazı...iyi düşünmeler... :)

"Hayatınızı Etkileyen Kim Oldu?"

sessiz kalma

2010-09-27T09:21:00.003+03:00

hayvanlara yapılan işkence ve haksızlıkların engellenmesi için çabalayan bir avuç GERÇEK insan var, SİZ DE katılır mısınız?
çok kolay...

http://www.sessizkalmasucaortakolma.com/dilekce/dilekce_detay.asp?id=562

...

2010-09-23T21:56:00.001+03:00

kişilerarası iletişim 1

2010-09-23T11:47:00.008+03:00

bir süre önce bir yazımda hayatımdaki ilişkilere yönelik bir yenileme yapmaya karar verdiğimi ve bu konuda da okuyacağımı, ilişkilerim ve kendi davranışlarım hakkında düşüneceğimi yazmıştım...

bi sürü kitap okuyorum ben aynı anda. bu konuda okuduğum, son derece faideli kitaplardan birini burada ufak ufak (!) paylaşmak istiyorum.

Kişilerarası İlişkiler - Seval Erden İmamoğlu tarafından yazılmış, Yeni İnsan Yayınevi'nden çıkmış bir yayın, aslında bir tez çalışması.

Kitapta, önce kişilerarası ilişkiler tanımlanıyor kısaca: "iki ya da daha fazla insan arasında oluşan, farklı yakınlık veya paylaşım derecelerinde yaşanan, paylaşımların ortak odak olduğu sosyal bağ, ilişki ve yakınlaşma" s. 19

İlişkiler, özel olan ve olmayan veya yakın ve yüzeysel olarak ikiye ayrılmış. Bu sınıflama yapılırken bireylerin paylaşımları ve duygusal yakınlık dereceleri referans olarak alınmış. s21

İlişki ilk olarak göz kontağı ve beden dili ile başlıyor deniyor kitapta. Göz kontağının devam etmesi ve konuşmanın derinleşmesi, kişilerin bu ilişkiyi devam ettirip ettiremeyeceğinin ilk ipuçlarını veriyor. Kişiler ilişkilerinin devam etmesine karar vermiş ise, ikinci aşama olarak ilgi ve alakanın gelişmesi aşamasına geçiliyor. s21

Artık taraflar birbirleriyle ilgili daha fazla şey öğrenmekte, paylaşmaktadırlar, bununla birlikte ilişkinin üçüncü basamağına geçilmiştir; ilginin gelişimi ve tanışıklık durumu yakınlığa dönüşmüştür. Bu kavramı İmamoğlu, "duygudaşlık" olarak da tanımlıyor kitabında.

Kişilerarası ilişkilerde son aşama ise, yakınlığın devam etmesi, daha köklü paylaşımların olması.

Son aşama yukarıdaki gibi olabildiği gibi, tam tersine ilginin azalması olarak da devam edebiliyor deniyor.

İmamoğlu, "yakın ilişki"nin temel kriterlerini şu şekilde belirliyor:

-En temel kriter; tarafların karşılıklı olarak birbirlerinin çıkarlarını kollama ve onu mutlu etme isteğidir. Karşılıklılık ve gönüllülük yakın ilişkinin esasıdır. Yakın ilişkiler, her insanın diğerinin çıkarını, kendininkiyle eşdeğer tuttuğu ilişkidir. s23

- Bir diğer kriter ise; samimiyet. Temeli güvene dayanan samimiyet, bir insanın bir başka insana kendisi hakkında önemli bir sır vermesi ya da başkalarıyla paylaşmadığı kişisel bir bilgiyi o insanla paylaşması durumunda yaşanan DOSTLUK ALIŞVERİŞİdir. s23

Buraya kadar kişilerarası ilişkilerin ne olduğu ve nasıl geliştiğininden bahsettik.

Şimdi başka bir önemli bilgiyi paylaşmak istiyorum kitaptan.

İmamoğlu, Çağdaş Kişilerarası Teoriler bölümünde, Leary'nin kişilerarası davranışı yöneten iki temel boyutundan bahsedilmiş. Yani yatay boyut (arkadaşlık-düşmanlık) ve dikey boyut (baskınlık-boyun eğicilik). Kiesler ise Leary'nin bu teorisini ve kişilerarası döngü çalıştırmalarını geliştirmiş ve kendi teorisini oluşturmuştur. Buna göre "yaşanan aşırı derecede stres ve kişilerarası problemler, ilişkilerde sürekli rekabetçiliğe, düşmanca davranışların ortaya çıkmasına ve yakın ilişkilerde bağlanma sorununun yaşanmasına neden olmaktadır. Bu tür kişilerarası davranışları uyum sağlayıcı olmayan davranışlar olarak nitelendirilirken; ortalama, ılımlı derecede yaşanan ilişkiler ve esnek davranışlar, bireylerin ılımlı, dostça ve sosyal olmasına yardımcı olacak uyum sağlayıcı davranışlar geliştirmesine neden olmaktadır". s30

Kiesler, bu döngüyü tanımlarken "tamamlayıcılık ilkesinden" de yararlanmış. "Tamamlayıcılık ilkesine göre kontrol boyutu kendi karşıt davranışlarıyla (örn; baskınlık pasiflikle, pasiflik baskınlıkla) tamamlanırken, buna karşın birliktelik boyutu kendine benzer nitelikteki davranışlarla (örn; düşmanlık düşmanlıkla, dokstluk dostlukla) tamamlanır. Bu nedenle tamamlayıcı ilişkiler dostça-baskın ve dostça-pasif ile düşmanca-baskın ve düşmanca-pasif boyutlarının birleşiminden meydana gelir. Eğer kişi, yatay ve dikey aksisi doğrultusunda tamamlayıcı olmaycak şekilde tepki veremez ise GERGİNLİK YAŞAR. Bu gerginlik, tamamlayıcı olmayacak şekilde kişinin davranışlarına yansır ve sonunda kişi etkileşimden vazgeçer." s31

İmamoğlu kitabından, özellikle yanına işaretler koyduğum kısa bir bölümü daha aktarmak istiyorum. Çok ama çok önemli bana göre.

Bu bölüm "Sosyal Mübadele Kuramı" isimli. Bu kuram, kişilerin kendilerine haz veren ilişkilere doğru çekildiği, acı-hüzün veren ilişkilerden ise kaçtığı hakkında. Sosyal ilişkilerimizde bir fayda-maliyet hesaplaması yapıyoruz yani :)

İmamoğlu bu konuda şöyle yazmış "...Eğer taraflardan birisi ilişki için daha fazla bedel öderse ya da öyle hissederse, ilişkiyi noktalama eğilimi ile ya devam eder ya da daha iyi alternatifleri arar ve arzu ettiğini bulduğu anda ilişkiyi sonlandırır. Eğer her iki tarafın çıkarları ve beklentileri eşit şekilde karşılanıyorsa, ilişki devam eder ve bu ilişki "eşit ilişki" olarak nitelendirilir. " s38

Kişilerarası ilişkilerin sağlıklı yürümesi için pazarlamada ya da ekonomideki win-win kuralı geçerli gibi değil mi?:)

Bu bağlamda, eşitlik teorisine göre birey kendini eşit olmayan bir ilişki içinde bulduğunda ya da bu şekilde bir inanç geliştirdiğinde, stres yaşanmaya başlıyor, ne kadar çok eşitsizlik yaşanıyor ya öyle olduğu düşünülüyorsa, stres yaşantısı da artıyor.

Kitaba göre, insanlar"en çok "genç yetişkinlik döneminde" kolay arkadaşlık bağları geliştirebiliyor. Bunun temel iki neden; statü ihtiyacı ve sevgi ihtiyacı. s58 Olgunlaşma ile beraber kişi, daha derin ve samimi ilişkiler kurmaya başlar. "yalnızlıktan kurtuluş, yakınlık, karar alma sürecinde destek alma, üzüntünün paylaşımı , birlikteliğin yanı sıra; ego-gücü fonksiyonları" kişinin kimlik gelişimine de katkıda bulunur. s59

Buraya kadar epey üzerinde düşünülmesi gereken noktadan bahsedildi. Bundan sonrası biraz daha az kuramsal. Ancak o kısmı daha sonra yazacağım..umarım -ben de dahil- hepimizin aklına "ilişkiler" konusunu kurcalamak üzere bi miktar rahatsızlık vermişimdir...Bu konu önemli...

Lakin sonunda ilişkiler, "günlük stres" ya da "günlük mutluluk" durumuna dönebiliyor...

Herkesin gönlüne göre, sağlıklı ilişkiler yaşaması dileğiyle...

gitarla dansım

2010-09-22T09:39:00.003+03:00

elektro gitarın tınısını sevdiğim kadar çok az enstrümanı severim...bi de usta parmaklar dokunursa o gitara, tadına doyum olmaz...ustanın çaldığı her notada "evet!" dersiniz, "bu şarkılar beynimi okuyor!"...aynı tınıdasınızdır yani...

Serdar Öztop; benim usta dediğim o parmaklara sahip...

Serda Öztop'un iki albümü var ancak üniversite yıllarından itibaren hep müzik içinde olmuş. Barış Akarsu, Haluk Levent, Murat Evgin vb. birçok değerli müzisyenkle çalışmış, Bulutsuzluk Özlemi ile çalmış...

siz de dinleyin...çok ama çok güzel...